Kazusy KSSiP rok po roku: zadania i kryteria oceny

Kazus z prawa prywatnego

Eulalia Ż. jest właścicielką domu, który wynajmuje za kwotę 1 000 zł miesięcznie na podstawie umowy zawartej na czas nieoznaczony. Do remontu dachu, który był w złym stanie technicznym, zatrudniła Michała W., prowadzącego własne przedsiębiorstwo remontowo- budowlane. Strony zawarły umowę o wykonanie od 15 października do 15 listopada 2022 r. zmiany pokrycia dachu na zakupioną przez Eulalię Ż. nowoczesną blachodachówkę.

Umówione wynagrodzenie wynosiło 45 000 zł.

Pracownicy Michała W. zdjęli starą blachę w dniach 4-5 listopada 2022 r., pokryli połać dachową folią paroprzepuszczalną (używaną jako izolacja pod właściwe pokrycie) i przyłożyli ją deskami. Wieczorem 5 listopada 2022 r. przez miasto przeszedł zapowiadany od kilku dni front atmosferyczny z silnym wiatrem i opadami. Woda deszczowa zalała budynek i dotarła do podłogi parteru. Kilka arkuszy blachy ułożonych na ziemi przez pracowników Michała W. wiatr przeniósł na posesję sąsiada, co doprowadziło do uszkodzenia ogrodzenia i kilku roślin ozdobnych. Mimo wezwania Michał W. nie wysłał pracowników do zabezpieczenia dachu i po kłótni z Eulalią Ż. odmówił dalszego wykonywania prac. Ostatecznie po kilku dniach nieprzerwanych opadów dach został zabezpieczony przez zatrudnionego przez Eulalię Ż. innego wykonawcę. Nowy wykonawca zastosował podwójne krycie folią i mocowanie zszywkami, a następnie dokończył remont dachu i wykonał dodatkowe ocieplenie, którego umowa z Michałem W. nie przewidywała. W zalanym domu pojawiły się pierwsze ślady zagrzybienia. Z powodu zalania budynku najemcy rozwiązali umowę najmu, po zapłaceniu czynszu należnego do końca listopada.

Pismem z 3 stycznia 2023 r. Eulalia Ż. wezwała Michała W. do zapłaty 110 000 zł, w terminie do 31 stycznia 2023 r., tytułem odszkodowania obejmującego koszty remontu niższych kondygnacji oraz wynagrodzenie drugiego wykonawcy. Michał W. odmówił zapłaty, wskazując na niską wartość szkód oraz na to, że nie otrzymał od Eulalii Ż. żadnego W pozwie z 15 maja 2024 r., wniesionym samodzielnie, Eulalia Ź. domagała się zasądzenia kwoty 115 000 zł z odsetkami od następnego dnia po doręczeniu odpisu pozwu. Oprócz należności wskazanych we wcześniejszym wezwaniu do zapłaty żądane odszkodowanie obejmowało również utracony czynsz za okres od grudnia 2022 r. do kwietnia 2023 r.

Pozwany Michał W. wniósł o oddalenie powództwa. Zanegował swoją odpowiedzialność, powołując się na działanie siły wyższej w postaci burzowej pogody. Wskazał na brak związku zagrzybienia z zalaniem podczas remontu, skoro dach już wcześniej przeciekał.

Na podstawie opinii biegłego sąd ustalił, że dach został nieprawidłowo zabezpieczony przez Michała W., zagrzybienie powstało na skutek zalania, a koszty usunięcia skutków zalania wyniosłyby 50 000 zł. Powódka wykazała poniesienie kosztów wymiany pokrycia dachu w kwocie 60 000 zł i podnosiła, że musiała skorzystać z jedynego dostępnego wówczas wykonawcy. Od 1 maja 2023 r. ponownie wynajęła dom za kwotę 1 000 zł miesięcznie. Z kolei pozwany wykazał, że przeprowadzony przez nowego wykonawcę remont dachu obejmował również jego dodatkowe ocieplenie za 10 000 zł, a nadto zarzucił, że powódka sprzedała materiały z rozbiórki pokrycia dachu za kwotę 2 000 zł.

1. Jaka jest podstawa prawna odpowiedzialności pozwanego wobec powódki? Odpowiedź uzasadnij.

2. Jakie są przesłanki i zasada odpowiedzialności pozwanego wobec powódki? Odpowiedź uzasadnij.

3. Ile wyniosła szkoda poniesiona przez powódkę? Odpowiedź uzasadnij.

4. Czy powódce należą się żądane odsetki i jakie rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wydać sąd? Odpowiedź uzasadnij.

5. Czy zarzuty pozwanego są trafne? Odpowiedź uzasadnij.

6. Kto odpowiada za szkodę poniesioną przez sąsiada powódki? Odpowiedź uzasadnij.

Kazus z prawa publicznego

W dniu 12 grudnia 2024 r. Jan M., urodzony 4 lipca 2009 r., uczeń liceum ogólnokształcącego w Krakowie, złożył własnoręcznie podpisany wniosek do dyrektora szkoły o udostępnienie kserokopii wszystkich orzeczeń o wymierzeniu kar dyscyplinarnych Decyzją z 20 grudnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 kpa, dyrektor odmówił udostępnienia kopii wskazanych dokumentów. W uzasadnieniu argumentował, że orzeczenia dyscyplinarne są elementem akt osobowych nauczyciela, które nie podlegają upublicznieniu z uwagi na ochronę prawa do prywatności. Dokumentacja pracownicza jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotów wskazanych w przepisach kodeksu pracy, tj. pracownika lub byłego pracownika, a po ich śmierci — na wniosek osób najbliższych.

Nie może być zatem wydana na wniosek Jana M.

Wnioskodawca odebrał decyzję 8 stycznia 2025 r. W dniu 14 stycznia 2025 r. sporządził osobiście i wniósł odwołanie do Prezydenta Miasta Krakowa. Decyzji dyrektora zarzucił naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniósł, że nauczyciel szkoły publicznej pełni funkcje publiczne w obszarze gwarantowanego konstytucyjnie prawa do edukacji, a informacje dotyczące sposobu wykonywania przez niego obowiązków mają związek z pełnieniem tych funkcji i nie podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność nauczyciela. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Decyzją z 14 lutego 2025 r. Prezydent, będący właściwym organem wyższego stopnia — na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej — utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję dyrektora szkoły, podzielając w całości przedstawioną w niej argumentację o ograniczeniu dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prawa do prywatności.

Jan M. odebrał decyzję Prezydenta 20 lutego 2025 r. W dniu 10 marca 2025 r. złożył za jego pośrednictwem podpisaną przez siebie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Decyzji Prezydenta zarzucił naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i domagał się jej uchylenia.

. Oceń sposób prowadzenia postępowania przez organy obu instancji. Wskaż ewentualne naruszenia prawa procesowego. Odpowiedź uzasadnij.

Czy stanowisko organów o odmowie udostępnienia informacji publicznej było prawidłowe? Odpowiedź uzasadnij.

. Czy skarga Jana M. została prawidłowo wniesiona i zostanie rozpoznana? Odpowiedź uzasadnij.

. Jakiej treści wyrok powinien wydać sąd administracyjny po skutecznym wniesieniu

Kazus z prawa karnego

W grudniu 2024 r. Dorota S. wracała do domu po północy. Przy osiedlowej uliczce na murku koło garaży siedziało dwóch mężczyzn: Filip F. i Grzegorz G., którzy spożywali alkohol. Gdy zobaczyli Dorotę S., zaczęli ją głośno zaczepiać. Niedwuznacznie komentowali jej atrakcyjny wygląd i proponowali przyłączenie się do spożywania alkoholu. Gdy Dorota S. nie odpowiedziała na ich zaczepki, zaczęli ubliżać jej wulgarnymi słowami. W momencie gdy dziewczyna ich mijała, Filip F. wstał i uderzył ją otwartą dłonią w twarz, a jednocześnie zapytał zaczepnie: „Co, z nami nie chcesz się napić? Za kogo ty się uważasz?”. W tym momencie Grzegorz G. złapał go i odciągał od Doroty S., mówiąc: „Daj spokój, nie przeginaj”. Filip F. popchnął go jednak mocno — tak, że Grzegorz G. zatoczył się, a upadając, uderzył Dorotę S. w ramię. Wtedy Filip F. podskoczył do dziewczyny, uderzył ją pięścią w twarz i kopnął w kolano. Dorota S. zaczęła krzyczeć, a zaalarmowani mieszkańcy sąsiedniego bloku wyszli na balkon i wezwali Policję.

Patrol zatrzymał Filipa F. i Grzegorza G., a ponieważ byli pijani, zostali umieszczeni w policyjnej izbie zatrzymań. Następnego dnia rano Dorota S. szczegółowo opisała całe zajście i zachowanie obu mężczyzn, złożyła też wniosek o ściganie. Powołany przez funkcjonariusza Policji biegły z zakresu medycyny sądowej uznał, że stłuczenia i podbiegnięcia krwawe na twarzy i na kolanie, jakich doznała pokrzywdzona, naruszyły czynności narządów jej ciała na 7 dni. Zarówno Filipowi F., jak i Grzegorzowi G. policjanci przedstawili takie same zarzuty, tj. popełnienia przestępstw z art. 157 § 1 kk w zw. zart. 57a § 1 kk oraz z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk.

Co do naruszenia nietykalności cielesnej Grzegorza G., ten oświadczył, że nie czuje się pokrzywdzony, wobec czego materiały w tym zakresie wyłączono do odrębnego postępowania, które umorzono wobec braku wniosku o ściganie.

W ciągu 48 godzin od zatrzymania Filip F. i Grzegorz G. zostali doprowadzeni przez Policję i przekazani do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyspieszonym. Sąd wyznaczył termin rozprawy, na którą oskarżyciel się nie stawił.

. Oceń słuszność zarzutów stawianych Filipowi F. i Grzegorzowi G. Odpowiedź uzasadnij.

. Czy policjanci byli uprawnieni do przedstawienia takich zarzutów? Odpowiedź uzasadnij.

. Czy zasadna była decyzja o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania i o umorzeniu postępowania w sprawie naruszenia nietykalności Grzegorza G.? Odpowiedź uzasadnij.

. Jak powinien w sytuacji opisanej w kazusie postąpić sąd? Odpowiedź uzasadnij.

Kryteria oceny pracy pisemńnej z prawa prywatnego

Ad 1

Jaka jest podstawa prawna odpowiedzialności pozwanego wobec powódki? Odpowiedź uzasadnij.

Na podstawie art. 471 kc pozwany odpowiada za nienależyte wykóna.nie umowy zawartej z powódką, a dodatkowo zgodnie z art. 474 kc jest odpowiedzialny, jak za własne, za działania lub zaniechania osób, za pomocą których zobowiązanie wykonuje.

Brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności deliktowej (art. 415 kc), ponieważ pozwanemu nie można przypisać naruszenia obowiązków powszechnych. Powinność należytego zabezpieczenia dachu przed przeciekaniem nie ma charakteru powszechnego, ' a wynika jedynie z zawartej przez strony umowy.

Ad2 Jakie są przesłanki i zasada odpowiedzialności pozwanego wobec powódki? Odpowiedź uzasadnij.

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: - niewykonanie bądź nienależyte wykonanie zobowiązania, - powstanie szkody w postaci rzeczywistej straty lub utraconych korzyści (art. 361 § 2 ke), - zaistnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy niewykonaniem bądź ' nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą (art. 361 § 1 ko).

Zgodnie z art. 354 § 1 kc dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią oraz z zachowaniem staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju, z uwzględnieniem zawodowego charakteru tej działalności (art. 355 §1 i 2 ko). Przedsiębiorca Michał W. nieprawidłowo zabezpieczył dach przed.przeciekaniem, co potwierdziła opinia biegłego. Przez to naruszyf obowiązek starannego działania podczas wykonywania umowy, a dodatkowo nie wysłał pracowników do żabezpieczenia dachu, mimo że powódka go do tego wezwała.

Na skutek zaniedbań pozwanego powódka poniosła szkodę w postaci rzeczywistej straty (uszkodżenie budynku, konieczność zatrudnienia kolejnego wykonawcy) i utraconych korzyści (utracony czynsz najmu). Powstanie szkody na skutek zalania jest następstwem zaniedbań, jakich dopuścił się pozwany.

Podstawą odpowi@zialności pozwanego jest wina, przy czym pozwany nie obalił

Ad3

Ile wyniosła szkoda poniesiona przez powódkę? Odpowiedź uzasadnij.

Na szkodę poniesioną przez powódkę składają się:

Szkoda powódki Wyraża się w różnicy pomiędzy wynagrodzeniem zapłaconym nowemu wykonawcy a wynagrodzeniem, które na podstawie umowy powinna za te same prace zapłacić Michałowi W. Szkoda nie obejmuje kosztu wykonania dodatkowego ocieplenia dachu, którego nie przewidziano w umowie z Michałem W.

Od kwoty 60 000 zł zapłaconych nowemu wykonawcy należy odjąć 10 000 zł, tj. wartość dodatkowych prac związanych z ociepleniem dachu, nieobjętych pierwotną umową z pozwanym oraz 45 000 zł jako wśznagrodzenie przewidziane w umowie z pozwanym, które powódka i tak musiałaby zapłacić, gdyby umowa została wykonana prawidłowo, a którego Wartość sprzedanego pokrycia dachowego nie podlega odliczeniu na zasadzie compensationis lucri cum damno, ponieważ powódka uzyskałaby tę należność także w razie niewyrządzenia szkody. V

Ad 4

Czy powódce należą się żądane odsetki i jakie rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wydać sąd? Odpowiedź uzasadnij. :

Roszczenia odszkodowawcze mają charakter bezterminowy (art. 455 ko).

Ponieważ doręczenie pozwu rodzi skutki wezwania do zapłaty, należność z tytułu utraconego czynszu stała się wymagalna, mimo że nie została objęta pierwotnym wezwaniem do zapłaty. W okolicznościach sprawy, z uwagi na nieznaczną wysokość tej kwoty, powódka mogła żądać spełnienia świadczenia już w dniu doręczenia odpisu pozwu.

Tym samym żądanie odsetkowe należy uznać za uzasadnione — co do odsetek ód prawidłowo określonej wysokości szkody (60 000 zł). Od kwoty 55-000 zł powódka mogła domagać się odsetek od dnia następnego po upływie termińu zakreślonego w wezwaniu do zżpłaty (tj. od 1 lutego 2023 r.), a od kwoty 5 000 zł od dnia następnego od doręczenia odpisu pozwu. Sąd powinien zasądzić odsetki od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu, ponieważ powódka nie żądała ich za wcześniejszy okres (art. 321 kpo). (0 do 3 pkt) Ad5 Czy zarzuty pozwanego są trafne? Odpowiedź uzasadnij. Trafny okazał się argument pozwanego dotyczący kosztów dodatkowego ocieplenia dachu.

Ponieważ wcześniej ocieplenia nie było (nie uległo zniszczeniu), a umowa z pozwanym nie przewidywała jego ułożenia, wartość robót w tym zakresie nie stanowiła szkody. Pozostałe zarzuty pozwanego należy uznać za chybione:

- deszcz i silny wiatr w listopadzie, związane z przejściem zapowiadanego frontu atmosferycznego, nie stanowią zdarzenią o cechach siły wyższej, - związek przyczynowy pomiędzy zalaniem i zagrzybieniem został wykazany opinią biegłego, - wartość zdjętego pokrycia dachowego nie podlega kompensacji ze szkodą powódki.

Ad6

Kto odpowiada za szkodę poniesioną przez sąsiada powódki? Odpowiedź uzasadnij.

Za szkodę wobec sąsiada powódki odpowiada Michał W. na podstawie art. 430 kc wobec nieprawidłowego zabezpieczenia zdjętej blachy przed wiatrem. W świetle powszechnie obowiązujących zasad ostrożności Michał W. _powinien zabezpieczyć blachę w taki sposób, aby nie stwarzała zagrożenia dla bezpieczeństwa innych osób i ich mienia, zwłaszcza wobec Powódka nie odpowiada z tytułu spadnięcia przedmiotu z pomieszczenia (art. 433 kc) ani oderwania się części budowli (art. 434 kc) z tej przyczyny, że blacha przed nadejściem wiatru znajdowała się na ziemi. Ewentualne roszczenie sąsiada wobec powódki jest nieuzasadnione, ponieważ zatrudniła profesjonalny podmiot (art. 429 kc).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za:

— szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad1 Oceń sposób prowadzenia postępowania przeż organy obu instancji. Wskaż ewentualne naruszenia prawa procesowego. Odpowiedź uzasadnij.

Zgodnie zart. 16 ust. 2 ustawy o dostęf›ie do informacji publicznej, do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do oceny zdolności procesowej strony i usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej,› o ile zobowiązany organ zmierza do wydania decyzji.

Wnioskodawca — zarówno w momencie składania wniosku, jak i przez cały czas trwania postępowania przed organami obu instancji — był małoletni. Bez udziału jego przedstawiciela- ustawowego organ nie mógł wydać decyzji o odmowie udostępnienia Użyte wart. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej słowo „każdy” obejmuje m.in. wszystkie osoby fizyczne, w tym również te, które mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Osoby należące do tej kategorii nie mogą jednak, wobec treści art. 16 ust. 2 ustawy, realizować przyznanych im uprawnień samodzielnie, a wyłącznie poprzez ustawowych przedstawicieli, gdyż samodzielność działania małoletnich jest wyjątkiem, który nie ma tu zastosowania (art. 30 § 1 i 2 kpa). Osoba niemająca pełnej zdolności do czynności prawnych może być więc stroną postępowania administracyjnego w razie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ale nie może działać samodzielnie, lecz przez swojego przedstawiciela ustawowego.

Wniosek rozpatrzono decyzją pierwszoinstancyjną skierowaną do osoby małoletniej. Do małoletniego skierowano także decyzję odwoławczą. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie działał przedstawiciel ustawowy wnioskodawcy. Tym samym organy obu instancji w sposób rażący naruszyły art. 30 § 1 i 2 kpa. Uchybienie to stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności obu decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 in.fine kpa).

Jeżeli organ zamierza wydać decyzję w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to musi ocenić, czy wniosek spełnia wymogi formalne określone w art. 63 kpa. Wniosek powinien więc być podpisany przez przedstawiciela ustawowego, jeżeli wnioskodawca jest małoletni. Wniosek dotknięty brakiem formalnym nie może wywołać skutku prawnego w postaci wydania decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji w sytuacji niepodpisania wniosku jest równożnaczne z działaniem organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza, że decyzja dotknięta Również odwołanie od decyzji winno być podpisane przez przedstawiciela ustawowego małoletniego wnioskodawcy, zatem organ drugiej instancji dopuścił się analogicznych uchybień skutkujących niewźżnością decyzji odwoławczej (art. 140 kpa).

Organ odwoławczy naruszył przepis art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zachował bowiem 14-dniowego terminu do rozpoznania odwołania. Naruszenie to nie ma charakteru rażącego i w realiach niniejszej sprawy pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, o ile doszłoby do rozpoznania skargi.

Ad2 , Czy stanowisko organów o odmowie udostępnienia informacji publicznej było prawidłowe? Odpowiedź uzasadnij

Stanowisko organów było błędne.

1nformacją publicźną jest każda informacja wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie ich kompetencji (art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). | Organizacja powszechnego kształcenia jest zadaniem władzy publicznej. Zgodnie z art. 70 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do nauki, art. 70 ust. 4 Konstytucji zaś stanowi, że zapewnienie równego i powszechnego dostępu do wykształcenia jest zadaniem władz publicznych. Elementem powszechnego systemu kształcenia są publiczne sżkoły ponadpodstawowe. Wynika to z art. 1 pkt 1 i art. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia Publiczne szkoły ponadpodstawowe wykonują zadania publiczne polegające na kształceniu uczniów i działają w tym zakresie poprzez nauczycieli, którzy — wykonując swe ustawowe obowiązki — pełnią funkcje publiczne (art. 6 Karty Nauczyciela). Sposób wykonywania tych obowiązków jest istotny z punktu widzenia realizacji konstytucyjnego prawa do edukacji i podlega ocenie w bostępowa_niu dyscyplinarnym (art. 75 ust.' 1 Karty Nauczyciela). Z faktu, że nauczyciel jest zatrudniony w jednostce, która wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, można wywieść, iż dotyczące go postępowanie dyscyplinarne pozostaje w określonym związku z wykonywaniem zadań publicznych. Ma ono charakter mieszany, tj. publiczno-pracowniczy. W sferze publicznej funkcją' tej odpowiedzialności jest ochrona powagi i godności danego zawodu lub służby oraz zaufania społecznego niezbędnego do ich prawidłowego funkcjonowania. Jednym ze sposobów osiągnięcia tego zamierzenia jest dyscyplinowanie i kontrola osób zatrudnionych w tych zawodach w celu wykonywania funkcji publicznych ze względu na specyfikę realizowanych przez nie celów publicznych oraz wynikające stąd wymagania w zakresie standardów zawodowych i etycznj!ch. Z uwa;gi na wskazane aspekty odpowiedzialności dyscyplinarnej, łączącej w sobie pierwiastek służbowy (publiczny) orazv pracowniczy (zobowiązaniowy), . informacjom związanym z publicznoprawną sferą postępowania dyscyplinarnego należy przypisać walor informacji publicznej. Wynikający z art. 76 ust. 5 Ka.rty Nauczyciela obowiązek umieszczania orżeczeń dyscyplinarnych w aktach osobowych nauczyciela nie powoduje, że tracą one ten walor i że automatycznie, z uwagi na ochronę - prawa do prywatności, są wyłączone z udostępniania osobom innym niż wskazane w art. 94* kp.

Wprawdzie zgodnie z brzmieniem art. 5' ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępiekdo inforhxacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a ukaranie nastąpiło w związku z pełnieniem tej funkcji, zatem ograniczenie z uwagi na ochronę prawa do prywatności nie znajdzie zastosowania.

Ad3 Czy skarga Jana M. została prawidłowo wniesiona i zostanie rozpoznana? Odpowiedź uzasadnij.

Skarga została wniesiona przez osobę małoletnią, czyli nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych, a więc i zdolności procesowej. Tę bowiem art. 26 § 1 ppsa przyznaje tylko osobom fizycznym mającym pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność procesową w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. W pozostałym zakresie czynności może podejmować wyłącznie poprzez swego przedstawiciela ustawowego (art. 26 § 2 i art. 27 ppsa).

Gdy skarżący nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Na podstawie art. 58 § 2'ppsa należy wezwać stronę do jej uzupełnienia w zakreślonym terminie poprzez złożenie skargi podpisanej przez przedstawiciela ustawowego skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi.

O ile braki zostaną uzupełnione w terminie, skarga będzie rozpoznana. W przeciwnym razie sąd postanowieniem odrzuci skargę (art. 58 § 1 pkt 5, § 2 1 3 ppsa).

Ad4 Jakiej treści wyrok powinien wydać sąd administracyjny po skutecznym wniesieniu skargi? Odpowiedź uzasadnij.

Wojewódzki Sąd Administracyjny - powinien stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa oraz poprzedzającej ją decyzji dyrektora szkoły na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w.zw. z art. 135 ppsa.

Na podstawie art. 135 ppsa sąd powinien usunąć z obrotu prawnego, w granicach danej sprawy, wszystkie akty lub czynności organu administracji publicznej niezgodne z prawem, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

Za dopuszczalne należy uznać także rozstrzygnięcie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność wyłącznie decyzji organu odwoławczego.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

— trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, — zasadność i sposób argumentacji, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

: Kryteria oceny prńcy piseńińej z prawa karnego

Ad1 Oceń słuszność zarzutów stawianych Filipowi F. i Grzegorzowi G. Odpowiedź uzasadnij.

Zarzuty przedstawione Filipowi F. i Grzegorzowi G. są niezasadne i to z kilku powodów.

Grzegorz G. wprawdzie znieważył Dorotę S., ale nie uderzył jej, nie ma też podstaw, by przypisać mu jakikolwiek udział w spowodowaniu u niej obrażeń ciała, a wręcz przeciwnie — próbował temu zapobiec. Wprawdzie uderzył Dorotę S. w ramię, ale nie może to być w ogóle uznane za czyn w rozumieniu art. 1 § 1 kk, ponieważ Grzegorz G. działał pod wpływem Niesłusznie Filipowi F. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 157 § 1 kk Skoro stłuczenia i podbiegnięcia krwawe naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonej na czas 7 dni, to zrealizowane zostały znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 kk (naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający „nie dłużej niż 7 dni”).

Niezasadnie też uznano popełnione prżćz obu sprawców przestępstwa za Wyśtępki o charakterze chuligańskim. Zgodnie z art. 115 § 21 kk występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, (...) jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnegó.

W niniejszej sprawie znieważenie Doroty S. i fizyczna agresja wobec niej z pewnością nastąpiły bez powodu, ale sprawcy nie działali publicznie. Ustawa (a za nią piśmiennictwo i orzecznictwo) wyraźnie odróżnia działanie „w miejscu publicznym” od działania „publicznie”. Zdarzenie miało miejsce na osiedlowej uliczce, w przestrzeni ogólnodostępnej, a więc w miejscu publicznym, ale w późnej porze i w zimie, zatem było już ciemno, a większość okien w domach była już zamknięta.

Działanie publicznie nie jest tożsame z działaniem w miejscu publicznym. Sprawca wtedy bowiem działa publicznie, gdy ze względu na miejsce działania, bądź okoliczności i sposób działania, jego zachowanie jest lub może być dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej na to się godzi. Działanie w miejscu odosobnionym, ustronnym, z dala od ludzkich oczu, a dodatkowo w godzinach nocnych, a więc kiedy trudno spodziewać się bliżej nieokreślonej liczby ósób, nie spełnia znamienia działania publicznie.

Pojęcia „publiczności” nie można utożsamiać wyłącznie z „miejscem publicznym”. Nie każdy występek popełniony w miejscu publicznym z błahego powódu lub bez powodu nosi znamiona chuligańskiego. „Publiczność” nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, a podlega konkretnej ocenie w odniesieniu do realiów sprawy. Niemożność dostrzeżenia zdarzenia przez nieograniczońą liczbę osób wykłucza przyjęcie chuligańskiego charakteru czynu.

Zgodnie z art. 216 § 1 kk, kto znieważa inną osobę w jej obecności albo chocby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej: dotarła podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Obaj sprawcy dopuścili się tego przestępstwa.

Ściganie przestępstw znieważenia i spowodowania tzw. lekkiego. uszczerbku na zdrowm odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 157 § 4'kk i art. 216 § 5 kk). Nie ma tu znaczema, że pokrzywdzona złożyła wniosek o ściganie, nie są to bowiem przestępstwa wmoskowe.

Ad2 "

Czy policjanci byli uprawnieni do przedstawienia takich zarzutów? deowiedz' uzasadnij.

Zanegowanie chuligańskiego charakteru czynów powoduje, że nie było przesłanek do przeprowadzenia w tej sprawie postępowania przyspieszonego (art. 517b § 2 kpk). To oznacza, że policjanci nie byli upfawnieni do przedstawienia zarzutu, ponieważ ewentualną decyzję o objęciu ściganiem przestępstwa prywatnoskargowego (art..60 § 1 kpk) może podjąć tylko prokurator. Jest on jedynym podmiotem uprawnionym do ingerencji w postępowanie prywatnoskargowe, a inni oskarżyciele publiczni kompetencji tej są pozbawieni. Policja nie może wszcząć postępowania samodzielnie, a jeśli przyjmie zawiadomienie o przestępstwie ściganym z oskarżenia prywatnęgo, powinna niezwłocznie przekazać je prokuratorowi w celu oceny istnienia interesu społecznego lub potrzeby ochrony praworządności, co uzasadniałoby ściganie przestępstwa prywatnoskargowego z urzędu.

Ad3

Czy zasadna była decyzja o wyłączeniń materiałów do odrębnego postępowania i o umorzeniu postępowania w sprawie naruszenia nietykalności Grzegorza G.? Odpowiedź uzasadnij.

Wyłączenie materiałów do odrębnego postępowania było zasadne, ponieważ Grzegorz G. nie mógł w jednym postępowaniu występować w charakterze podejrzanego i pokrzywdzonego.

Postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie naruszenia nietykalności Grzegorza G. było niezasadne. Ściganie przestępstwa z art. 217 § 1 kk odbywa się z oskarżenia prywatnego. Jednak Filip F. przćz popchnięcie Grzegorza G. zrealizował znamiona czynu z art. 217a kk, zgodnie z którym karze podlega ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeńśma lub porządku publicznego.

Grzegorz G., choć początkowo sam znieważał Dorotę S., nie chciał dopuścić do eskalacji działań przeciwko niej i wystąpił na rzecz ochrony jej bezpieczeństwa. Czyn zabroniony z art. 217a kk stanowi przestępstwo ścigane z urzędu i nie ma znaczenia, czy pokrzywdzony chce występować w takim charakterze w toku postępowania.

Ad4

Jak powinien w sytuacji opisanej w kazusie postąpić sąd? Odpowiedź uzasadnij.

Jak już wskazano w punkcie 1., czyny zarzucone Filipowi F. i Grzegorzowi G. nie realizowały znamion występków o charakterze chuligańskim. Nie było zatem podstaw do prowadzenia w tej sprawie postępowania. przyspieszonego w trybie publicznoskargowym (art. 517b § 2 kpk). Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżyciel nie stawił się na rozprawę (art. 517a § 2 kpk).

Natomiast skoro sprawa nie została przedstawiona prokuratorowi, który mógłby podjąć decyzję o objęciu ściganiem z urzędu czynów prywatnoskargowych, należy uznać, że wniosek skierowany został przez organ nieuprawniony.

Zgodnie z art. 517g § 1 zd. 1 kpk, sąd powinien przekazać sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych i zawiadomić o tym pokrzywdzoną. Wspomniany tu tryb stosowany jest m.in. w wypadku, gdy sąd ustali, że zarzucone sprawcom czyny śćigane są z oskarżenia prywatnego. Prokurator w takiej sytuacji może objąć czyn prywatnoskargowy ściganiem z urzędu lub ocenić, że nie zachodzą przesłanki z art. 60 kpk i umorzyć postępowanie.

Dopuszczalna jest także odpowiedź wskazująca, że w opisanej sytuacji, z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela sąd powinien umorzyć postępowanie na ' podstawie art. 17 § 1 pkt 9 kpk, ale przed wydaniem decyzji powinien uzyskać stanowisko. prokuratora, czy jest zainteresowany ściganiem.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, ' — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za; —szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa prywatnego

Pozwem z 3 lipca 2017 r. Stanisław K. wniósł o zasądzenie od Towarzystwa Ubezpieczeniowego S.A. z siedzibą w Warszawie 150 000 zł z tytułu zadośćuczynienia i 21 600 zł z tytułu utraconych dochodów za okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 maja 2016 r. W odpowiedzi na pozew pozwany podniósł zarzut przyczynienia się powoda do powstania szkody w 50%, albowiem powód będąc pod wpływem alkoholu, nie upewnił się co do warunków na drodze i wtargnął na jezdnię. Stanisław K. 30 listopada 2015 r. około godziny 23 wracał do domu ze spotkania towarzyskiego. Zbliżając się do przejścia dla pieszych zataczał się i nie upewniwszy się co do sytuacji na drodze, nagle wszedł na przejście dla | pieszych. W tym momencie został uderzony przez samochód prowadzony przez Jana N., który przekroczył dopuszczalną prędkość. Jak wynikało z przeprowadzonych badań, stwierdzono u powoda 2,5 promila alkoholu we krwi. Jan N. był ubezpieczony przez pozwanego od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. W wyniku wypadku powód doznał rozległych obrażeń twarzoczaszki, wstrząśnienia mózgu i uszkodzenia kręgosłupa, skutkujących łącznie 45 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. Cierpiał na dotkliwe bóle i zawroty głowy trwające około 3 miesięcy. Powód jest informatykiem. W dniu wypadku nie pracował, ponieważ 30 października 2015 r. została rozwiązana jego umowa o pracę na skutek porozumienia stron. Na podstawie tej umowy powód otrzymywał wynagrodzenie 3 600 zł miesięcznie. W dacie wypadku powód negocjował zawarcie umowy z innym pracodawcą. Miał u niego otrzymywać takie samo wynagrodzenie. Negocjacje dotyczyły już tylko świadczeń dodatkowych po stronie pracodawcy. Praca miała być podjęta 1 grudnia 2015 r. Po powrocie do zdrowia, 1 czerwca 2016 r. powód zatrudnił się u tego pracodawcy z wynagrodzeniem 4 000 zł miesięcznie.

1. Wskaż podstawę odpowiedzialności pozwanego. Uzasadnij stanowisko. Wskaż podstawę prawną poszczególnych roszczeń zgłoszonych w pozwie.

Czy powód przyczynił się do powstania szkody? Uzasadnij stanowisko.

Czy powód udowodnił szkodę w postaci utraconych dochodów? Uzasadnij stanowisko.

5. Czy sąd może zasądzić wyższe kwoty niż żądał powód? Uzasadnij stanowisko.

6. Czy powód w toku tego procesu mógł zażądać odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonych w pozwie roszczeń? Uzasadnij stanowisko.

Kazus z prawa publicznego

Joanna B. rozpoczęła w 2017 r. prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na stacjonarnej sprzedaży mebli w Adamowie przy ul. Lema. Obok jej sklepu, znajduje się teren niezabudowany oznaczony jako działka nr 2/14. Tego typu działalność wymaga dowozu mebli oraz odbierania ich przez kupujących, dlatego niezbędnym dla prawidłowego funkcjonowania sklepu było korzystanie przez klientów z parkingu. W jego pobliżu nie było parkingu. Joanna B. uznała, że może bez sprawdzania tytułu prawnego do tej nieruchomości (działki nr 2/14) urządzić parking. 21 maja 2018 r. parking na działce nr 2/14 w Adamowie przy ul. Lema został udostępniony klientom sklepu Joanny B. Od tej pory Joanna B. korzystała z tego parkingu także w celu przywozu mebli od producentów do swojego sklepu. Joanna B. zgłosiła zamiar kandydowania w wyborach samorządowych zarządzonych na 7 kwietnia 2024 r. i uzyskała mandat radnej Rady Gminy Adamów. 16 kwietnia 2024 r. radna Joanna B. złożyła ślubowanie na sesji Rady Gminy Adamów. Po objęciu mandatu, Joanna B. nadal prowadziła działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak przed objęciem mandatu. 5 sierpnia 2024 r. Wójt Gminy Adamów, aktualizując stan własności nieruchomości tej Gminy, stwierdził, że działka nr 2/14 przy ul. Lema w Adamowie stanowi własność tej Gminy. Następnego dnia Wójt przekazał informację o korzystaniu przez radną Joannę B. z mienia Gminy jednemu z radnych Rady Gminy Adamów. Radni ustalili, że działka nr 2/14 stanowi własność Gminy Adamów. Pomimo urządzenia na niej przez Joannę B. parkingu, Gmina nie uzyskuje jakichkolwiek korzyści z korzystania z tej nieruchomości, ponieważ nie ma w tym przedmiocie żadnej umowy między Gminą Adamów a Joanną B. 19 sierpnia 2024 r. klub radnych „Wszystko dla Adamowa” złożył Przewodniczącemu Rady Gminy Adamów projekt uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Joanny B. argumentując, że Joanna B. jako radna nadal prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia tej Gminy. Zawiadomienie o sesji wyznaczonej na 6 września 2024 r. wraz z projektem uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnej Joanny B., doręczono radnym 29 sierpnia 2024 r. Przed sesją wyznaczoną na 6 września 2024 r. radnej Joanny B. nie poproszono o złożenie jakichkolwiek wyjaśnień. Na tej sesji procedowano projekt uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia jej mandatu. Uznano, że nie ma potrzeby, aby zabierała głos w dyskusji, ponieważ nie ma nic na swoją obronę, może jedynie obwiniać innych radnych o „polityczną” zemstę. Nie dopuszczając radnej do udzielenia wyjaśnień, Rada Gminy Adamów 6 września 2024 r. podjęła uchwałę w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Joanny B., wskazując w uzasadnieniu na naruszenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia Gminy. Rada Gminy Adamów liczy 15 radnych i uchwałę podjęto większością 6 głosów „za”, przy 3 głosach „przeciwko” i 6 głosach „wstrzymujących się”. Uchwałę tę doręczono radnej Joannie B. 12 września 2024 r. z uzasadnieniem. 27 września 2024 r. Joanna B. wniosła na tę uchwałę skargę za pośrednictwem Rady Gminy Adamów do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

1. Czy osoba prowadząca działalność gospodarczą posiada prawo wybieralności w wyborach samorządowych do rady gminy? Uzasadnij stanowisko.

2. Czy korzystanie z mienia gminy przez przedsiębiorcę będącego jednocześnie radnym gminy, w której taki przedsiębiorca uzyskał mandat, stanowi przesłankę wygaśnięcia mandatu? Uzasadnij stanowisko.

3. Czy korzystanie przez Joannę B. na potrzeby prowadzenia swojego sklepu z parkingu urządzonego na działce nr 2/14 po objęciu przez nią mandatu stanowiło wykorzystanie mienia gminy na cele działalności gospodarczej tej radnej i mogło być podstawą stwierdzenia wygaśnięcia jej mandatu? Uzasadnij stanowisko.

4. Czy zachowano wymogi proceduralne poprzedzające podjęcie uchwały w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Joanny B. i czy uchwała stwierdzająca wygaśniecie jej mandatu została prawidłowo podjęta? Uzasadnij stanowisko.

5. Czy Joanna B. skutecznie wniosła skargę na uchwałę stwierdzającą wygaśnięcie jej mandatu do wojewódzkiego sądu administracyjnego? Uzasadnij stanowisko.

Kazus z prawa karnego

Karol W. i Robert K., jedyni członkowie zarządu „Solaris” sp. z 0.o., kupili linię technologiczną do produkcji papieru silikonowego za 1 600 000 zł. Dokonali tego zakupu bez uzyskania wymaganej umową spółki zgody rady nadzorczej, będąc przekonanymi, że cena zaproponowana przez zbywcę Utility Paper S.A. jest dla ich spółki bardzo korzystna. W związku z tym członkowie zarządu uzgodnili pomiędzy sobą, że nie będą sprawdzać jaka jest rynkowa cena linii technologicznej. Po ujawnieniu tych faktów rada nadzorcza „Solaris” sp. Z 0.o. na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy z zakresu ekonomii i finansów ustaliła, że cena zakupu linii technologicznej została zawyżona i powinna wynosić nie więcej niż 1300000 zł. Poleciła zarządowi spółki „Solaris” odstąpienie od umowy, gdyż taką możliwość przewidywała zawarta umowa. Karol W. i Robert K. odstąpili od umowy w terminie wskazanym w jej treści. Spółka nie odzyskała jedynie zadatku w kwocie 13 000 zł. Rada nadzorcza spółki „Solaris” nie złożyła w tej sprawie zawiadomienia o przestępstwie, gdyż uznała, że zachowanie członków zarządu nie wyczerpuje znamion żadnego przestępstwa, zobowiązała jednak członków zarządu do naprawienia szkody wyrządzonej spółce. Zawiadomienie o przestępstwie w tej sprawie złożył natomiast wspólnik spółki „Solaris” sp. z o.o. - Kazimierz S., który poczuł się pokrzywdzony nieprofesjonalnym działaniem Karola W. i Roberta K., gdyż narażało ono spółkę na straty finansowe. Jak wskazał w zawiadomieniu — „działanie członków zarządu godziło w interesy majątkowe wspólników oraz spółki, której kapitał pochodził tylko od prywatnych inwestorów”. Wskazał także, że „działanie członków zarządu mogło spowodować znaczącą szkodę w majątku spółki. Na szczęście polecenie rady nadzorczej dotyczące odstąpienia od umowy zapobiegło poważnym stratom finansowym, nie mniejszym niż 300 000 zł.” Prokurator, do którego wpłynęło zawiadomienie o przestępstwie wszczął dochodzenie o czyn z art. 296 § 3 k.k., z uwagi na cenę zakupu linii technologicznej - 1 300 000 zł, jednak umorzył postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Uznał, że jedyna szkoda jaką spółka poniosła to równowartość wniesionego zadatku. Na powyższe postanowienie zażalenia złożyli prokurent spółki Ksawery J. oraz wspólnik Kazimierz S., którzy zarzucili błędną ocenę prawną zdarzenia i domagali się skierowania w tej sprawie aktu oskarżenia. Sąd uwzględniając oba zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie o umorzeniu dochodzenia. W następstwie tego prokurator uzupełnił postępowanie i wniósł do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko Karolowi W. i Robertowi K. o przestępstwo z art. 296 § 3 k.k. Sąd skazał członków zarządu przyjmując, że dopuścili się czynu wyczerpującego znamiona występku z at 296 § 1 kk i nałożył na nich obowiązek naprawienia szkody 1. Czy przyjęta przez prokuratora kwalifikacja prawna czynu członków zarządu jest prawidłowa? Dokonaj oceny prawnokarnej ich czynu. Uzasadnij stanowisko.

2. Czy w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, jeżeli tak to jakich? Komu przysługuje status pokrzywdzonego 3. Czy wyrok sądu w analizowanej sprawie był prawidłowy? Uzasadnij stanowisko.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego

Wskaż podstawę odpowiedzialności pozwanego. Uzasadnij stanowisko.

- podstawę prawną odpowiedzialności pozwanego jako ubezpieczyciela, stanowią art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § ] k.e., kreujące odpowiedzialność posiadacza pojazdu mechanicznego na zasadzie ryzyka, - dla powstania tej odpowiedzialności fakt przekroczerńia dopuszczalnej prędkości przez pojazd nie ma żadnego znaczenia, stąd rozważania w tej kwestii winny obniżyć ocenę, - biorąc pod uwagę, że pozwany jest ubezpieczycielem, podstawa prawna odpowiedzialności pozwanego powinna zostać uzupełniona o art. 822 § 1 k.c.; - prawidłowo określona podstawa prawna, zważywszy na rodzaj ubezpieczenia (OC), obejmuje również art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. ó ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli

Ad2 Wskaż podstawę prawną poszczególnych roszczeń zgłoszonych w pozwie.

- podstawę prawną żądania zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c., - podstawę prawną żądania utraconych dochodów stanowi art. 361 § 2 k.c.

Ad3 :

Czy powód przyczynił się do powstania szkody? Uzasadnij stanowisko.

- zachowanie powoda spełniło przesłanki przyczynienia się do powstania szkody w rozumieniu art. 362 k.c. Powód, nie upewniwszy się co do sytuacji na drodze, nagle wszedł na przejście dla pieszych czym naruszył przepis art. 13 ust. 1 i art. 14 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Fakt znajdowania się pod wpływem alkoholu nie musi mieć znaczenia, jeśli pozostaje bez wpływu na sekwencję zdarzeń prowadzących do powstania szkody. W tym stanie faktycznym, ponieważ poszkodowany zataczał się i nagle wszedł na przejście dla pieszych istnieją podstawy do przyjęcia, że przyczynił się do powstania szkody, - na przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody ma wpływ fakt, że powód znajdował się w bezpośredniej bliskości przejścia dla pieszych i zataczał się. Kierowca powinien zachować szczególną ostrożność zbliżając się do przejścia dla pieszych i poruszać się z bezpieczną prędkością. Kierowca naruszył więc przepis art. 19 ust. ] oraz art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - doszukanie się w zachowaniu powoda cech wyłącznej winy, będącej przesłanką egzoneracyjną (art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c.) powinno skutkować obniżeniem

Ad4

Czy powód udowodnił szkodę w postaci utraconych dochodów? Uzasadnij stanowisko.

- w dniu wypadku powód nie pracował, ponieważ 30 października 2015 r. rozwiązana została jego umowa o pracę. Dla udowodnienia szkody w postaci utraconych dochodów wystarcza ustalenie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa, że dochody mogłyby zostać uzyskane, gdyby nie doszło do zdarzenia iwyrządzającego szkodę. Roszczenie należy uznać za - w tym stanie faktycznym o wysokim stopniu prawdopodobieństwa osiągnięcia dochodów w wysokości 3 600 zł miesięcznie świadczą następujące fakty:

1. powód wcześniej zarabiał 3 600 zł miesięcznie, 2. w dacie wypadku negocjował zawarcie umowy z innym pracodawcą. Miał u niego otrzymywać takie samo wynagrodzenie, negocjacje dotyczyły już tylko świadczeń dodatkowych po stronie pracodawcy i praca miała być podjęta właśnie po powrocie do zdrowia 1 czerwca 2016 r. powód zatrudnił się u pracodawcy z wynagrodzeniem 4 000 zł miesięcznie.

Ad5 Czy sąd może zasądzić wyższe kwoty niż żądźł powód? Uzasadnij stanowisko. Nie jest to możliwe, co wprost wynika z art. 321 § 1 k.p.c.

Ad 6 Czy powód w toku tego procesu mógł zażądać odsetek ustawowych za opóźnienie od

dochodzonych w pozwie roszczeń? Uzasadnij stanowisko.

Mógł to uczynić rozszerzając powództwo (art. 193 § 1 k.p.c.), w formie pisma procesowego (art. 193 § 2! k.p.c.) do zamknięcia rozprawy przed sądem I instancji (art. 316 § 1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu lub występować Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad1 Czy osoba prowadząca działalność gospodarczą posiada prawo wybieralności w wyborach samorządowych do rady gminy? Uzasadnij stanowisko.

Przedsiębiorca prowadzący . działalność gospodarczą posiada prawo wybieralności (bierne prawo wyborcze). Art. -11 § 1 pkt 5 w związku z § 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks Wyborczy, regulujący prawo wybieralności nie wprowadza żadnych ograniczeń dla przedsiębiórców, jak również art. 10 § 1 pkt 3 lit. a i § 2 Kodeksu wyborczego nie ogranicza przedsiębiorców w prawie wybierania. Art. 25b ustawy z dnia § marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 383 § 1 Kodeksu wyborczego także nie wskazują na ograniczenie prawa wybieralności do rady gminy przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą.

Ad2

Czy korzystanie z mienia gminy; przez przedsiębiorcę będącego jednocześnie radnym gminy, w której taki przedsiębio«fca uzyskał mandat, stanowi przesłankę wygaśnięcia mandatu? Uzasadnij stanowisko.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.s.g. radny nie może prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat. Nie oznacza to, jże radny będący przedsiębiorcą korzystającym z mienia gminy, w której uzyskał mandat, już w dniu wyborów traci swój mandat, jeżeli nie zaprzestał korzystania z mienia tej gminy. Zgodnie z art. 24f ust. la us.g. w przypadku, gdy radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy, w której uzyskał mandat, ma obowiązek zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie powyższego obowiązku stanowi podstawę do stwierdzenia gaśnięcia mandatu radnego na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego. (0 do 3 pkt)

Ad3 Czy korzystanie przez Joannę B. na potrzeby prowadzenia swojego sklepu z parkingu urządzonego na działce nr 2/14 po objęciu przez nią mandatu stanowiło wykorzystanie mienia gminy na cele działalności gospodarczej tej radnej i mogło być podstawą stwierdzenia wygaśnięcia jej mandatu? Uzasadnij stanowisko.

Okoliczność ta stanowi przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej. Radna Joanna B. złożyła ślubowanie 16 kwietnia 2024 r., a tym samym okres 3 miesięcy minął 16 lipca 2024 r. Po tej dacie radna Joanna B. nadal prowadziła działalność z wykorzystaniem mienia gminy, w której uzyskała mandat, co spełnia przesłankę wynikającą z art. 24f ust. 1 i ust. la u.s.g. w związku z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego. Art. 24f ust. 1 u.s.g. nie określa form wykorzystania mienia komunalnego gminy co oznacza, że dotyczy to każdej formy korzystania z takiego mienia. Bez znaczenia jest, czy radna Joanna B. miała zawartą umowę z Gminą Adamów na korzystanie z nieruchomości stanowiącej działkę nr 2/14, czy też nie zawarła takiej umowy. Nie ma także znaczenia, czy korzystała z tego mienia odpłatnie czy też nieodpłatnie. Wystarczającym jest, że klienci sklepu meblowego Joanny B. korzystali z parkingu zlokalizowanego na działce nr 2/14 w celu dokonywania zakupów w tym sklepie, a ponadto parking ten był wykorzystywany przez Joannę B. w celu dowozu towaru do jej sklepu. Skoro parking był co najmniej pomocny do prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej przez Joannę B. i przyczyniał się do zwiększenia atrakcyjności oraz obrotów tego sklepu, była to forma wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej mienia komunalnego gminy.

Ad4 Czy zachowano wymogi proceduralne poprzedzające podjęcie uchwały w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Joanny B. i czy uchwała stwierdzająca wygaśniecie jej mandatu została prawidłowo podjęta? Uzasadnij stanowisko.

Wymogi proceduralne zostały tylko częściowo zachowane. Zgodnie z art. 20 ust. 6 u.s.g. klub radnych może wnieść projekt uchwały. Każdy projekt uchwały przedkładany jest przewodniczącemu rady gminy, który zawiadamia radnych o zwołaniu sesji i dołącza do takiego zawiadomienia porządek obrad wraz z projektami :uchwał (art. 20 ust. L i art. 19 ust. 2 u.s.g.). Te wymogi zostały spełnione, ponieważ klub radnych „Wszystko dla Adamowa” przedłożył Przewodniczącemu Rady Gminy Adamów projekt uchwały.

Zawiadomienie o zwołaniu sesji wraz z projektem uchwały doręczono radnym 29 sierpnia 2024 r., a samą sesję zwołano na 6 września 2024 r. W trakcie prowadzenia obrad na sesji 6 września 2024 r. naruszono wymóg wynikający z art. 383 @- 3 Kodeksu wyborczego, zgodnie z którym przed podjęciem uchwały o wygaśnięciu mandatu z ww. przyczyny należy umożliwić radnemu złożenie wyjaś'nień. Brak możliwości złożenia wyjaśnień przez radną Joannę B. stanowiło istotną wadę proceduralną. Żadne przesłanki nie uzasadniały pozbawienia radnej prawa do złożexiia wyjaśnień. W 15-osobowej radzie gminy za podjęciem uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu głosowało 6 radnych, przeciwko było 3 radnych, a 6 radnych oddało głosy wstrzymujące się. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym ani też Kodeksu wyborczego nie regulują sposobu ustalania większości głosów w podejmowaniu takich uchwał. Znajduje zastosowanie reguła wynikająca z art. 14 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którą uchwały rady gminy zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym. Podjęcie uchwały zwykłą większością głosów omaćza, że bierze się pod uwagę przy ustalaniu wyniku głosowania jedynie głosy oddane „ża” i głosy oddane „przeciw”. Nie uwzględnia się głosów „wstrzymujących się”. W tej sprawie w głosowaniu brali udział wszyscy radni, co oznacza spełnienie ustawowej przesłanki obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady gminy i głosów „za” było więcej niż głosów „przeciw”, to sama uchwała została pod względem proceduralnym przegłosowana prawidłowo.

Ad 5 Czy Joanna B. skutecznie wniosła skargę na uchwałę stwierdzającą wygaśnięcie jej mandatu do wojewódzkiego sądu administracyjnego? Uzasadnij stanowisko.

Uchwała w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały (art. 384 § 1 Kodeksu wyborczego). Joannie B. uchwałę doręczono 12 września 2024 r., a więc 7-dniowy termin liczony od 13 września skqńczył swój bieg 19 września 2024 r. Wniesienie skargi 27 września 2024 r. nastąpiło po upływie terminu. Skarżąca Joanna B. prawidłowo wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem tego organu, który stwierdził wygaśnięcie jej mandatu, tj. Rady Gminy Adamów (art. 383 § 1 zd. 2 Kodeksu wyborczego).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: = sźczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Ad1 Czy przyjęta przez prokuratora kwalifikacja prawna czynu członków zarządu jest prawidłowa? Dokonaj oceny prawnokarnej ich czynu. Uzasadnij stanowisko.

Przyjęta przez prokuratora kwalifikacja prawna czynu członków zarządu nie była prawidłowa.

- czyn wyczerpuje bowiem znamiona występku z art. 296 § la k.k., który jest przestępstwem ściganym na wniosek (art. 296 § 4a k.k.), - prokurator błędnie ustalił wysokość szkody, przyjmując, że jest ona równa wartości linii technologicznej do produkcji papieru silikonowego, podczas gdy szkoda rzeczywista wyniosła 13 000 zł, - należało rozważyć kwestię strony podmiotowej czynu (kwestia umyślności i nieumyślności), - wystąpiło bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą transakcyjną (1 600 000 zł) a rzeczywistą wartością linii technologicznej (1 300 000 zł).

Ad2 Czy w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, jeżeli tak to jakich? Komu przysługuje status pokrzywdzonego w tym postępowaniu?

Uzasadnij stanowisko. W sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa karnego procesowego:

- prokurator błędnie wszczął postępowanie przygotowawcze w formie dochodzenia chociaż przy przyjętej przez niego kwalifikacji z art. 296 § 3 k.k. powinno zostać wszczęte śledztwo, - prokurator przyjmując błędną kwalifikację prawną czynu skierował akt oskarżenia do sądu rejonowego, zamiast zgodnie z art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. do sądu okręgowego, - do rozpoznania sprawy właściwy był sąd rejonowy. W sprawie nie doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej - art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. (orzekanie przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu), gdyż przyjęta w akcie oskarżenia kwalifikacja prawna wskazująca na właściwość sądu okręgowego była błędna, - status pokrzywdzonego przysługuje spółce „Solaris”, - Kazimierz S. był uprawniony do złożenia wniosku o ściganie, ponieważ był wspólnikiem spółki „Solaris” z o.o. Zgodnie z art. 296 § 4a k.k. jeż&li pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie,i ściganie przestępstwa określonego w § la następuje na wniosek pokrzywdzonego, wspólnika, akcjonariusza lub udziałowca pokrzywdzonej spółki lub członka pokrzywdzonej spółdzielni. Pokrzywdzoną przestępstwem jest jedynie spółka, a nie wspólnicy tej spółki. Wskazuje na to treść art. 296 § 4a k.k., w którym obok pokrzywdzonego ustawodawca wskazuje wspólnika, - ponadto zgodnie z art. 295 § 1 k.s.h., jeżeli spółka nie wytoczy powództwa o naprawienie wyrządzonej jej szkody w terminie łl'oku od dnia ujawnienia czynu wyrządzającego szkodę, każdy wspólnik może wnieśg' pozew o naprawienie szkody wyrządzonej jedynie spółce, a nie jemu osobiście. Kazimie:rz S. nie był więc pokrzywdzonym ani poszkodowanym. Rozpoznaniu powinno podlegać iylko zażalenie prokurenta spółki „Solaris”, - prokurator powinien odmówić przyjęcia zażalenia od Kazimierza S. (art. 429 § 1 k.p.k.), - sąd powinien pozostawić bez rozpoznania zażalenie Kazimierza S.(art. 430 § 1 k.p.k.).

Ad3

Czy wyrok sądu w analizowanej sprawie był prawidłowy? Uzasadnij stanowisko.

- wydanie wyroku skazującego za przestępstwo z art. 296 § I k.k. było rozstrzygnięciem błędnym. Nie zostało bowiem zrealizowane znamię wymagane tym przepisem: wyrządzenie znacznej szkody majątkowej. Zgodnie z art. 115 § 5 k.k. mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 zł, - cZYn sprawców wyczerpuje znamiona występku z art. 296 §lak.k. W wypadku wykonania zawartej umowy, doszłoby do wyrządzenia szkody spółce w wysokości 300 000 zł. Działanie sprawców polegało na sprowadzeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Bezpośredniość niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody wynikała z faktu zawarcia umowy sprzedaży linii technologicznej za zawyżoną cenę, - sprawcy działali wspólnie i w porozumieniu (współsprawstwo) — art. 18 § 1 k.k.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Opis teriów oceny pracy pisemnej z prawa publicznego Czy spełnione zostały przesłanki do udzielenia w decyzji z dnia 7 lipca 2023 r. zezwolenia na usunięcie drzew? Uzasadnij odpowiedź.

W zadaniu nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew, gdyż zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w przypadku drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a obwód ich pnia na wysokości 5 cm nie przekracza 50 cm, nie jest wymagane złożenie wniosku o zezwolenie na usunięcie drzew, a jedynie zgłoszenie tego do właściwego organu - art. 83 ust. 1 i art. 83f ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Po wpłynięciu zgłoszenia organ może w formie decyzji administracyjnej wnieść jedynie sprzeciw wobec zgłoszenia o zamiarze usunięcia drzew (art. 83f ust. 8 powołanej ustawy).

'Wniosek Dariusza R. powinien zatem zostać zakwalifikowany jako zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew, a nie jako wniosek o wydanie zezwolenia.

(0 do 8 pkt) Ad2 Jakich naruszeń prawa procesowego dopuścił się organ przy rozpatrywaniu odwołania Michaliny R. i jakie czynności powinien był podjąć w reakcji na to odwołanie?

Niezgodna z prawem jest decyzja Wójta Gminy J. z dnia 28 sierpnia 2023 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na wniosek strony, a Michalina R. wniosku takiego nie sformułowała. Organ nie mógł zatem wznowić postępowania w tej sprawie. Ponadto zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a nie decyzji administracyjnej.

Niezgodna z prawem jest także decyzja Wójta Gminy J. z dnia 30 sierpnia 2023 r. o zezwoleniu na usunięcie drzew, gdyż w sprawie tej nie jest wymagane wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na usunięcie drzew.

Wójt Gminy J. powinien był, zgodnie z art. 133 k.p.a., przesłać odwołanie Michaliny R. wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie celem wydania postanowienia z art. 134 k.p.a.

Wezwanie Michaliny R. do usunięcia braków formalnych odwołania było błędne, gdyż to organ winien ocenić i ustalić, jaka jest treść wniesionego przez Michalinę R. pisma procesowego i jego skutki prawne (art. 64 § 2 k.p.a. a contrario w zw. z art. 128 k.p.a.). Odwołanie, z treści którego wynika, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji, nie jest obarczone brakiem formalnym (art. 128 k.p.a.) skutkującym dopuszczalnością zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Michalina R. sformułowała bowiem swoje żądanie (zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a.), a jedynie jego treść wymagała doprecyzowania dla ustalenia czynności koniecznych do podjęcia przez organ.

Wójt Gminy J., poza przesłaniem odwołania Michaliny R. do organu odwoławczego, powinien był wystąpić do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 157 § 1 k.p.a.) o wszczęcie z urzędu postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 7 lipca 2023 r., jako dotkniętej wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. — decyzja wydana została bez podstawy prawnej.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

— poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Opis kryteriów oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego Ad1 Kto i na jakiej podstawie nabywa spadek po Tomaszu K.? Odpowiedź uzasadnij. W szczególności wskaż wszystkie dostrzeżone wadliwości czynności prawnych dokonanych w stanie faktycznym i uzasadnij, na czym te wadliwości polegają.

Testament pisemny Tomasza K. z 10 kwietnia 2017 r. jest ważny. Testator sporządził go bowiem pismem ręcznym, opatrzył datą i podpisał (art. 949 § 1 k.c.). W stanie faktycznym zadania brak okoliczności wskazujących na to, że w dacie sporządzania testamentu pisemnego testator nie miał pełnej zdolności do czynności prawnych (art. 944 § 1 k.e.), albo że sporządził go pod wpływem wady oświadczenia woli w warunkach określonych w art. 945 k.c.

Oświadczenie spadkodawcy złożone w dniu 18 listopada 2021 r. nie stanowi ważnego testamentu ustnego w rozumieniu art. 952 k.c. Testator w dacie składania tego oświadczenia nie miał bowiem pełnej zdolności do czynności prawnych wymaganej w art. 944 § 1 k.c. Zostało bowiem wobec niego orzeczone prawomocnie ubezwłasnowolnienie całkowite, które nie zostało uchylone (art. 559 k.p.c.). Skutkiem orzeczenia ubezwłasnowolnienia całkowitego jest utrata zdolności do czynności prawnych przez osobę ubezwłasnowolnioną (art. 12 k.c.). Okoliczność, że stwierdzony opinią biegłego faktyczny stan zdrowia testatora poprawił się w stopniu, który mógłby uzasadniać uchylenie ubezwłasnowolnienia, sama w sobie nie przywraca testatorowi zdolności do czynności prawnych. Aby ten skutek osiągnąć konieczne jest uchylenie orzeczonego ubezwłasnowolnienia. Ponadto nie nastąpiło prawidłowe stwierdzenie treści testamentu, gdyż pismo sporządzone przez jednego ze świadków nie zawiera wskazania daty i miejsca złożenia oświadczenia, ani wskazania miejsca i daty sporządzenia tego pisma (art. 952 § 2 k.c.). Wadliwość ta, w realiach zadania, nie może zostać usunięta przez stwierdzenie treści testamentu przez zgodne zcznania świadków, gdyż w chwili złożenia wniosku o przesłuchanie świadków testamentu ustnego upłynął już termin sześciomiesięczny określony w art. 952 § 3 k.c.

Nieważność testamentu ustnego (art. 958 k.c.) oznacza również, że nie doszło do skutecznego odwołania wcześniejszego testamentu pisemnego poprzez sporządzenie nowego testamentu (art. 946 k.c.). W stanie faktycznym brak jest okoliczności wskazujących na zaistnienie innych zdarzeń mogących, zgodnie z art. 946 k.c., skutkować odwołaniem W testamencie pisemnym powołano do dziedziczenia Annę W. i Jana K. bez wskazania wielkości ich udziałów. Zgodnie z art. 960 k.c. przyjąć należy, że powołani zostali do spadku w częściach równych. Oświadczenie Anny W. o odrzuceniu przypadającego jej z testamentu spadku po Tomaszu K. jest ważne i skuteczne, gdyż zostało złożone przed upływem terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c. i w formie przewidzianej w art. 1018 § 3 k.c. Zgodnie z art. 1020 k.c. została ona wyłączona od dziedziczenia tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku, natomiast zgodnie z art. 927 § 1 k.c. nie może dziedziczyć osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku. W konsekwencji, zgodnie z art. 965 k.c., udział przypadający Annie W. z mocy testamentu pisemnego, przypada pozostałemu spadkobiercy testamentowemu, tj. Janowi K. jako przyrost. Zarazem nie ma podstaw do uznania, że udział, który przypadał Annie W. z mocy testamentu pisemnego dziedziczą spadkobiercy ustawowi, albowiem, zgodnie z art. 926 § 3 k.c., możliwość dziedziczenia ustawowego co do części spadku zachodzi gdy spadkodawca nie powołał do tej części spadkobiercy albo gdy którakolwiek z kilku osób, które powołał do całości spadku, nie chce lub nie może być spadkobiercą. Reguła ta znajduje jednak zastosowanie z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, a przykładem tego wyjątku jest przyrost, o którym mowa w art. 965 k.c. Spadkobiercą po Tomaszu K. jest zatem, na podstawie testamentu pisemnego, Jan K. i dziedziczy on cały spadek. Zgodnie z art. 926 § 2 1 3 k.c. nie dochodzi więc do dziedziczenia ustawowego ani co do całości, ani co do części spadku.

Ad2 Które, spośród wskazanych w stanie faktycznym osób, sąd powinien wezwać do udziału

w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. jako uczestników? Odpowiedź Zainteresowanymi w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. są jego potencjalni spadkobiercy ustawowi: żona Wiktoria S., siostra Anna W. i brat Jan K. oraz potencjalni spadkobiercy testamentowi, niezależnie od tego, czy testament okaże się ważny, czy nie, a zatem również Wiktoria S., Anna W. i Jan K. Jest tak, ponieważ wynik postępowania dotyczy ich praw (art. 510 § 1 k.p.c.). Zainteresowani, którzy nie uczestniczą jeszcze w postępowaniu (w postępowaniu uczestniczy już Wiktoria S. jako wnioskodawczyni) mogą wziąć w nim udział i sąd powinien wezwać ich do udziału, jako uczestników (art. 510 § 2 k.pe.). Wiktoria K., jako zainteresowana, ma legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. (art. 1025 § 1 k.c.), a Anna W. i Jan K. powinni być uczestnikami tego postępowania. Odrzucenie przez Annę W. spadku przypadającego jej z testamentu nie pozbawia jej interesu prawnego uzasadniającego uczestnictwo w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. Nie jest natomiast zainteresowaną w sprawie Katarzyna W. Jest wprawdzie zstępną siostry spadkodawcy, jednakże dochodziłaby do dziedziczenia dopiero wtedy, gdyby w stanie faktycznym zaszły zdarzenia, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem od dziedziczenia ustawowego jej matki, Anny W. Oświadczenie o odrzuceniu spadku z testamentu złożone przez Annę W. nie wpływa zatem na sytuację prawną Katarzyny W. Skoro oświadczenie to zostało skutecznie i ważnie złożone, to jego skutkiem jest przyrost udziału spadkowego, do którego powołana była Anna W., na rzecz drugiego spadkobiercy testamentowego, Jana K. Nie ma natomiast w stanie faktycznym prawnej możliwości, aby udział ten przypadł Katarzynie W. Zainteresowania prawnego Katarzyny W. w udziale w postępowaniu nie uzasadnia również możliwość kwestionowania przez nią ważności sporządzonych w sprawie testamentów. Nawet gdyby hipotetycznie doszło do skutecznego zakwestionowania ważności obu testamentów, to mogłoby to mieć wpływ na prawa i obowiązki Anny W. Dziedziczyłaby ona w takiej sytuacji z ustawy, skoro odrzuciła tylko spadek przypadający jej na podstawie testamentu (art. 1022 k.c.), a nie odrzuciła spadku z ustawy i nie została uznana za niegodną dziedziczenia po Tomaszu K.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Opis kryteriów oceny pracy pisemnej z prawa karnego Ad1 Dokonaj oceny prawnokarnej zachowań sprawców oraz poprawności kwalifikacji prawnej przyjętej przez Policję i prokuratora. Uzasadnij swoje stanowisko.

Kwalifikacja prawna czynu przyjęta przez funkcjonariuszy Policji jak i prokuratora była nieprawidłowa.

W opisanym stanie faktycznym doszło do rozboju, ponieważ sprawcy użyli przemocy wobec pokrzywdzonego, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia portfel z pieniędzmi. Rozbój nie należy do tzw. czynów przepołowionych zatem dla wyczerpania znamion czynu nie ma znaczenia wartość zabranego przez sprawców mienia. Jednocześnie jeden z napastników posłużył się nożem, dlatego też czyn ten należy zakwalifikować z art. 280 § 2 k.k., w którym to przepisie spenalizowano rozbój z posłużeniem się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym. Pojęcie posługiwania się ma znaczenie szersze niż pojęcie używania. Sprawca niekoniecznie musi zatem wykorzystać przedmiot, wystarczy, jeżeli pokaże go pokrzywdzonemu.

Wszyscy napastnicy odpowiadają za współsprawstwo w ramach art. 280 § 2 k.k., którego to czynu dokonali wspólnie i w porozumieniu (art. 18 § 1 k.k.). Funkcjonariusze Policji błędnie więc uznali, że każdy z nich dopuścił się odrębnych czynów, w tym niektóre zostały błędnie zakwalifikowane jako wykroczenia.

(0 do 6 pkt) Ad2 Czy w przedstawionym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów postępowania karnego, jeśli tak, to jakich? Uzasadnij swoje stanowisko.

W sprawie wszczęto śledztwo na podstawie art. 309 pkt 5 k.p.k., wskazując na wagę i zawiłość sprawy. W opisanym stanie faktycznym należało wszcząć śledztwo na podstawie art. 309 pkt 1 k.p.k., ponieważ prawidłowa kwalifikacja czynu z art. 280 § 2 k.k., będącego zbrodnią wskazuje, że właściwym rzeczowo do rozpoznania sprawy w I instancji jest sąd Nieprawidłowo przeprowadzono okazanie. Zgodnie z art. 173 § 3 k.p.k., podczas okazania osoba okazywana powinna znajdować się w grupie obejmującej łącznie co najmniej cztery osoby. Każdy z podejrzanych powinien więc być okazany odrębnie w grupie co najmniej czterech osób. Z czynności okazania należy sporządzić protokół, a nie notatkę urzędową, co wynika z art. 143 § 1 pkt Sk.p.k.

Właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd okręgowy będący sądem I instancji w sprawach o zbrodnie, w tym z art. 280 § 2 k.k. Zgodnie z art. 25 § 1 pkt 1 k.p.k. sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o zbrodnie określone w kodeksie karnym i ustawach szczególnych. Akt oskarżenia należało zatem skierować do sądu okręgowego, a nie do sądu rejonowego.

W stanie faktycznym zadania organ przyjął nieprawidłową podstawę tymczasowego aresztowania, jako wysoką szkodliwość społeczną czynu. Podstawą tymczasowego aresztowania jest duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanych zarzucanych im czynów, jako przesłanka ogólna (art. 249 § 1 k.p.k.) oraz przesłanki szczególne określone wart. 258 § 1 pkt 1i 2 oraz § 2 k.p.k., takie jak: obawa ucieczki lub ukrycia się podejrzanych, uzasadniona obawa matactwa, grożąca surowa kara.

W sprawie, w której wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy wnieść nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka (art. 331 § 4 k.p.k.). W stanie faktycznym zadania prokurator nieprawidłowo skierował akt oskarżenia po upływie wskazanego terminu - na tydzień przed jego upływem.

Właściwym do przedłużenia tymczasowego aresztowania był sąd okręgowy, jako sąd I instancji, a nie sąd rejonowy (art. 263 § 2 k.p.k.).

Sąd nie powinien był wydać wyroku nakazowego, ponieważ zgodnie z art. 500 § 1 k.p.k., jest to możliwe w sprawach, w których prowadzono dochodzenie, jeżeli sąd uzna na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Ad3

Czy rozstrzygnięcie zawarte w wyroku jest prawidłowe? Uzasadnij swoje stanowisko.

'Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości do 200 stawek dziennych albo do 200 000 złotych (art. 502 § 1 k.p.k.) - nie można zatem orzec kary pozbawienia wolności.

Orzeczona kara jest sprzeczna z przepisami Kodeksu karnego, ponieważ na podstawie art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

Sąd błędnie orzekł środek karny w postaci informowania sądu o przebiegu okresu próby - nie jest to środek karny (art. 39 k.k.). Informowanie to jest środkiem probacyjnym określonym w art. 72 § 1 pkt 1 k.k. Zgodnie z nim, zawieszając wykonanie kary, sąd zobowiązuje, a jeżeli orzeka środek karny, może zobowiązać skazanego do m.in. informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Zespół konkursowy opracowujący test oraz zadania na konkurs na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską w 2023 r. dokonuje sprostowania oczywistych omyłek w kluczu rozwiązań do testu na pierwszy etap konkursu na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską w 2023 r. poprzez wskazanie, że w pytaniu nr 111 prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź oznaczona literą A (art. 70 ust. 4 i S ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), a w pytaniu nr 127 prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź oznaczona literą A (art. 17 § 2 pkt l k.k.s.).

Sprostowanie oczywistej omyłki w kluczu rozwiązań nie ma żadnego wpływu na ocenę poprawności udzielonych odpowiedzi przez osoby zdające egzamin, ponieważ zadaniem zdających jest wskazanie prawidłowej odpowiedzi zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, których dotyczy pytanie, a nie zgodnie z kluczem rozwiązań, który stanowi jedynie pomoc dla Komisji Konkursowej.

Kazus z prawa publicznego

'W dniu 2 czerwca 2023 r. Dariusz R. wystąpił do Wójta Gminy J. o zezwolenie na usunięcie, na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, 10 drzew znajdujących się na nieruchomości, położonej w miejscowości L. Obwód pnia każdego z drzew na wysokości 5 cm wynosił od 42 do 47 cm. Do wniosku dołączone zostało, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie Dariusza R., że dysponuje on tytułem prawnym do nieruchomości, na której znajdują się drzewa — jest jej współwłaścicielem.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wójt Gminy J., decyzją z dnia 7 lipca 2023 r., zezwolił na usunięcie 10 drzew, które wskazane zostały we wniosku Dariusza R. Decyzja została doręczona Dariuszowi R. w miejscu jego zamieszkania — w miejscowości L. w dniu 13 lipca 2023 r. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w dniu 28 lipca 2023 r., po czym Dariusz R. przystąpił do usuwania drzew.

'W dniu 3 sierpnia 2023 r. do Wójta Gminy J. wpłynęło pismo Michaliny R. — żony Dariusza R. zatytułowane jako odwołanie od decyzji z dnia 7 lipca 2023 r., w którym zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem prawa i wyjaśniła, że jest niezadowolona z wydanej decyzji, gdyż nieruchomość, na której znajdują się drzewa, stanowi przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej jej i męża. Od dwóch lat małżonkowie pozostają w separacji faktycznej, nie mieszkają razem, a o przystąpieniu przez męża do usuwania drzew Michalina R. dowiedziała się od sąsiadki w dniu 2 sierpnia 2023 r. Michalina R. nie wiedziała o toczącym się postępowaniu w tym przedmiocie, obecnie wyraża zgodę na usunięcie drzew, a połowę usuniętych drzew chciałaby zagospodarować na własne potrzeby. Do odwołania dołączyła aktualny wypis z księgi wieczystej nieruchomości, z którego wynika, że jej współwłaścicielami są Dariusz R. i Michalina R., na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej.

W reakcji na odwołanie Michaliny R. Wójt Gminy J. pismem z dnia 5 sierpnia 2023 r. wezwał Michalinę R. do usunięcia braków formalnych odwołania przez oświadczenie, czy podtrzymuje złożone odwołanie, czy też domaga się wznowienia postępowania - pod rygorem pozostawienia wniesionego odwołania bez rozpoznania. Michalina R. na wezwanie to nie odpowiedziała.

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2023 r. Wójt Gminy J. wznowił postępowanie administracyjne w tej sprawie, uzasadniając to okolicznością, że strona — Michalina R. — bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a następnie decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r. zezwolił Dariuszowi R. na usunięcie drzew zgodnie z wnioskiem.

1. Czy spełnione zostały przesłanki do udzielenia w decyzji z dnia 7 lipca 2023 r. zezwolenia na usunięcie drzew? Uzasadnij odpowiedź.

2. Jakich naruszeń prawa procesowego dopuścił się organ przy rozpatrywaniu odwołania Michaliny R. i jakie czynności powinien był podjąć w reakcji na to

Kazus z prawa prywatnego

Tomasz K. w dniu 10 kwietnia 2017 r. napisał w całości odręcznie, opatrzył datą i podpisał testament, w którym oświadczył, że spadek po nim mają dziedziczyć jego siostra Anna W. oraz brat Jan K. W dacie sporządzania tego testamentu Tomasz K. był pełnoletni, nie miał zstępnych i był kawalerem. Jego rodzice już wtedy nie żyli i nie miał rodzeństwa poza rodzoną siostrą Anną W. i rodzonym bratem Janem K. W dniu 16 grudnia 2019 r. Tomasz K. zawarł związek małżeński z Wiktorią S.

'W dniu I5 stycznia 2020 r. Tomasz K. uległ wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego zapadł w śpiączkę. W dniu 21 września 2020 r. uprawomocniło się postanowienie o całkowitym ubezwłasnowolnieniu Tomasza K.

W lipcu 2021 r. Tomasz K. wybudził się ze śpiączki i w kolejnych tygodniach jego stan zdrowia stopniowo się poprawiał. We wrześniu 2021 r. prokurator złożył wniosek o uchylenie ubezwłasnowolnienia Tomasza K. W dniu 9 listopada 2021 r. została sporządzona opinia biegłych sądowych, w której stwierdzono, że stan zdrowia Tomasza K. jest dobry i przyczyny, dla których orzeczono ubezwłasnowolnienie, ustały. Tomasz K. opuścił szpital w dniu 15 listopada 2021 r. Rozprawa sądowa w sprawie uchylenia ubezwłasnowolnienia Tomasza K. została wyznaczona na dzień 26 listopada 2021 r.

'W dniu 18 listopada 2021 r. Tomasz K. źle się poczuł i jego żona wezwała pogotowie ratunkowe. Podczas przewożenia karetką, w jednoczesnej obecności lekarza i dwóch ratowników (osób zupełnie obcych w stosunku do Wiktorii S.), Tomasz K. powiedział, że chce, żeby jego spadkobiercą została Wiktoria S. Pomimo podjętego leczenia szpitalnego Tomasz K. zmarł w dniu 19 listopada 2021 r. Lekarz pogotowia spisał w dniu 22 listopada 2021 r. treść oświadczenia Tomasza K. z dnia 18 listopada 2021 r., a następnie pismo to podpisał oraz podpisali je obaj ratownicy. O śmierci Tomasza K. Anna W., Jan K. i Wiktoria S. dowiedzieli się w dniu 19 listopada 2021 r. W dniu 4 lutego 2022 r. Anna W. złożyła przed notariuszem oświadczenie o odrzuceniu spadku przypadającego jej na podstawie testamentu po Tomaszu K. Anna W. ma pełnoletnią córkę Katarzynę W., która nie składała żadnego oświadczenia dotyczącego spadku po Tomaszu K., a o oświadczeniu swojej matki dowiedziała się w dniu 5 lutego 2022 r. Ani Jan K., ani Wiktoria S. nie składali żadnych oświadczeń dotyczących spadku po Tomaszu K.

Wiktoria S. złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. nie wskazując innych uczestników postępowania. Rozprawę w tej sprawie wyznaczono na 24 listopada 2022 r. Do akt postępowania o stwierdzenie nabycia spadku złożono testament z dnia 10 kwietnia 2017 r. oraz pismo z dnia 22 listopada 2021 r. podpisane przez lekarza pogotowia i ratowników. Na rozprawie Wiktoria S. złożyła wniosek o przesłuchanie świadków oświadczenia Tomasza K. z dnia 18 listopada 2021 r. w celu stwierdzenia treści 1. Kto ii na jakiej podstawie nabywa spadek po Tomaszu K.? Odpowiedź uzasadnij. 'W szczególności wskaż wszystkie dostrzeżone wadliwości czynności prawnych dokonanych w stanie faktycznym i uzasadnij, na czym te wadliwości polegają.

2. Które, spośród wskazanych w stanie faktycznym osób, sąd powinien wezwać do udziału w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku po Tomaszu K. jako

Kazus z prawa karnego

W listopadzie 2022 r. Andrzej K. (l. 25) około godz. 21:00 wracał z pracy w jednym Z barów szybkiej obsługi. Kiedy przechodził przez park miejski podeszło do niego trzech mężczyzn ubranych w spodnie dresowe i bluzy z kapturem. Jeden z nich — Marcin P., powiedział wówczas do Andrzeja K.: „dawaj pieniądze” i uderzył go pięścią w twarz. Drugi z mężczyzn — Kamil S., wyjął nóż i powiedział „zaraz zrobimy ci krzywdę”. Trzeci z mężczyzn — Daniel T., przewrócił Andrzeja K. na ziemię, przytrzymał go i zabrał z jego kieszeni portfel z pieniędzmi. Sprawcy szybko oddalili się z miejsca zdarzenia.

Andrzej K. powiadomił Policję, która po jakimś czasie zatrzymała trzech mężczyzn pod jednym z bloków na osiedlu, gdzie doszło do zdarzenia. Podczas przeszukania ujawniono przy Danielu T. portfel z pieniędzmi w kwocie 300 złotych, pasujący opisem do tego, który zabrano Andrzejowi K. U Kamila S. zabezpieczono nóż. Mężczyźni zostali zatrzymani i przewiezieni na komisariat. Tam przeprowadzono okazanie wszystkich trzech zatrzymanych Andrzejowi K. Zatrzymani otrzymali numery 1, 2 i 3. Andrzej K. wskazał, że napastnikami były wszystkie okazane mu osoby oznaczone nr 1, 2 i 3. Z czynności tej policjanci sporządzili notatkę urzędową, którą przekazali prokuratorowi.

Funkcjonariusze Policji przedstawili napastnikom zarzuty: Marcinowi P. - naruszenia nietykalności cielesnej Andrzeja K. kwalifikowane z art. 217 § 1 kodeksu karnego, Kamilowi S. - posiadania w miejscu publicznym noża z zamiarem jego użycia kwalifikowane z art. 50a kodeksu wykroczeń, natomiast Danielowi T. - zaboru w celu przywłaszczenia portfela wraz z pieniędzmi w kwocie 300 złotych kwalifikowane z art. 119 § 1 kodeksu wykroczeń.

Sprawcy zostali doprowadzeni do prokuratora, który wszczął w tej sprawie śledztwo na podstawie art. 309 pkt 5 kodeksu postępowania karnego z uwagi na wagę i zawiłość sprawy i przedstawił wszystkim napastnikom zarzuty z art. 280 § 1 kodeksu karnego. Prokurator skierował do sądu wnioski o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wskazując na wysoką szkodliwość społeczną czynu zarzuconego podejrzanym.

Sąd zastosował wobec podejrzanych tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy. Po 2 miesiącach i trzech tygodniach prokurator skierował w tej sprawie akt oskarżenia do sądu rejonowego, który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym przedłużył tymczasowe aresztowanie na okres kolejnych 3 miesięcy i wydał wyrok nakazowy, wymierzając wszystkim oskarżonym kary po 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz orzekł środki karne w postaci informowania sądu o przebiegu okresu próby.

1. Dokonaj oceny prawnokarnej zachowań sprawców oraz poprawności kwalifikacji prawnej przyjętej przez Policję i prokuratora. Uzasadnij swoje 2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów postępowania karnego, jeśli tak, to jakich? Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Czy rozstrzygnięcie zawarte w wyroku jest prawidłowe? Uzasadnij swoje

Kazus z prawa publicznego

Prokurator Rejonowy w W. prowadził postępowanie przygotowawcze przeciwko Marianowi M., podejrzanemu o dokonanie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 207 § 3 k.k. Jak ustalono, Marian M. znajdując się pod wpływem alkoholu, znęcał się psychicznie nad swoją matką Anielą M., która w wyniku tego usiłowała targnąć się na swoje życie. W toku postępowania przygotowawczego uzyskano opinię sądowo-psychiatryczną, z której wynikało, iż biegli rozpoznali u podejrzanego uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, nieprawidłową osobowość o typie osobowości paranoicznej oraz uzależnienie od alkoholu. Biegli we wnioskach przedmiotowej opinii wskazali, iż Marian M. działał w warunkach znacznie ograniczonej zdolności kierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art.31 §2 k.k.

- Prokurator Rejonowy w W. w dniu 8 lutego 2021 r. zwrócił się do Starosty W. o skierowanie Mariana M. na badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu prokurator wskazał, że 43-letni Marian M. posiada prawo jazdy kat. B i pracuje jako kierowca w firmie kurierskiej. Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że nadużywa alkoholu, który powoduje u niego agresywne zachowanie. Prokurator załączył do pisma również uwierzytelniony odpis opinii sądowo-psychiatrycznej.

W wyniku wystąpienia prokuratora Starosta W. wszczął postępowanie z urzędu. 'W dniu 19 kwietnia 2021 r. Marian M. przedłożył do akt sprawy pismo, w którym jako strona postępowania zrzekł się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. w tym postępowaniu. W dniu 22 kwietnia 2021 r. Starosta W. wydał decyzję o skierowaniu Mariana M. na badania lekarskie, celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Marian M., pomimo wcześniejszego złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania, złożył z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie od decyzji Starosty W., zarzucając, że prokurator nie był uprawniony do zainicjowania postępowania, bo nie jest organem orzekającym o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy w rozumieniu ustawy. Ponadto wskazał, że wydana decyzja jest stronnicza i nie było podstaw do kierowania go na badania lekarskie, gdyż przestępstwo jakiego się dopuścił nie miało żadnego związku z prowadzeniem przez niego pojazdu mechanicznego.

'W dniu 5 lipca 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty W.

1. Czy prokurator miał prawo zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego przez Starostę W. w sprawie skierowania Mariana M. na badania? Uzasadnij swoje 2. Oceń, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji przez Starostę W. o skierowaniu Mariana M. na badania lekarskie. Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Oceń skuteczność oświadczenia Mariana M. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. i konsekwencje tego oświadczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Wskaż właściwy organ odwoławczy.

Kazus z prawa prywatnego

W dniu 3 września 2020 r. w Kielcach doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód osobowy należący do Antoniego §S. zamieszkałego w Bochni. Pojazd nie nadawał się do ruchu z uwagi na uszkodzone m.in. oświetlenie.

Sprawcą winnym zdarzenia był Sylwester B. zamieszkały w Kołobrzegu, kierujący innym samochodem osobowym. Śbrawca szkody posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w firmie Ubezpieczenia OC S.A. z siedzibą w Kielcach.

W wyniku zdarzenia Antoni S. nie doznał uszkodzenia ciała ani rozstroju zdrowia.

Poszkodowany zgłosił szkodę u ubezpieczyciela sprawcy w dniu 3 września 2020 r. W dniu 5 września 2020 r. ubezpieczyciel dokonał oględzin uszkodzonego pojazdu, a następnie w dniu 10 września 2020 r. przelał na konto bankowe poszkodowanego odszkodowanie w wysokości 1 000 zł tytułem kosztów naprawy pojazdu.

Zakład naprawczy pismem z dnia 9 września 2020 r. zgłosił ubezpieczycielowi konieczność dokonania dodatkowych oględzin, które zostały przeprowadzone w dniu 16 września 2020 r. Naprawę pojazdu ukończono w dniu 20 września 2020 r.

Zakład naprawcz.y sporządził kalkulację naprawy i wystawił fakturę VAT na kwotę 5 000 zł, którą poszkodowany zaakceptował w dniu 30 września 2020 r.

Ubezpieczyciel w dniu 5 października 2020 r. otrzymał od Antoniego S. kalkulację naprawy i fakturę VAT, obejmujące koszty naprawy pojazdu na łączną sumę 5 000 zł. W tym samym dniu zweryfikował przedłożoną kalkulację naprawy, uznając za zasadne koszty naprawy do wysokości 2 000 .zł. W związku z tym ubezpieczyciel dopłacił poszkodowanemu kwotę 1 000 zł w dniu 10 października 2020 r., wskazując, że Antoni S. nie uzgadniał naprawy pojazdu ani wyboru warsztatu naprawczego.

W dniu 3 września 2020 r. (w czasie gdy samochód był niesprawny) poszkodowany wynajął samochód zastępczy, który służył mu w okresie naprawy do dojazdów do pracy oraz codziennego odwożenia i przywożenia dziecka do opiekunki. Najem pojazdu trwał od 3 do 20 września 2020 r., a stawkę czynszu za każdy dzień strony ustaliły na 100 zł - łącznie 1 800 zł.

Roszczenie o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego poszkodowany zgłosił ubezpieczycielowi w dniu 2 października 2020 r., ale ubezpieczyciel odmówił wypłaty świadczenia wskazując, że Antoni S. dobrowolnie wynajął pojazd i zobowiązał się pokryć koszty tego najmu. W ocenie ubezpieczyciela nie powstała w tym zakresie żadna szkoda majątkowa.

1. Z jakim roszczeniem i przeciwko komu może wystąpić Antoni S.? Wskaż podstawę faktyczną i prawną roszczenia. Uzasadnij swoje stanowisko. 2. Wskaż właściwy rzeczowo i miejscowo sąd oraz uzasadnij stanowisko z podaniem

Kazus z prawa karnego

Dnia 3 września 2020 r. funkcjonariusze Komisariatu Policji I w Krakowie zostali wezwani na miejsce kolizji drogowej, w której uczestniczyli kierujący pojazdami Antoni S. i Sylwester B. Na miejscu zdarzenia policjanci stwierdzili, że sprawcą kolizji jest 43-letni Sylwester B.

W trakcie jego legitymowania zachowywał się on nerwowo i upuścił saszetkę, z której wypadły 3 pieczątki różnych podmiotów gospodarczych oraz 3 niewypełnione blankiety zaświadczeń o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów. Na pytanie policjantów, „Co to za rzeczy”, Sylwester B. odpowiedział, że pieczątki i blankiety kupił od nieznajomego mężczyzny, który zapewnił go, że po wypełnieniu blankietów i wpisaniu na nich wysokich kwot dochodów oraz ich opieczętowaniu można uzyskać z banków kredyty w dowolnych kwotach. Dodał, że właśnie w tym celu przyjechał z Kołobrzegu do Krakowa, gdyż obawiał się, że tam, gdzie zamieszkuje ktoś mógłby się zorientować, że zaświadczenia te poświadczają nieprawdę i mógłby nie dostać kredytu, a on znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, bo jest bezrobotny i potrzebuje 200 000 zł na leczenie żony. Gdy funkcjonariusze Policji przystąpili do zabezpieczania blankietów i pieczęci jako dowodów przestępstwa, zwrócił się do nich, aby „przymknęli oko i nie robili z tego sprawy”, a on przy nich zniszczy te przedmioty i odwdzięczy się dając im 2 000 zł, które musi jednak najpierw wypłacić z bankomatu. Funkcjonariusze Policji nie ulegli prośbom i propozycjom Sylwestra B., informując go, że odstąpienie od zabezpieczenia blankietów i pieczątek mogłoby zostać uznane za niedopełnienie przez nich obowiązków, zaś gdyby przyjęli od niego korzyść majątkową, popełniliby przestępstwo łapownictwa biernego.

W trakcie, gdy wykonywano opisane czynności z udziałem Sylwestra B. na miejscu kolizji, Komendant Komisariatu Policji I w Krakowie zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w Kołobrzegu o przeszukanie pomieszczeń mieszkalnych Sylwestra B. i 3 września 2020 r. funkcjonariusze tej Komendy przeszukanie to przeprowadzili okazując legitymację służbową. W jego rezultacie zabezpieczyli dokumenty, z których wynikało, że Sylwester B. zamierzał w dniu 5 września 2020 r. udać się do oddziału banku w Krakowie, gdzie chciał przedłożyć wypełniony i opieczętowany przez siebie blankiet zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości uzyskiwanych dochodów, zwracając się o udzielenie kredytu w kwocie 200 000 zł.

Dnia 6 września 2020 r. Komisariat Policji I w Krakowie wszczął w tej sprawie dochodzenie, w toku którego funkcjonariusz z tego komisariatu sierż. Marian M. przedstawił Sylwestrowi B. zarzuty usiłowania dokonania przestępstw:

I. wyłudzenia kredytu poprzez posłużenie się poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem o uzyskiwanych dochodach, tj. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 §lkkiar.297§1kk wzw. zart. 11 § 2k.k., II. wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom publicznym, tj. z art. 13 § 1 k.k. wzw.zart.229§1kk.

'W opisie tych czynów wskazano, że do dokonania przestępstw nie doszło — co do zarzutu z pkt. I - z uwagi na intcrwencję funkcjonariuszy Policji, a w zakresie zarzutu z pkt. II - z uwagi na odmowę przyjęcia korzyści majątkowej przez policjantów. Przesłuchany w charakterze podejrzanego Sylwester B. przyznał się do popełnienia obydwu zarzucanych mu przestępstw, złożył szczegółowe wyjaśnienia i wyraził skruchę. W takim stanie rzeczy, 16 listopada 2020 r. prokurator skierował do Sądu Okręgowego w Krakowie akt oskarżenia przeciwko Sylwestrowi B. zarzucając mu popełnienie opisanych wyżej przestępstw.

'W dniu 21 stycznia 2021 r. sąd wydał w tej sprawie wyrok uznając Sylwestra B. za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw i wymierzając: - za pierwsze z zarzuconych przestępstw - karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł; - za drugie z zarzuconych przestępstw - karę 1 roku pozbawienia wolności.

'W konsekwencji sąd orzekł wobec niego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat oraz karę łączną grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł.

Nadto od Sylwestra B. zasądzono koszty sądowe w kwocie 1 200 zł.

1. Wskaż uchybienia proceduralne w toku postępowania przygotowawczego. Uzasadnij swoje stanowisko.

2. Oceń prawidłowość zarzutów przedstawionych podejrzanemu. Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Wskaż, które przepisy prawa karnego materialnego zostały naruszone przez sąd przy orzekaniu kary łącznej. Uzasadnij swoje stanowisko.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad1

Czy prokurator miał prawo zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego przez Starostę W. w sprawie skierowania Mariana M. na badania? Uzasadnij swoje stanowisko.

Zgodnie z art. 75 ust.1 pkt 5 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu ich zdrowia.

Stosownie do art. 99 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badania z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a), lub na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b).

Zgodnie natomiast z art. 182 k.p.a. prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania, w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Prokurator ma więc procesową legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Prawo prokuratora do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego jest niezależne od tego, czy decyzja administracyjna może być wydana z urzędu, czy też na wniosek strony.

Chociaż art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy o kierujących pojazdami nie wymienia prokuratora jako podmiotu uprawnionego do żądania wszczęcia takiego postępowania przez właściwego starostę, to prokurator może - na podstawie art. 182 k.p.a. - żądać wszczęcia każdego postępowania administracyjnego. W takim wypadku wszczęcie postępowania Prokurator w niniejszej sprawie miał zatem prawo zwrócić się do Starosty W. o skierowanie Mariana M. na badania lekarskie. (0 - 6 pkt) 2

Ad 2 Oceń, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji przez Starostę W. o skierowaniu Mariana M. na badania lekarskie. Uzasadnij swoje stanowisko.

Z art. 99 ust.1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na badania lekarskie, Muszą one być „uzasadnione”, co oznacza, że właściwy organ, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy, powinien ocenić, czy zastrzeżenia są tego rodzaju, że uzasadniają skierowanie na badania. Okoliczności ustalone przez organ muszą z dużym prawdopodobieństwem wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu. Przeciwwskazania te powinny zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego.

Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie ma na celu ochronę zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego przed następstwami złego stanu zdrowia kierującego pojazdem, z tym, że skierowanie samo w sobie nie przesądza jeszcze, że dojdzie do pozbawienia go uprawień do kierowania pojazdami.

W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka faktyczna do wydania decyzji przez Starostę W. w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami albowiem z dowodu przedłożonego przez prokuratora — dokumentu urzędowego w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej — wynikało jednoznacznie, że Marian M. cierpi na zaburzenia osobowości i chorobę alkoholową, zaś zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach znacznie ograniczonej poczytalności. Te informacje wskazywały na zaistnienie „uzasadnionych” zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Marian M. posiadał prawo jazdy kat. B i pracował jako kierowca — a jego stan zdrowia, w szczególności uzależnienie od alkoholu i uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, mogły potencjalnie zagrażać życiu i zdrowiu innych uczestników ruchu drogowego. Z tego powodu organ był zobligowany do wydania decyzji o skierowaniu na badania przez uprawnionego lekarza. W sprawie nie miała znaczenia okoliczność, że zarzucane mu przestępstwo nie miało związku z prowadzeniem przez niego

Ad3

Oceń skuteczność oświadczenia Mariana M. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. i konsekwencje tego oświadczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Wskaż właściwy organ odwoławczy. Uzasadnij swoje stanowisko.

Z art. 127a § 1 k.p.a. wynika warunek skutecznego zrzeczenia się przez stronę prawa do wniesienia odwołania, tzn. zrzeczenie to musi nastąpić w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Strona może zrzec się skutecznie odwołania dopiero po zapoznaniu się z treścią wydanej decyzji. Strona nie może zrzec się prawa do wniesienia odwołania przed doręczeniem jej decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - przed dniem jej ogłoszenia stronie. W niniejszej sprawie Marian M. złożył pisemne oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji, która miała dopiero zostać wydana, więc nie doszło do skutecznego zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania przez Mariana M.

'W konsekwencji powyższego organ II instancji był zobligowany do merytorycznego rozpoznania odwołania Mariana M.

'Właściwym organem odwoławczym w sprawie jest samorządowe kolegium odwoławcze, co wynika z art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego

Ad1 Z jakim roszczeniem i przeciwko komu może wystąpić Antoni S.? Wskaż podstawę faktyczną i prawną roszczenia. Uzasadnij swoje stanowisko.

Antoni S. może wystąpić z roszczeniem o zapłatę odszkodowania w wysokości 4 800 zł, na które składa się żądanie zwrotu:

- pozostałej części kosztów naprawy pojazdu do wysokości 3 000 zł, - kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości 1 800 zł, oraz zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie.

Antoni S. jako poszkodowany mógł wybrać sposób naprawienia szkody, a w ramach przysługującego mu prawa wyboru mógł także zlecić dokonanie naprawy szkody wybranemu przez siebie wykonawcy, na podstawie art. 363 § ] k.c.

Przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Wybierając konkretny zakład naprawczy poszkodowany może kierować się dowolnymi kryteriami m.in. jego fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych czy chociażby zaufaniem do osób dokonujących naprawy albo jeszcze innymi niewymienionymi wyżej względami. Żaden jednak przepis prawa nie nakłada na poszkodowanego obowiązku poszukiwania wykonawcy, który może dane usługi wykonać najtańszym kosztem. Błędne jest zatem twierdzenie ubezpieczyciela, że należało uzgadniać z nim wybór konkretnego zakładu naprawczego.

'W przypadku uszkodzenia pojazdu przyjmuje się, że w razie technicznej możliwości i gospodarczej celowości naprawy samochodu, obowiązek naprawienia szkody sprowadza się do zapłaty kwoty pieniężnej odpowiadającej kosztom naprawy rzeczy. Osoba odpowiedzialna za szkodę jest zobowiązana zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu samochodu, do których należą koszty części i innych materiałów.

Z kolei podmiot zobowiązany do naprawienia szkody mógłby kwestionować wysokość kosztów związanych z taką naprawą jedynie wówczas, gdyby wykazał, że poszkodowany wzbogacił się jego kosztem, tzn. celowo wybrał najdroższego wykonawcę, żeby zwiększyć wysokość odszkodowania. Opis stanu faktycznego takich okoliczności nie Właściciel uszkodzonego pojazdu może żądać naprawienia szkody odpowiadającej poniesionym kosztom najmu pojazdu zastępczego na czas naprawy uszkodzonego pojazdu, niezależnie od tego, czy uszkodzony pojazd był wykorzystywany do celów gospodarczych, czy osobistych (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. III CZP 5/11). Poszkodowany ma prawo dysponować sprawnym pojazdem przez czas naprawy swojego samochodu, zawsze gdy uszkodzony pojazd potrzebny był poszkodowanemu w życiu codziennym. Samo bowiem uszkodzenie pojazdu w następstwie kolizji nie może zmuszać poszkodowanego do zmiany planów i zobowiązań rodzinnych, czy obniżenia jego stopy życiowej przez pozbawienie go możliwości korzystania z pojazdu. Wynajęcie pojazdu zastępczego jest typowym elementem szkody powstałej w wyniku kolizji. Koszty najmu samochodu zastępczego mieszczą się w granicach odszkodowania określonego w ramach art. 361 § 2 k.c. (por. wyrok SN z dnia 08.09.2004 r., sygn. IV CK 672/03; wyrok SN z dnia 18.03.2003 r., sygn. IV CKN 1916/00).

Antoni S. może skierować powództwo, według swego wyboru przeciwko:

- zakładowi ubezpieczeń Ubezpieczenia OC S.A. z siedzibą w Kielcach, - łącznie obu wyżej wymienionym, odpowiadającym za szkodę na zasadach solidarności nieprawidłowej (in solidum).

Odpowiedzialność odszkodowawczą, na podstawie art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. ponosi Sylwester B., jako sprawca kolizji drogowej, gdyż doszło do zderzenia pojazdów mechanicznych.

Ubezpieczenia OC S.A. z siedzibą w Kielcach odpowiada jako ubezpieczyciel sprawcy szkody na podstawie art. 805 k.c. i art. 822 k.c. oraz art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 621, z późn. zm.). Z treści ostatnio wskazanych przepisów wynika, że ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. W konsekwencji z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

'W zakresie formułowania żądania odsetkowego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 przywołanej ustawy zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

'W przedmiotowym zadaniu Antoni S. 3 września 2020 r. zgłosił ubezpieczycielowi fakt powstania szkody, a zatem ubezpieczyciel powinien wypłacić należne mu odszkodowanie dotyczące uszkodzenia pojazdu w terminie 30 dni, tj. do 3 października 2020 r. Od dnia następnego ubezpieczyciel pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia i od tej daty Antoniemu S. należą się odsetki ustawowe za opóźnienie, na podstawie art. 481 § 1 i § 2 k.c. W zakresie odszkodowania obejmującego koszty udostępnienia pojazdu zagadnienie przedstawia się analogicznie.

Ad 2 Wskaż właściwy rzeczowo i miejscowo sąd oraz uzasadnij stanowisko z podaniem podstawy prawnej.

Powództwo Antoniego S., z uwagi na wartość przedmiotu sporu, podlega rozpoznaniu w pierwszej instancji przez sąd rejonowy na podstawie art. 16 § 1 k.p.c.

'W razie pozwania wyłącznie sprawcy szkody właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy będzie Sąd Rejonowy w Kołobrzegu, jako sąd miejsca zamieszkania pozwanego (art. 27 k.p.) lub Sąd Rejonowy w Kielcach, jako sąd miejsca wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę (art. 35 k.p.c.) - właściwość przemienna.

W razie pozwania wyłącznie ubezpieczyciela należy uwzględnić, że art. 34a ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, stanowi, że powództwo o odszkodowanie z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wytacza się wyłącznie przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby poszkodowanego zdarzeniem powodującym szkodę albo przed sąd właściwy dla miejsca zaistnienia tego zdarzenia. W takim przypadku właściwym jest Sąd Rejonowy w Bochni, jako sąd właściwy dla miejsca zamieszkania poszkodowanego albo Sąd Rejonowy w Kielcach, jako sąd właściwy dla miejsca zaistnienia zdarzenia wywołującego szkodę.

W razie łącznego pozwania sprawcy szkody i ubezpieczyciela w rachubę wchodzi właściwość miejscowa poniższych sądów:

- Sądu Rejonowego w Kołobrzegu, jako właściwego dla miejsca zamieszkania pozwanego tj. sprawcy szkody (art. 27 k.p.c.), - Sądu Rejonowego w Kielcach, jako właściwego dla miejsca siedziby pozwanego zakładu ubezpieczeń (art. 30 k.p.c.) oraz miejsca wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę (art. 35 k.p.c.), - Sądu Rejonowego w Bochni, jako właściwego dla miejsca zamieszkania poszkodowanego (art. 34a ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych).

Wybór między tymi sądami należy do powoda (art. 43 § 1 k.p.c.).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu teria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Ad 1.

Wskaż uchybienia proceduralne w toku postępowania przygotowawczego. Uzasadnij a) prowadzenie postępowania przygotowawczego w niewłaściwej formie i w konsekwencji przedstawienie zarzutów przez niewłaściwy organ Zgodnie z art. 325b § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego, w tym:

- zagrożone karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, przy czym w przypadku przestępstw przeciwko mieniu tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona przestępstwem lub grożąca nie przekracza 200 000 zł; - przewidziane m.in. w art. 286 § 1 k.k., jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 200 000 zł.

Skoro Sylwestrowi B. zarzucono popełnienie niegrożącego wprawdzie powstaniem szkody przekraczającej 200 000 zł przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., ale nadto zarzucono mu przestępstwo zart. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k., które zagrożone jest karą do 8 lat pozbawienia wolności (art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k.), to wszczęcie dochodzenia było niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie należało wszcząć śledztwo, gdyż zgodnie z art. 309 pkt 4 k.p.k., śledztwo prowadzi się w sprawach, w których nie prowadzi się dochodzenia.

Śledztwo prowadzi prokurator (art. 311 § 1 k.p.k.), a co za tym idzie tylko on może je wszcząć. Po wszczęciu śledztwa może wprawdzie powierzyć Policji jego przeprowadzenie w całości (art. 311 § 2 1 3 k.p.k.), jednakże powierzenie to nigdy nie może obejmować czynności związanych z przedstawieniem zarzutów. W niniejszej sprawie czynności związane z przedstawieniem zarzutów przeprowadzone zostały przez funkcjonariusza Policji sierż. Mariana M., co również stanowi uchybienie proceduralne w prowadzonym postępowaniu b) skierowanie aktu oskarżenia do niewłaściwego rzeczowo sądu Przepis art. 25 § 1 k.p.k. określa, w sprawach o jakie przestępstwa sąd okręgowy orzeka w I instancji. Wśród wskazanych tam przestępstw nie ma tych, które zarzucone zostały Sylwestrowi B. Żadne z nich nie jest bowiem zagrożone karą pozbawienia wolności od lat 3, a zatem nie jest zbrodnią. Są to występki, ale nie te, których kwalifikacje wymieniono w art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. Sylwesterowi B. zarzucono bowiem usiłowanie wyłudzenia kredytu na łączną kwotę 200 000 zł, która to kwota nie stanowi mienia znacznej wartości (art. 115 § 5 k.k.). Żaden przepis szczególny nie wskazuje też na właściwość sądu okręgowego co do zarzuconych Sylwestrowi B. występków. Akt oskarżenia należało zatem skierować do sądu rejonowego, który orzeka w I instancji we wszystkich sprawach za wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu (art. 24 § 1 k.p.k.).

Ad 2,

Oceń prawidłowość zarzutów przedstawionych podejrzanemu. Uzasadnij swoje Zgodnie z art. 13 § 1 k.k. odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Wymóg, aby sprawca zmierzał bezpośrednio do dokonania, stanowi zatem podstawową przesłankę rozgraniczenia pomiędzy karalnym usiłowaniem a bardziej odległym i zazwyczaj niekaralnym przygotowaniem.

'W rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać, że Sylwester B. „bezpośrednio” zmierzał do wyłudzenia kredytu z posłużeniem się podrobionym zaświadczeniem o zatrudnieniu i uzyskiwanych dochodach. Wprawdzie, jak sam przyznał, miał taki zamiar i w takim celu nabył blankiety zaświadczeń oraz pieczęcie, a następnie przyjechał z Kołobrzegu do Krakowa, jednakże jeszcze 3 września 2020 r., czyli w dniu, kiedy rzeczy te od niego zabezpieczono, blankiety pozostawały niewypełnione. Z zabezpieczonych w jego mieszkaniu dokumentów wynikało natomiast, że do banku miał udać się dopiero 5 września 2020 r. 'W jego działaniu brak zatem jeszcze owej „bezpośredniości” zmierzania do dokonania, wymaganej dla odpowiedzialności za usiłowanie.

Czynności Sylwestra B. stanowiły przygotowanie do popełnienia przestępstwa, niemniej jednak nie z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k., gdyż w odniesieniu do tych przestępstw ustawodawca nie przewidział karalności przygotowania, a to karalne jest tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi (art. 16 § 2 k.k.).

Nabycie pieczęci i blankietów o zatrudnieniu i dochodach, w celu wypełnienia tych ostatnich i ich opieczętowania, uznać należało za przygotowanie do przestępstwa podrobienia dokumentu w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i uzyskiwanych dochodach w celu użycia go za autentyczny, które jest karalne (art. 270 § 3 k.k.).

Sylwestrowi B. niezasadnie zatem zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. zart. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zamiast przestępstwa zart. 270 §3k.k.

Nieprawidłowy jest również drugi z przedstawionych Sylwestrowi B. zarzutów. Przestępstwo przekupstwa z art. 229 § 1 k.k. popełnia bowiem nie tylko ten, kto „udziela korzyści majątkowej”, ale i ten, kto „obiecuje jej udzielić” osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcjii. Momentem dokonania przekupstwa czynnego w wypadku, gdy wręczający posługuje się obietnicą udzielenia korzyści majątkowej, jest chwila, gdy oświadczenie gotowości udzielenia takiej korzyści dojdzie do osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, czy zostanie ono przyjęte, czy też odrzucone. Przekupstwo jest bowiem przestępstwem bezskutkowym, a zatem jego dokonanie następuje w chwili realizacji znamion czynnościowych.

Skoro Sylwester B. obiecał funkcjonariuszom Policji 2 000 zł, to nie zmierzał bezpośrednio do dokonania przestępstwa przekupstwa, które nie nastąpiło wobec odmowy przyjęcia korzyści przez policjantów, czyli nie usiłował dokonać tego przestępstwa, lecz go dokonał. Co więcej, Sylwester B. obietnicę udzielenia korzyści majątkowej złożył funkcjonariuszom Policji, aby skłonić ich do odstąpienia od wykonywania przez nich czynności, do których byli zobowiązani, a zatem do naruszenia przepisów prawa, co stanowi okoliczność kwalifikującą przewidzianą w art. 229 § 3 k.k.

Wobec takich ustaleń faktycznych Sylwestrowi B. należało przedstawić nie zarzut przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k., lecz przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. (0-13 pkt)

Ad 3.

Wskaż, które przepisy prawa karnego materialnego zostały naruszone przez sąd przy orzekaniu kary łącznej. Uzasadnij swoje stanowisko.

Wymierzając Sylwestrowi B. karę łączną sąd naruszył następujące przepisy prawa karnego materialnego: 11 1) art. 86 § 1 k.k. przez wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości równej najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, podczas gdy przepis ten nakazuje wymierzenie kary łącznej powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa; 2) art. 85 § 1 k.k. wobec orzeczenia kary łącznej grzywny, w sytuacji braku kar grzywny podlegających łączeniu.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kazus z prawa prywatnego

Tomasz K., ujawniony w księdze wieczystej właściciel nieruchomości gruntowej X, zawarł w dniu 15 stycznia 2018 r. z Anną W. umowę sprzedaży tej nieruchomości. Cena sprzedaży była rynkowa i została w dniu zawarcia umowy w całości wypłacona Tomaszowi K. W chwili zawierania tej umowy Tomasz K. z powodu choroby psychicznej znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli.

W dniu 20 lutego 2018 r. Anna W. została wpisana do księgi wieczystej nieruchomości X w miejsce Tomasza K. jako jej właścicielka. Nieruchomość pozostała we władaniu Tomasza K.

Tomasz K. zmarł w dniu 30 kwietnia 2018 r. jako rozwiedziony. Pozostawił Jedno dziecko — syna Andrzeja K.. wspólnie z nim zamieszkującego na nieruchomości X.

W dniu 8 maja 2018 r. Andrzej K. złożył przed notariuszem oświadczenie o przyjęciu z dobrodziejstwem inwentarza spadku po Tomaszu K. i uzyskał zarejestrowane notarialne poświadczenie dziedziczenia po Tomaszu K. jako jego jedyny spadkobierca ustawowy. W dniu 10 czerwca 2018 r. Andrzej K. złożył pozew przeciwko Annie W., w którym zawarł żądanie stwierdzenia przez sąd obowiązku złożenia przez Annę W. oświadczenia woli o przeniesieniu własności nieruchomości X na Andrzeja K.. powołując w uzasadnieniu pozwu, że Tomasz K. w chwili zawierania umowy znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Dla wykazania swojego następstwa prawnego po Tomaszu K. przedłożył wypis aktu poświadczenia dziedziczenia. W odpowiedzi na pozew Anna K. wniosła o oddalenie powództwa. Przyznała. że Tomasz K. w chwili zawierania umowy znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. ale zarzuciła. że dowiedziała się o tym już po dokonaniu wpisu do księgi wieczystej jej jako właścicielki. a w dacie zawierania umowy nic o tym nie wiedziała. Ponadto zarzuciła. że działała w zaufaniu do treści wpisów znajdujących się w księdze wieczystej i nabycie przez nią własności jest chronione przez rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zarzuciła nadto. że umowa w żaden sposób nie krzywdziła Tomasza K., gdyż została zawarta po cenie rynkowej. która została sprzedającemu w całości zapłacona.

1. Jakiego rodzaju wadliwością dotknięta jest umowa z dnia 15 stycznia 2018 r.? Wskaż podstawę prawną. 2. Czy argumentacja podniesiona przez pozwaną Annę W. zawarta w odpowiedzi na pozew jest zasadna? Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Czy pozew Andrzeja K. powinien zostać uwzględniony? Uzasadnij swoje stanowisko. 4. Z jakim roszczeniem powinien wystąpić Andrzej K., aby skutecznie bronić swoich interesów wobec Anny W.? Uzasadnij swoje stanowisko.

Kazus z prawa publicznego

W dniu 30 czerwca 2015 r. Starosta Powiatu K... działając w imieniu Skarbu Państwa, zawarł z Urszulą W. umowę w formie aktu notarialnego o oddaniu Urszuli W. w użytkowanie wieczyste niezabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa. oznaczonej jako działka nr 240 o pow. 650 m”. W umowie tej określono sposób zagospodarowania nieruchomości polegający na wzniesieniu na niej budynku pawilonu handlowego o pow. użytkowej do 150 m*, ustalając jednocześnie, że termin zakończenia tej budowy ma nastąpić do 30 czerwca 2018 r. Ustalono również wysokość uiszczanej przez Urszulę W. opłaty rocznej w kwocie 2 700 zł. co odpowiada 3% rynkowej wartości nieruchomości gruntowej określonej w operacie szacunkowym sporządzonym w kwietniu 2015 r. na potrzeby oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Omawiana umowa w dniu jej zawarcia została ujawniona w księdze wieczysltej.

Urszula W. nie rozpoczęła jednak budowy pawilonu handlowego. W marcu 2019 r. Starosta Powiatu K. wezwał Urszulę W. do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. ale Urszula W. nie odpowiedziała na to wezwanie.

W kwietniu 2019 r. Urszula W. sprzedała prawo użytkowania wieczystego Janowi N., który został ujawniony w księdze wieczystej w maju 2019 r.

W lipcu 2019 r. Starosta Powiatu K. wydał decyzję o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za niedotrzymanie terminu zabudowy i obciążył nią Jana N. Wysokość tej opłaty za 2019 r. Starosta ustalił. jako 10% rynkowej wartości nieruchomości określonej w operacie szacunkowym sporządzonym w kwietniu 2015 r., tj. w wysokości 9 000 zł i wskazał, że opłatę tę należy uiścić do 31 marca 2020 r.

Jan N. wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc. że to Urszula W. nie dotrzymała terminu zabudowy nieruchomości. a on jest użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości dopiero od trzech miesięcy i zdążył jedynie złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W odwołaniu podniósł. że nic nie wiedział o prowadzonym postępowaniu, dowiedział się o nim dopiero z decyzji doręczonej przez organ I instancji.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda M. uznał. że operat szacunkowy sporządzony w 2015 r. nie był aktualny do ustalenia dodatkowej opłaty rocznej i dlatego powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego. który w sporządzonym operacie szacunkowym z dnia 20 sierpnia 2019 r. określił, że w lipcu 2019 r. rynkowa wartość nieruchomości wynosiła 140 000 zł. Następnie Wojewoda M. wydał w listopadzie 2020 r. decyzję, w której uchylił decyzję Starosty Powiatu N. i nałożył na Jana N. obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 14 000 zł. ze wskazaniem. że do prawidłowego ustalenia opłaty konieczne było określenie aktualnej wartości rynkowej nieruchomości.

1. Na podstawie podanych informacji wskaż, jakie nieprawidłowości popełnił organ II instancji - uzasadnij swoje stanowisko.

2. Czy organ II instancji, w ramach przepisów k.p.a. normujących postępowanie odwoławcze, tylko kontroluje prawidłowość decyzji organu I instancji, czy też może orzec co do istoty sprawy? Uzasadnij swoje stanowisko.

Kazus z prawa karnego

'W dniu 15 maja 2020 r. Policja wszczęła śledztwo w sprawie znęcania się nad Marią K. oraz kierowania gróżb karalnych wobec Gabrieli Z. zaistniałych w dniu 14 maja 2020 r.

Z akt postępowania wynika. że w dniu zdarzenia Maria K. złożyła zawiadomienie o popełnieniu przesiępstwa. Zeznała. że z mężem Pawłem K. zamieszkują w dwupokojowym mieszkaniu. Małżonkowie nie mają dzieci. Przed zdarzeniem mąż. doradca finansowy. pracował zdalnie z powodu epidemii. Miał problemy ze snem i przyjmował duże ilości środków uspokajających. które popijał alkoholem. Maria K. od ponad dwóch lat pozostawała bez pracy. Ta sytuacja doprowadziła do napiętych stosunków pomiędzy nimi.

W dniu 14 maja 2020 r. Paweł K. pracował zdalnie ponad 20 godzin. Po zakończeniu pracy zaczął krytykować bałagan w mieszkaniu. Wywiązała się awantura. w trakcie której Paweł K. naśmiewał się z żony. że nie pracuje i tylko dzięki niemu ma z czego żyć. Maria K. zwyzywała go wulgarnymi słowami. Następnie zaczęła szarpać męża. po czym ten kopnął ją w udo. Potem wypchnął ją na klatkę schodową i zamknął drzwi na klucz. Nie chciał jej wpuścić do mieszkania. Maria K. około godziny spędziła na klatce schodowej. po czym wezwała Policję. Dopiero na wezwanie przybyłych funkcjonariuszy Policji Paweł K. wpuścił żonę do mieszkania.

W toku postępowania przesłuchano także obu interweniujących funkcjonariuszy. Zgodnie zeznali. że na klatce schodowej zastali Marię K.. której mąż nie chciał wpuścić do domu. Na ich wezwanie otworzył jednak drzwi. Maria K. wiedy powiedziała, że nie chce widzieć męża i będzie nocować u swojej matki. W asyście Policji zabrała kilka rzeczy osobistych i opuściła mieszkanie.

Funkcjonariusze Policji zeznali również. że gdy Maria K. wychodziła z nimi, na klatkę schodową wyszła sąsiadka Gabriela Z. i zapytała. co się stało. W odpowiedzi Paweł K. krzyknął. aby nie interesowała się cudzymi sprawami, bo „spali jej mieszkanie”. Gabriela Z. zamknęła się w swoim mieszkaniu. a policjanci pouczyli Pawła K.., aby nie kierował do niej takich gróżb.

Mając powyższe dowody na uwadze funkcjonariusz Policji powiadomił Pawła K. o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania i przesłuchał go w charakterze podejrzanego o popełnienie czynów polegających na tym. że:

1. w dniu 14 maja 2020 r. w mieszkaniu nr 13 przy ul. Smutnej 13 w N. znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną Marią K. w ten sposób, że zakłócił jej spoczynek nocny. wyzywał ją słowami wulgarnymi. krytykował jej ambicje zawodowe, szarpał, kopał i wyrzucił ją z mieszkania, to jest o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k.; w dniu 14 maja 2020 r. na klatce schodowej w budynku przy ul. Smutnej 13 w N., groził Gabrieli Z. spaleniem mieszkania, to jest o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

Paweł K. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił. że jest mu bardzo przykro, chciałby przeprosić swoją żonę oraz sąsiadkę za agresywne zachowanie. Dodał, że nie wie. co tego wieczoru w niego wstąpiło. był wtedy wyczerpany i miał „czarne plamy” przed oczami.

Prokurator zastosował wobec Pawła K. środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji połączonego z obowiązkiem stawiennictwa raz w tygodniu w Komisariacie Policji w N.

W dniu 20 maja 2020 r. do Prokuratury wpłynęło pismo adwokata Marka S., który zgłosił swój udział jako obrońca Pawła K. W piśmie tym obrońca wniósł o dobrowolne poddanie karze podejrzanego: za znęcanie się nad Marią K. - 2 miesiące ograniczenia wolności; za groźbę na szkodę Gabrieli Z. - 2 miesiące ograniczenia wolności: kara łączna - 3 miesiące ograniczenia wolności.

Mając na uwadze to stanowisko, prokurator wystąpił do sądu z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego wobec Pawła K. w trybie art. 335 § 1 k.p.k.. domagając się wymiaru kar cząstkowych i kary łącznej. zgodnie z wnioskiem obrońcy.

I. Wskaż uchybienia proceduralne prokuratora i Policji w toku postępowania przygotowawczego. Uzasadnij swoje stanowisko.

2. Oceń zasadność zarzutów przedstawionych podejrzanemu. Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Czy wniosek prokuratora zasługuje na uwzględnienie? Uzasadnij swoje stanowisko.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego

Ad1 Jakiego rodzaju wadliwością dotknięta jest umowa z dnia 15 stycznia 2018 r.? Umowa z dnia 15 stycznia 2018 r. jest nieważna z mocy art. 82 k.c.

Ad2

Czy argumentacja podniesiona przez pozwaną Annę W. zawarta w odpowiedzi na Stanowisko w zakresie oddalenia powództwa jest zasadne, ale powołana argumentacja na jego uzasadnienie nie jest zasadna. Czynność prawna dokonana w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli jest nieważna niezależnie od tego czy druga strona tej czynności wiedziała o tym stanie. Ponadto taka czynność prawna jest nieważna niezależnie od tego czy skutkuje pokrzywdzeniem w jakikolwiek sposób osoby, która będąc w takim stanie dokonała tej czynności prawnej.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece) chroni nabywającego nieruchomość w dobrej wierze, w drodze czynności prawnej, od osoby ujawnionej w księdze wieczystej jako właściciel, w sytuacji gdy w rzeczywistości właścicielem, a zatem osobą uprawnioną do rozporządzania nieruchomością, była inna osoba. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie ma zastosowania w sytuacji, w której nabywca w dobrej wierze zawarł umowę z kontrahentem, który był właścicielem nieruchomości (a tak jest w zadaniu), ale znajdował się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Wskutek działania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych nie następuje bowiem konwalidacja nieważnej czynności prawnej.

Ad 3

Czy pozew Andrzeja K. powinien zostać uwzględniony?

Mimo niezasadności zarzutów podniesionych przez Annę 'W. powództwo powinno zostać oddalone. Skoro umowa z dnia 15 stycznia 2018 r. była nieważna z mocy art. 82 k.c., to nie wywołała skutku w postaci przeniesienia własności nieruchomości na Annę W.

Pomimo dokonania wpisu Anny W. jako właścicielki do księgi wieczystej, właścicielem w rzeczywistości nadal pozostał Tomasz K., a z chwilą jego śmierci własność ta przeszła na jego spadkobiercę — Andrzeja K. Wpis do księgi wieczystej Anny W. jako właścicielki nie skutkował konwalidacją umowy z dnia 15 stycznia 2018 r. W powyższym stanie rzeczy powództwo o stwierdzenie przez sąd obowiązku złożenia przez Annę W. oświadczenia woli (art. 64 k.c. w zw. z art. 1047 k.p.c.) o przeniesieniu własności nieruchomości X na Andrzeja K. jest bezzasadne, bo Andrzejowi K. takie roszczenie nie przysługuje. (0-8 pkt)

Ad4 Z jakim roszczeniem powinien wystąpić Andrzej K. aby skutecznie bronić swoich

Andrzej K. jest właścicielem nieruchomości, gdyż nieważna z mocy art. 82 k.c. umowa z dnia 15 stycznia 2018 r. nie przeniosła jej własności na Annę W. Domniemywać należy, że nadal nieruchomość ta znajduje się w jego posiadaniu, skoro zamieszkiwał w niej do śmierci Tomasza K. i nie wynika z zadania, aby nieruchomość następnie opuścił. Nie przysługuje mu zatem roszczenie o wydanie nieruchomości (art. 222 § 1 k.c.), skoro nadal pozostaje ona w jego władaniu. Skoro jednak doszło do wpisu Anny W. do księgi wieczystej na podstawie nieważnej umowy, to powstał stan niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W konsekwencji Andrzejowi K. przysługuje przewidziane w art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece roszczenie o uzgodnienie tej księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, poprzez wpisanie go jako właściciela tej nieruchomości.

Stan faktyczny zadania nie ujawnia okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie po stronie Andrzeja K. interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c. w wytoczeniu na podstawie tego przepisu powództwa o ustalenie nieważności tej umowy. Nie należy jednak dyskwalifikować odpowiedzi wskazującej na zasadność powództwa o ustalenie, o ile zostanie wskazane merytoryczne przekonywujące uzasadnienie istnienia interesu prawnego.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadprzeciętną wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad1 Na podstawie podanych informacji wskaż, jakie nieprawidłowości popełnił organ II

Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami — (dalej u.g.n.), w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Również według art. 239 § 2 k.e., jeżeli oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać termin rozpoczęcia i zakończenia robót. Przepis art. 63 ust. 2 u.g.n. stanowi natomiast, że w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62 u.g.n., mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II.

Z powyższego wynika, że w przypadku niedotrzymania terminu zabudowy wyznaczonego w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste organ reprezentujący publicznego właściciela nieruchomości może ustalić dodatkowe opłaty roczne. Ustalenie to następuje w drodze decyzji, co wynika z art. 63 ust. 4 u.g.n., dlatego do jej wydania stosuje się przepisy k.p.a. — zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a.

Według art. 63 ust. 3 zdanie pierwsze u.g.n. wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji.

Z art. 136 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Wojewoda M. naruszył art. 136 § 1 k.p.a., ponieważ wykroczył poza granice dodatkowego postępowania uzupełniającego. W jego wyniku uzyskał bowiem nowy, istotny dowód wartości nieruchomości (operat szacunkowy) wskazujący inną wartość, niż przyjęta przez organ I instancji. W konsekwencji ustalił inną (większą) wysokość dodatkowej opłaty rocznej za niedotrzymanie terminu zabudowy nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewoda M. naruszył również art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny - co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skoro Wojewoda uznał za konieczne uzyskanie nowego aktualnego dowodu wartości nieruchomości na lipiec 2019 r., to powinien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę teniu organowi do ponownego rozpatrzenia — zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Zamiast tego orzekł na niekorzyść odwołującego, ponieważ we własnym zakresie ustalił opłatę w zwiększonej wielkości wobec organu I instancji, błędnie przyjmując za podstawę tego ustalenia operat szacunkowy z sierpnia 2019 r.

Według cytowanego wyżej art. 63 ust. 3 u.g.n. do ustalenia opłaty powinna być przyjęta wartość nieruchomości na dzień tego ustalenia, tj. wartość określona w aktualnym w tym dniu operacie szacunkowym. Z art. 156 ust. 3 u.g.n. wynika natomiast, że operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. Wykorzystanie operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy, jak w niniejszej sprawie, może nastąpić dopiero po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Następuje to poprzez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. (por. art. 156 ust. 4 u.g.n.). Operat szacunkowy wykonany na zlecenie Wojewody nie zawierał takiego potwierdzenia aktualności na dzień wydania przez niego decyzji. Zatem Wojewoda przyjął błędną wartość nieruchomości — bo posłużył się operatem szacunkowym sporządzonym w lipcu 2019 roku bez potwierdzenia jego aktualności, skoro decyzję o ustaleniu opłaty wydał dopiero w listopadzie 2020 r., tj. po upływie 12 miesięcy od sporządzenia operatu szacunkowego.

Ponadto Wojewoda M. nie dostrzegł naruszenia przez organ I instancji art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. Starosta Powiatu K. nie zawiadomił bowiem Jana N. o wszczęciu postępowania, w celu wydania decyzji o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej oraz nie umożliwił Janowi N. przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Ad2 Czy organ II instancji, w ramach przepisów k.p.a. normujących postępowanie odwoławcze, tylko kontroluje prawidłowość decyzji organu I instancji, czy też może

orzec co do istoty sprawy?

Zakres orzekania przez organ II instancji (będący organem odwoławczym) wyznaczony jest przede wszystkim w art. 138 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ odwoławczy nie jest ograniczony do kontroli prawidłowości decyzji organu I instancji, a zobowiązany jest do ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Stanowi to realizację zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy organ II instancji ustali naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wówczas na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jest dopuszczalne gdy:

- ustalony przez organ I instancji zakres sprawy nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (a contrario 136 § 2 k.p.a.), albo - organ odwoławczy przeprowadzi jedynie uzupełniające postępowanie w warunkach określonych w art. 136 § 1 k.p.a., albo - organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w warunkach określonych wart. 136 §2 —-4k.p.a.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

— poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu Pozostałe 2 pkt można przyznać za:

— szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadprzeciętną wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Ad1 Wskaż uchybienia proceduralne prokuratora i Policji w toku postępowania

a) niewłaściwa forma postępowania przygotowawczego - wszczęcie przez Policję śledztwa zamiast dochodzenia, b) wpisanie przez Policję treści zarzutów do protokołu przesłuchania zamiast wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, c) nieodebranie wniosku o ściganie i nieprzesłuchanie Gabrieli Z.

Ad a) niewłaściwa forma postępowania przygotowawczego Stosownie do art. 325b § 1 pkt 1 k.p.k. w sprawie o przestępstwa z art. 207 § 1 kk. i art. 190 § 1 k.k. prowadzi się dochodzenie. Prawidłowy tok postępowania wymagał wszczęcia dochodzenia przez Policję, na podstawie art. 325a § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 305 § 1 k.p.k. Waga ani zawiłość postępowania nie przemawiały za prowadzeniem postępowania w formie śledztwa - art. 309 pkt 5 k.p.k. a confrario.

Zgodnie z art. 305 § 2 k.p.k. postanowienie o wszczęciu śledztwa wydaje prokurator. Policja nie dysponuje takim uprawnieniem. Błędem było zatem wszczęcie przez Policję Ad b) niewłaściwa forma przedstawienia zarzutów Zgodnie z art. 325g § 1 1 2 k.p.k. w toku dochodzenia nie jest wymagane sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. W takim wypadku przesłuchanie osoby podejrzanej zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania. Ze względów gwarancyjnych, uproszczona procedura w zakresie czynności związanych z przedstawieniem zarzutów nie pozwala jednak na zaniechanie sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów w stosunku do osób tymczasowo aresztowanych - art. 325g § 1 k.p.k. in fine.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów musi zostać wydane w dochodzeniu również wtedy, gdy prokurator zamierza stosować wobec podejrzanego nieizolacyjny środek zapobiegawczy, co wynika z treści art. 249 § 2 k.pk. Z uwagi na fakt, że prokurator zastosował wobec podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji, błędem było wpisanie treści zarzutu do protokołu przesłuchania, należało bowiem wydać postanowienie o Adc) nieodebranie wniosku o ściganie i nieprzesłuchanie Gabrieli Z.

Ściganie przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. następuje na wniosek pokrzywdzonego. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.k. organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu. Stosownie do treści art. 12 § la k.p.k. uzyskanie wniosku o ściganie należy do oskarżyciela. Jako błąd po stronie prokuratora należy ocenić niepodjęcie czynności zmierzających do uzyskania wniosku o ściganie. Błędem było również zaniechanie przesłuchania pokrzywdzonej w charakterze świadka.

Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej stanowi negatywną przesłankę procesową, uniemożliwiającą kontynuowanie postępowanie karnego.

Ad2

Oceń zasadność zarzutów przedstawionych podejrzanemu. Uzasadnij swoje stanowisko. a) brak znamion czynu zabronionego z art. 207 § 1 k.k.

Zachowanie Pawła K. nie wyczerpuje znamion czynu zabronionego określonego w art. 207 § 1 k.k. z dwóch zasadniczych powodów: miało ono charakter jednorazowy, zaś zniewagi i naruszenia nietykalności cielesnej między małżonkami miały charakter wzajemny. W ustalonym stanie faktycznym brak jest możliwości wyodrębnienia strony dysponującej przewagą fizyczną lub psychiczną w trakcie zdarzenia.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, ustawowe określenie „znęca się” oznacza działanie albo zaniechanie, polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się w czasie albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. Występek ten najczęściej jest realizowany przez wielokrotne zamachy, chociaż w sytuacji wyjątkowej wystarczy jednorazowy zamach. Typowe znęcanie się jest zachowaniem intensywnym i częstotliwym, złożonym zazwyczaj z wielu elementów wykonawczych działania przestępnego. Wyjątkowo za znęcanie się można uznać postępowanie wprawdzie ograniczone do jednego zdarzenia zwartego czasowo i miejscowo, lecz odznaczającego się intensywnością w zadawaniu dolegliwości fizycznych Zdarzenie objęte zarzutami miało charakter incydentalny, zaś jego przebieg nie charakteryzował się takim natężeniem zachowań agresywnych po stronie sprawcy, które należałoby wyjątkowo zakwalifikować jako akt znęcania, pomimo jego jednorazowego charakteru.

Ponadto, przebieg zdarzenia wskazuje na zbliżoną aktywność po stronie obojga małżonków. Jest to zasadniczy argument przemawiający za brakiem znamion znęcania.

Zachowanie oskarżonego nie może być również kwalifikowane jako naruszenie nietykalności cielesnej czy też znieważenie, albowiem pomiędzy przepisem dotyczącym znęcania się a przepisem dotyczącym naruszenia nietykalności cielesnej (art. 217 § 1 kk.)i znieważenia (art. 216 § 1 k.k.) zachodzi pomijalny zbieg przepisów ustawy. b) brak znamion czynu zabronionego z art. 190 § I k.k.

Odnosząc się do zasadności przedstawienia zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. wskazać należy, że zapowiedź spalenia mieszkania ma charakter groźby popełnienia przestępstwa zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Do wyczerpania znamion czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. może dojść jednak dopiero wówczas, gdy groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona.

W toku postępowania nie ustalono, czy groźby wzbudziły uzasadnioną obawę u Gabrieli Z. W treści zarzutu dotyczącego kierowania gróżb karalnych pod adresem sąsiadki, brak jest wymaganych w art. 190 § 1 k.k. ustawowych znamion czynu zabronionego.

Ad3

Czy wniosek prokuratora zasługuje na uwzględnienie? Uzasadnij swoje stanowisko.

Zasadność wniosku prokuratora Wobec stwierdzonych nieprawidłowości, a w szczególności braku uzgodnienia kary z podejrzanym, braku znamion czynu z art. 207 § L k.k. oraz z art. 190 § 1 k.k.; braku wniosku o ściganie co do czynu z art. 190 § 1 k.k.; wątpliwości co do stanu poczytalności podejrzanego; a także wobec obrazy art. 37a § L k.k., art. 34 § la k.k. w zw. z art. 35 k.k., wniosek prokuratora nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem wystąpienia z wnioskiem określonym w art. 335 § 1 k.p.k. jest dokonanie uzgodnień z podejrzanym co do kar i środków karnych. Oświadczenie podejrzanego w tym zakresie musi być złożone przez niego osobiście, nie jest dopuszczalne złożenie go jedynie Kara niezgodna z przepisami prawa karnego materialnego Wskazany we wniosku wymiar kary narusza przepisy prawa karnego materialnego. Zgodnie z art. 207 § 1 k.k. za znęcanie się grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Orzeczenie kary ograniczenia wolności za czyn z art. 207 § 1 k.k. Jest możliwe przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. W takim wypadku można zamiast kary pozbawienia wolności orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy. We wniosku wskazano karę 2 miesięcy ograniczenia wolności, a więc poniżej dolnego zagrożenia przewidzianego w art. 37a § 1 k.k.

Nie sprecyzowano również na czym miałaby polegać ta kara. Stosownie do treści art. 34 § la k.k. w zw. z art. 35 k.k. kara ograniczenia wolności polega na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym lub potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd.

Wątpliwości co do stanu poczytalności podejrzanego Z zeznań pokrzywdzonej Marii K. i wyjaśnień podejrzanego wynikało, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności. Wskazują na to informacje o problemach ze snem, przyjmowaniu leków uspokajających, spożywaniu alkoholu, zaś bezpośrednio przed zdarzeniami objętymi zarzutami u podejrzanego miały pojawić się „czarne plamy przed oczami”. W takiej sytuacji konieczne było zasięgnięcie przez prokuratora opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów (art. 202 § 1 k.p.k.). Zaniechanie w tym zakresie rodzi wątpliwości co do winy w rozumieniu art. 335 § 1 k.p.k. i nie pozwala na uwzględnienie wniosku o wydanie wyroku skazującego.

Brak powołania biegłych może być również rozważany jako uchybienie proceduralne prokuratora w toku postępowania przygotowawczego.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

— poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadprzeciętną wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kazus z prawa prywatnego

Czternaście miesięcy po otwarciu spadku po Janie Kowalskim Anna Kowalska złożyła do sądu spadku wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po Janie Kowalskim na podstawie ustawy.

W toku postępowania sąd ustalił jako bezsporne, że spadkodawcę Jana Kowalskiego przeżyła jego żona Anna Kowalska oraz pochodzący z małżeństwa z nią:

- pełnoletni syn Tomasz Kowalski, - pełnoletni syn Zygmunt Kowalski, - mająca w chwili otwarcia spadku 17 lat i 6 miesięcy córka Maria Kowalska, - mający w chwili otwarcia spadku 13 lat i 2 miesiące syn Krzysztof Kowalski.

Wszystkie te osoby były obecne przy śmierci spadkodawcy. Jan Kowalski nie sporządził żadnego testamentu.

Dwa tygodnie po śmierci Jana Kowalskiego Tomasz Kowalski złożył przed notariuszem oświadczenie o odrzuceniu spadku po Janie Kowalskim. Tomasz Kowalski ma syna Marka Kowalskiego urodzonego dwa lata przed śmiercią Jana Kowalskiego oraz córkę Karolinę Kowalską, urodzoną rok po śmierci Jana Kowalskiego. Matka Marka Kowalskiego i Karoliny Kowalskiej zmarła przy porodzie Karoliny Kowalskiej.

Pięć miesięcy po śmierci Jana Kowalskiego Zygmunt Kowalski złożył przed notariuszem oświadczenie, że przyjmuje spadek po Janie Kowalskim wprost. Dwa miesiące po złożeniu tego oświadczenia Zygmunt Kowalski zginął w wypadku samochodowym. Nie sporządził testamentu. Pozostawił żonę Krystynę Kowalską. Sześć miesięcy po śmierci Zygmunta Kowalskiego Krystyna Kowalska urodziła syna Pawła Kowalskiego.

Dwa dni po śmierci Jana Kowalskiego Anna Kowalska, jako przedstawicielka ustawowa Marii Kowalskiej i Krzysztofa Kowalskiego, złożyła do sądu spadku oświadczenia, że w ich imieniu przyjmuje spadek wprost. Oświadczenia sporządziła pisemnie, podpisała własnoręcznie i przed złożeniem do sądu podpisy poświadczyła u notariusza.

Ponadto w toku sprawy o stwierdzenie nabycia spadku Tomasz Kowalski zarzucił, że oświadczenie o odrzuceniu spadku po Janie Kowalskim złożył, znajdując się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli z powodu zaburzeń psychicznych, i wniósł o stwierdzenie, że nabył wynikający z przepisów ustawy udział W ;padku po Janie Kowalskim. W sporządzonej na zlecenie sądu opinii biegły psychiatra stwierdził, że w dacie składania oświadczenia o odrzuceniu spadku Tomasz Kowalski nie znajdował się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji lub wyrażenie woli. Opinię tę sąd ocenił jako wiarygodną i mogącą stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku.

1. Którzy z członków rodziny spadkodawcy Jana Kowalskiego powinni zostać wskazani w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku jako współspadkobiercy i w jakich 2. Wskaż, kto w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po Janie Kowalskim powinien reprezentować małoletniego uczestnika Marka Kowalskiego. Odpowiedź

Kazus z prawa publicznego

Krzysztof W. — właściciel nieruchomości położonej w J abłonce przy ul. Zachodniej 12 — w dniu 12 października 2020 r. dowiedział się od swojego sąsiada Janusza B., że w piątek 9 października 2020 r. doręczono mu wydaną przez Wójta Gminy Jabłonka, na wniosek Spółki Dobre Zakłady Mięsne sp. z 0.o. z siedzibą w Jabłonce, decyzję ustalającą warunki zabudowy dla rozbudowy zakładu mięsnego na działce położonej pomiędzy ich nieruchomościami, tj. w Jabłonce przy ul. Zachodniej 10.

Janusz B. zdziwił się, że Krzysztof W. jako bezpośrednio sąsiadujący z zakładem mięsnym nic nie wiedział o postępowaniu i wydaniu decyzji, skoro od wielu lat był przeciwny funkcjonowaniu zakładu mięsnego, kierując wiele skarg do różnych organów i wskazując, że w centrum miejscowości, pomiędzy budynkami mieszkalnymi nie powinien on funkcjonować.

Na prośbę Krzysztofa W. Janusz B. przyniósł egzemplarz decyzji wydanej przez Wójta Gminy Jabłonka w dniu 5 października 2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy zakładu mięsnego polegającej na dobudowaniu jednego budynku ubojni. Zgodnie z ustaleniami decyzji jako dojazd do planowanej ubojni została wskazana droga wewnętrzna stanowiąca współwłasność Spółki Dobre Zakłady Mięsne sp. z 0.o. oraz Krzysztofa W.

Decyzja ta, jak wynika z rozdzielnika adresowego, została skierowana tylko do wnioskującej spółki i Janusza B. Na decyzji była adnotacja, że pełnomocnik spółki decyzję odebrał osobiście w dniu 5 października 2020 r. Krzysztof W. jeszcze tego samego dnia, tj. 13 października 2020 r. wykonał skan tej decyzji.

Następnie Krzysztof W. w dniu 21 października 2020 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji o warunkach zabudowy z 5 października 2020 r., wskazując w nim, że pominięcie go jako współwłaściciela drogi i sąsiada nieruchomości przyległej i niedoręczenie mu decyzji to oczywiste naruszenie prawa. W związku z tym zażądał jej uchylenia. Odwołanie to Krzysztof W. złożył osobiście na ręce Wójta Gminy Jabłonka. Ponadto wskazał, że od 1998 r. dla tego terenu obowiązuje plan miejscowy zakazujący zabudowy na cele niemieszkaniowe.

Wójt Gminy Jabłonka w trakcie rozmowy z Krzysztofem W. stwierdził, że budynek ubojni będzie zlokalizowany 4 metry od granic jego nieruchomości, więc nie ma się czego obawiać, a pominięcie jego osoby w postępowaniu to wynik nieprecyzyjnego odczytania załączonej do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:5000, z której nie wynika dokładnie, gdzie przebiega droga wewnętrzna. Stwierdził też, że stary plan z 1998 r. jest niewykonalny i od wielu lat nie jest stosowany, bo uniemożliwia nowe inwestycje. Jednak zdaniem Wójta sama decyzja jest prawidłowa i jej nie zmieni.

W dniu 26 października 2020 r. Wójt przesłał wniesione odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 20 listopada 2020 r., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania. Zdaniem Kolegium, wprawdzie Krzysztof W. jest współwłaścicielem drogi wewnętrznej, przez którą ma być urządzony wjazd do budynku ubojni, ale fakt, że nie doręczono mu powołanej decyzji, oznacza, iż nie był on uprawniony do wniesienia od niej odwołania.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że nawet gdyby uznać go za stronę postępowania, to i tak odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu. Termin do wniesienia odwołania liczy się dla niego od dnia wydania decyzji, tj. od 5 października 2020 r., a odwołanie złożone zostało w dniu 21 października 2020 r. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że osoba, która nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, powinna wnieść nie odwołanie, lecz wniosek o wznowienie postępowania.

1. Na podstawie podanych informacji wskaż, jakie nieprawidłowości popełnił organ I instancji, wydając decyzję o warunkach zabudowy. Odpowiedź uzasadnij.

2. Oceń prawidłowość postanowienia organu II instancji i uzasadnij swoje stanowisko.

Kazus z prawa karnego

W nocy 2/3 maja 2019 r. z biblioteki Uniwersytetu Humanistycznego w A. skradziono list napisany odręcznie przez Jerzego Waszyngtona do generała Tadeusza Kościuszki z okresu walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Jak ustalono, sprawcą kradzieży był student historii Wiktor W., który — wykorzystując nieuwagę dyrektora biblioteki — ukradł klucz do pomieszczenia, w którym list był przechowywany, a następnie w nocy otwarł drzwi i zabrał list. Wiktorowi W. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 2 k.k. W toku przeszukania mieszkania podejrzanego ujawniono i zabezpieczono skradziony list w stanie nieuszkodzonym.

W toku śledztwa prokurator zasięgnął opinii biegłego, zdaniem którego list miał bardzo dużą wartość historyczną i stanowił dokument o wręcz unikatowym charakterze. Wraz z opinią do prokuratury wpłynęła karta pracy biegłego i faktura opiewająca na kwotę 10 070 zł. Po przeanalizowaniu dokumentów postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. prokurator przyznał biegłemu wynagrodzenie w żądanej kwocie. Zażalenie na tę decyzję złożył obrońca podejrzanego, zarzucając zaniechanie należytych ustaleń co do czasu i nakładu pracy biegłego. Prokurator przesłał zażalenie do prokuratora nadrzędnego, a ten do sądu, który utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2019 r. postępowanie przygotowawcze zostało zawieszone, podejrzany uległ bowiem poważnemu wypadkowi samochodowemu i zdaniem lekarzy wymagał wielomiesięcznej hospitalizacji. Zażalenie na tę decyzję w imieniu Uniwersytetu złożył zastępca dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej, podnosząc, iż Wiktor W. został już przesłuchany i jego udział w postępowaniu przygotowawczym nie jest niezbędny. Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2019 r. prokurator odmówił przyjęcia zażalenia jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną. Podkreślił, że zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ze statutem Uniwersytetu Humanistycznego w A. uprawnienie do reprezentowania uczelni na zewnątrz przysługuje wyłącznie rektorowi. Zażalenie na zarządzenie prokuratora złożył radca prawny Andrzej A., który załączył pełnomocnictwo procesowe podpisane przez rektora. Skarżący przyznał, że rzeczywiście tylko rektor może reprezentować Uniwersytet Humanistyczny w A., jednak prokurator przed wydaniem zarządzenia zaniechał wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, przez co naruszył przepisy prawa procesowego.

1. Oceń zasadność zarzutu przedstawionego Wiktorowi W. Odpowiedź uzasadnij.

2. Oceń prawidłowość procedowania w przedmiocie zażalenia na postanowienie z dnia 10 czerwca 2019r. o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu. Jeżeli był on nieprawidłowy, wskaż, jaką decyzję procesową winien podjąć każdy z procedujących w tej sprawie organów. Odpowiedź uzasadnij.

3. Oceń zasadność zażalenia radcy prawnego Andrzeja A. na zarządzenie z dnia 10

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego

Ad1

Odpowiadając na pytanie nr 1, zdający powinien wskazać, że skoro spadkodawca nie pozostawił testamentu, to zgodnie z art. 926 § 2 k.e. co do całości spadku następuje dziedziczenie ustawowe.

Anna Kowalska dziedziczy z ustawy jako małżonka spadkodśwcy na podstawie art. 931 § 1 k.e, Dziedziczy z mocy tego przepisu w częściach równych z dziećmi spadkodawcy, ale nie mniej niż % całości spadku.

Tomasz Kowalski dziedziczyłby z ustawy jako syn spadkodawcy na podstawie art. 931 § 1 k.e. w częściach równych z pozostałymi dzieómi. Jednak wobec ważnego co do formy (art. 1018 § 3 k.c.) i złożonego z zachowaniem ustawowego terminu (art. 1015 § 1 k.c.) oświadczenia o odrzuceniu spadku jest wyłączony od dziedziczenia, tak jakby nie dożył otwarcia spadku (art. 1020 k.c.). W stosunku do tego oświadczenia nie zachodzi wada oświadczenia woli w postaci złożenia go w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli (art. 82 k.c.), a zatem nie jest ono z tego powodu nieważne, Marek Kowalski dziedziczy po spadkodawcy z ustawy udział jaki przypadałby jego ojcu Tomaszowi Kowalskiemu na podstawie art. 931 § 2 k.e., ponieważ jego ojciec złożył ważne i skuteczne oświadczenie o odrzuceniu spadku. Marek Kowalski może dziedziczyć, gdyż już żył w chwili otwarcia spadku (art. 927 § 3 k.c.).

Karolina Kowalska nie dziedziczy po spadkodawcy, bo wprawdzie jest wnuczką spadkodawcy (art. 931 § 2 kc.) i jej ojeiec Tomasz Kowalski odrzucił spadek, a zatem jest wyłączony od dziedziczenia, tak jakby nie dożył otwarcia spadku (art. 1020 k.c.), ale Karolina Kowalska nie urodziła się jeszcze ani nie była poczęta w chwili otwarcia spadku (art. 927 § 1 i§2k.c.).

Zygmunt Kowalski dziedziczy z ustawy jako syn spadkodawcy na podstawie art. 931 § 1 k.c. w częściach równych z pozostałymi dziećmi. Jego żona Krystyna Kowalska i syn Paweł Kowalski (ojcostwo Zygmunta Kowalskiego wynika z art. 62 § 1 k.r.o., gdyż Paweł Kowalski urodził się przed upływem trzystu dni od śmierci Zygmunta Kowalskiego) tylko odziedziczyli nabyty już przez Zygmunta Kowalskiego udział w spadku po Janie Kowalskim, ale sami nie są spadkobiercami ustawowymi Jana Kowalskiego. Paweł Kowalski nie mógłby zresztą być spadkobiercą Jana Kowalskiego, gdyż nie urodził się jeszcze ani nie był poczęty (art. 927 § 11 §2 k.e.) w chwili otwarcia spadku po Janie Kowalskim, albowiem urodził się 13 miesięcy po śmierci Jana Kowalskiego. Natomiast Krystyna Kowalska w ogóle nie należy do kręgu spadkobierców ustawowych po Janie Kowalskim, gdyż jest jego synową. W postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku jako współspadkobierca powinien zostać wskazany Zygmunt Kowalski, a nie jego Żona i syn, gdyż osoby te nie są spadkobiercami Jana Kowalskiego. Okoliczność, że Zygmunt Kowalski już nie żył w chwili wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku (a zatem nie był uczestnikiem tego postępowania), nie stoi na przeszkodzie wskazaniu w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku Zygmunta Kowalskiego jako spadkobiercy po Janie Kowalskim.

Maria Kowalska dziedziczy z ustawy jako córka spadkodawcy w częściach równych z pozostałymi dziećmi (art. 931 § 1 k.c.).

Krzysztof Kowalski dziedziczy z ustawy jako syn spadkodawcy w częściach równych z pozostałymi dziećmi (art. 931 § 1 k.e.). 'W konsekwencji stwierdzenie nabycia spadku powinno nastąpić na rzecz: - Anny Kowalskiej w 4/16 części, - Marka Kowalskiego w 3/16 części, - Zygmunta Kowalskiego w 3/16 części, - Marii Kowalskiej w 3/16 części, - Krzysztofa Kowalskiego w 3/16 części.

Ad2

Ponieważ uczestnik Marek Kowalski nie ukończył jeszcze lat trzynastu, to nie ma zdolności do czynności prawnych (art. 12 k.c.), a w konsekwencji nie ma również zdolności procesowej (art. 65 § 1 k.po. w zw, z art. 13 § 2 k.p.c.). Zatem w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku musi być reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego (art. 66 k.p.c. w zw, z art. 13 § 2 k.p.c.). Jego przedstawicielem ustawowym jest ojciec Tomasz Kowalski (art. 98 § 1 k.ro.), gdyż wobec śmierci matki tylko ojcu przysługuje władza rodzicielska (art. 94 § 1 k.r.o.). Jednakże z mocy art. 98 § 3 k.r.o. Tomasz Kowalski nie może w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po Janie Kowalskim reprezentować Marka Kowalskiego, ponieważ ich interesy w tym postępowaniu są sprzeczne, Tomasz Kowalski kwestionuje bowiem ważność złożonego przezeń oświadczenia o odrzuceniu spadku. W tej sytuacji w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku Marek Kowalski musi być reprezentowany przez kuratora ustanowionego na podstawie art. 99 § 1 k.r.o.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad1

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne tylko w przypadku braku planu miejscowego. Natomiast przedmiotowy teren jest objęty planem miejscowym z 1998 r, Niedopuszczalne było zatem w ogóle dla tej nieruchomości wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że plan miejscowy został uchwalony w 1998 r., nie oznacza, że jako „stary plan” już nie obowiązuje. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.z.p. plany miejscowe uchwalone po dniu ] stycznia 1995 r. zachowują moc.

Pominięcie Krzysztofa W. jako strony postępowania i niedoręczenie mu decyzji jest oczywistym uchybieniem organu pierwszej instancji. Zaplanowanie dojazdu do planowanej ubojni przez drogę wewnętrzną stanowiącą współwłasność Spółki Dobre Zakłady Mięsne sp. z o.o. z siedzibą w Jabłonce oraz Krzysztofa W. w sposób oczywisty czyni go stroną tego postępowania. W świetle art. 28 k.p.a. posiada on bowiem interes prawny wynikający przede wszystkim z pozostawania współwłaścicielem drogi objętej ustaleniami decyzji. Wskazanie przez zdającego, że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej Krzysztof W. jest stroną postępowania, ponieważ planowana inwestycja będzie oddziaływać na tę nieruchomość, również jest prawidłowe, Ponadto zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W zw. z art, 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. określenie granic terenu objętego wnioskiem musi być przedstawione na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Niedopuszczalne jest posługiwanie się mapą w skali 1:5000, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, Te trzy błędy dyskwalifikują powyższą decyzję o warunkach zabudowy, przy czym dwa pierwsze mają kluczowe znaczenie. Podstawowe uchybienie to niedopuszczalność ustalenia warunków zabudowy (0-6 pkt), błędne pominięcie Krzysztofa W. (0-4 pkt). Dostrzeżenie trzeciego uchybienia stanowi tylko dodatkowy walor pracy. Skoro i tak decyzja nie mogła być wydana, to kwestia mapy ma znaczenie marginalne.

Ad2

Kolegium błędnie uznało, że Krzysztof W. nie może wnieść odwołania od decyzji z tej przyczyny, że nie doręczono mu decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 127 §1 kpa strona postępowania, a więc osoba, która ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., jest uprawniona do wniesienia odwołania. Ustawodawca nie uzależnił uprawnienia do złożenia odwołania od uczestnictwa (czynnego lub biernego) w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, lecz od wykazania statusu strony w takim postępowaniu. Uzależnienie prawa do odwołania wyłącznie od faktu udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, Z jednoczesnym pominięciem badania statusu strony W rozumieniu art. 28 k.p.a., eliminowałoby z kręgu uczestników postępowania administracyjnego osoby, które — mimo, że postępowanie dotyczyło ich interesu prawnego lub obowiązku — nie zostały uwzględnione w postępowaniu z naruszeniem ich uprawnień zagwarantowanych w art. 10 § 1 k.p.a. Nie ma zatem podstaw prawnych do różnicowania uprawnienia do wniesienia odwołania w zależności od tego, czy podmiot wykazujący interes prawny uczestniczył faktycznie w postępowaniu administracyjnym, czy też bezprawnie został pominięty. Także w dotychczasowym orzecznictwie sądowym ukształtował się jednolity i utrwalony pogląd o uprawnieniu strony, która nie brała udziału w postępowaniu, do wniesienia odwołania, jednakże z zachowaniem terminu przysługującego stronie uczestniczącej w nim (zob. wyroki NSA z dnia 13 marca 2003 r., I SA 2101/01, LEX Nr 121766; z dnia 7 lutego 2001 r., II SA/Gd 2258/98, LEX Nr 46472).

W konsekwencji całkowicie błędne jest stanowisko Kolegium co do tego, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu. Termin do wniesienia odwołania zaczął biec dla Krzysztofa W. od daty doręczenia decyzji dla ostatniej ze stron postępowania, tj. doręczenia jej Januszowi B., co miało miejsce 9 października 2020 r. Tym samym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął Krzysztofowi W. w dniu 23 października 2020 r. Zatem odwołanie złożone w urzędzie gminy w dniu 21 października 2020 r, zostało wniesione w terminie, Obowiązkiem Kolegium było merytoryczne rozpoznanie odwołania i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Każde z tych dwóch równorzędnych uchybień powinno być dostrzeżone przez zdającego (po 0-5 pkt). Dodatkowy atrybut to wskazanie na konieczność merytorycznego rozpoznania odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji przez Kolegium (0-3 pkt).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związana z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Ad1l

Czyn zarzucony Wiktorowi W. winien zostać zakwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. Rodzaj zabezpieczenia, jego skuteczność czy łatwość pokonania nie ma znaczenia dla stwierdzenia włamania, jeżeli tylko z charakteru zabezpieczenia wynika zamiar użytkownika niedopuszczenia do niego niepowołanych osób (por. wyrok SN z dnia 15 sierpnia 1985 r. sygn. I KR 212/85, Lex nr 20168). W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że znamiona kradzieży z włamaniem z art. 279 § 1 k.k. wyczerpuje także posłużenie się przez sprawcę skradzionym oryginalnym kluczem (por. A. Marek, Komentarz do art. 279 k.k., Lex 2010, teza 2; podobnie: M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Komentarz do art. 279 k.k., red. A. Zoll, Lex 2016, teza 35). W wyroku z dnia 9 listopada 1971 r. sygn. V KRN 406/71 (Lex nr 18382) Sąd Najwyższy stwierdził, iż „kradzież pieniędzy z zamkniętego pokoju w mieszkaniu pokrzywdzonego, dokonana (...) po dostaniu się do mieszkania przez okno i otwarciu drzwi do pokoju znalezionym kluczem, zawiera znamiona kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 208 d. k.k.?. W kolejnym orzeczeniu Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że „zabór mienia z pomieszczenia zamkniętego, które sprawca otworzył kluczem właściwym (oryginalnym) wbrew woli osoby uprawnionej do dysponowania tym pomieszczeniem, działając w zamiarze dokonania w ten sposób kradzieży, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 208 d. k.k.” (uchwała z dnia 18 lutego 1972 r. sygn. VI KZP 74/71, OSNKW 1972/5 poz. 78; por. także wyrok SA we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. II AKa 1 80/14, Lex nr 1506771; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 1 marca 2013 r. sygn. II Aka 39/13 Lex nr 1294878; wyrok SA w Katowicach z dnia 25 października 2005 r. sygn. II Aka 269/05, Lex nr 270605).

Nie budzi zatem wątpliwości, iż czyn zarzucony Wiktorowi W. winien zostać zakwalifikowany jako kradzież z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. To jednak wyłącza możliwość zakwalifikowania czynu z art. 294 § 2 k.k., choć z pewnością skradziony list stanowił dobro o szczególnym znaczeniu dla kultury.

Znamiona kwalifikujące nie mogą być odnoszone do tych przestępstw zawartych w rozdziale XXXV, które nie zostały wymienione w art, 294 k.k. Ustawodawca nie przewiduje zatem zaostrzenia karalności ze względu na znaczną wartość mienia lub szczególne znaczenie dla kultury dobra będącego przedmiotem kradzieży z włamaniem (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Komentarz do art. 294 k.k., Lex 2016, teza 5). Przyjęcie, że poza wskazanymi w art. 294 § 1 k.k. występkami może kwalifikować on jeszcze inne przestępstwa, prowadzi wprost do naruszenia fundamentalnej zasady prawa karnego nullum crimen sine lege (por. wyrok SN z dnia 22 sierpnia 2006 r. sygn. IV KK 4/06, Lex nr 323259). (0-7 pkt) (4 pkt za ustalenie kwalifikacji z art. 279 k.k. + 3 pkt za zanegowanie kwalifikacji z art. 294 k.k.)

Ad2

Sposób procedowania z zażaleniem na postanowienie o przyznaniu kosztów był wadliwy.

Zgodnie z art. 425 § 3 k.p.k. odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom, tymczasem postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu nie narusza i nie może naruszyć praw i interesów reprezentowanego przez obrońcę podejrzanego. W prowadzonym przeciwko Wiktorowi W. postępowaniu przygotowawczym kwota wynagrodzenia za czynności biegłego nie została opłacona przez podejrzanego, lecz stanowi wydatek Skarbu Państwa w rozumieniu art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. Podejrzany nie został też obciążony obowiązkiem poniesienia takiego wydatku. W związku z tym zaskarżone postanowienie nie narusza praw podejrzanego, jak również nie szkodzi jego interesom, wobec czego Z braku gravamen zażalenie należało uznać za niedopuszczalne (por. postanowienie SM z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. WZ 54/09, Lex nr 584047).

Interes prawny, jako warunek uznania skarżącego za uprawnionego do wniesienia środka odwoławczego, należy wiązać bezpośrednio z określonym rozstrzygnięciem, a nie z innymi orzeczeniami będącymi konsekwencją procesową, jakie może lub mogło ono wywołać bądź wywołało. Żalący się nie ma bezpośrednio interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia o przyznaniu kosztów, ponieważ — jak już wspomniano — ponosi je na etapie postępowania przygotowawczego Skarb Państwa, a nie skarżący (por. postanowienie SN z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. IV KZ 72/10, Lex nr 844513; postanowienie SA w Katowicach z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. II AKz 872/11, Lex nr 1136043). Tzw. gravamen w tym zakresie obrońca uzyska dopiero wtedy, kiedy sąd orzeknie, że koszty obejmujące wydatki Skarbu Państwa z tego tytułu ponosi oskarżony — art. 626 §1i12k.pk. (por. postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. WZ 54/09, j.w.; postanowienie SA w Katowicach z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. II AKz 872/11, j.w.).

'Wydanie postanowienia o przyznaniu kosztów biegłemu rodzi stosunek prawny wyłącznie między Skarbem Państwa i biegłym, a nie dotyka w ogóle praw lub interesów obwinionego (tu: podejrzanego) (por. postanowienie SN z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. SNO 27/17, Lex nr 2327880). Zasadność wysokości wyłożonych przez Skarb Państwa wydatków z tytułu należności wypłaconych biegłym sąd odwoławczy może badać w razie podniesienia przez oskarżonego zarzutu błędu dotyczącego np. wkładu pracy biegłego przy sporządzaniu opinii czy też innych okoliczności mających znaczenie dla wysokości należności biegłego — ale może to mieć miejsce dopiero w ramach kontroli zażaleniowej postanowienia sądu pierwszej instancji o obciążeniu oskarżonego kosztami postępowania. Wynika to z faktu, iż wydatków wyłożonych „tymczasowo” przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania nie utożsamia się Z wydatkami „poniesionymi”, które obciążają skazanego w razie zasądzenia od niego kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie (por. uchwała SN z dnia 17 września 1997 r. sygn. I KZP 18/97, Lex nr 31 019). Oskarżony nie może być pozbawiony prawa do kwestionowania zasadności i wysokości kosztów postępowania, którymi go obciążono, i ma prawo podnosić w tym względzie zarzuty merytoryczne — jednak nie na etapie postępowania przygotowawczego. Dopiero bowiem przesądzenie w orzeczeniu kończącym postępowanie o obciążeniu oskarżonego kosztami postępowania karnego powoduje, że ma on interes, o którym mowa w art, 425 k.p.k., w kwestionowaniu wysokości tych kosztów.

Brak naruszenia praw lub interesów strony odbiera jej legitymację do wniesienia środka odwoławczego (por. S. Zabłocki, Komentarz do art. 425 k.p.k., Lex 1998, teza 15). Środek taki należy pozostawić bez rozpoznania (art. 430 § 1 k.p.k.) jako wniesiony przez osobę nieuprawnioną (art. 429 § 1 k.p.k.), a tym samym - Z uwagi na brak gravamen — niedopuszczalny z mocy ustawy (arg. ex art. 425 § 113 k.p.k.) (por. postanowienie SA w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. II AKa 47/18, Lex nr 2569606; por. postanowienie SA w Katowicach sygn. II AKz 872/11, j.w.).

Zażalenie obrońcy podejrzanego nie powinno w ogóle zostać merytorycznie rozstrzygnięte — nieprawidłowe było zatem procedowanie z zażaleniem przez prokuratora, który wydał zaskarżone postanowienie, jak też merytoryczne rozpoznanie zażalenia przez sąd. Zgodnie z art. 626a k.pk. zażalenie wnosi się odpowiednio do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który wydał postanowienie, albo do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru. Zamiarem ustawodawcy nie było jednak wyłączenie zastosowania reguły ogólnej z art. 428 § 1 k.p.k. Zażalenie wnosi się zatem za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, i ten organ dokonuje kontroli warunków formalnych zażalenia na podstawie art. 429 k.p.k. (por. S. Steinborn, Komentarz do art. 626a k.p.k., Lex 2015, teza 6).

W przedmiotowej sprawie oceny — wadliwej - w tym przedmiocie dokonał prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze. Powinien on bowiem odmówić przyjęcia środka odwoławczego na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 465 § 1 k.p.k. Sąd, do którego wpłynęło ostatecznie zażalenie powinien — na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. — pozostawić je bez rozpoznania.

Zasadnie natomiast prokurator nadrzędny przesłał zażalenie do sądu. Nie miał on bowiem możliwości ani odmówić przyjęcia zażalenia (taką decyzję może podjąć jedynie prokurator, który wydał zaskarżoną decyzję procesową), ani też wydać postanowienia, o którym mowa w art. 430 § 1 k.p.k. Należy bowiem pamiętać, iż w specyficznym układzie procesowym przewidzianym w art. 626a k.p.k. prokurator nie przekazuje zażalenia do sądu w celu rozpoznania tylko wówczas, gdy w całości się do niego przychylił (por. K. Eichstaedkt, Komentarz do art. 626a k.p.k., Lex 2020, teza 2; S. Steinborn, Komentarz do art. 626a, j.w., teza 4). Organem uprawnionym do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora albo innego organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w przedmiocie kosztów jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji (por. K. Dudka, Komeniarz do art. 626a k.p.k., Lex 2018, teza I), Sąd ten jest zatem „sądem odwoławczym”, o którym mowa w treści art. 430 § 1 k.p.k. Prokurator nadrzędny, choć właściwy do przychylenia się do zażalenia, nie jest organem odwoławczym posiadającym pełny zakres uprawnień instancji ad quem, a zatem nie ma on uprawnienia do pozostawienia zażalenia bez rozpoznania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. Gdy dostrzeże on okoliczność uzasadniającą podjęcie takiej decyzji, kieruje zażalenie do sądu, który — w razie podzielenia takiego stanowiska — wydaje odpowiednią decyzję procesową (por. S. Steinborn, Komentarz do art. 626a, j.w., teza 4). Prokurator nadrzędny zasadnie zatem skierował zażalenie do sądu, przy czym — co nie było już przedmiotem kazusu — powinien zawnioskować o pozostawienie środka odwoławczego bez rozpoznania.

(0-10 pkt) (4 pkt za ustalenie braku gravamen + 6 pkt za podanie sposobu właściwego procedowania przez kolejne organy) Ad 3 Zażalenie radcy prawnego Andrzeja A. było niezasadne, W sprawie nie kwestionowano faktu, iż tylko rektor Uniwersytetu THumanistycznego mógł reprezentować uczelnię, a zatem tylko rektor mógł ustanowić pełnomocnika procesowego. Kwestię tego, kto może być pełnomocnikiem w postępowaniu karnym, reguluje art. 88 k.p.k., zgodnie z którym może być to wyłącznie adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści kazusu nie wynika, by zastępca dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej został upoważniony do reprezentowania Uniwersytetu Humanistycznego, a nawet gdyby rektor takiego pełnomocnictwa udzielił, zastępca dyrektora nie mógłby występować jako pełnomocnik, a to z uwagi na ograniczenie zawarte w art. 88 k.p.k.

Do usunięcia braku formalnego pod rygorem uznania pisma za bezskuteczne wzywa się osobę, od której pismo pochodzi. Jedynie w sytuacji, gdy brak formalny dotyczy należytego upoważnienia przedstawiciela procesowego do działania w procesie, adresatem wezwania jest reprezentant strony (por. postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. V KK 67/16, Lex nr 2103710).

Skoro w przedmiotowej sprawie zażalenie podpisała osoba niebędąca rektorem (a zatem nieuprawhiona do reprezentowania Uniwersytetu Humanistycznego w A, jako osoby prawnej), a jednocześnie niebędąca radcą prawnym ani adwokatem — który mógłby wystąpić w charakterze pełnomocnika osoby prawnej — to uchybienie nie miało charakteru wyłącznie formalnego. Istota problemu nie sprowadza się tutaj do zaniechania dołączenia stosownego pełnomocnictwa, skoro upoważnienie tego rodzaju nie mogło zostać autorowi zażalenia skutecznie udzielone. Słusznie zatem prokurator nie wzywał do uzupełnienia braków formalnych pisma na podstawie art. 120 § 1 k.p.k.

(0-6 pkt) (3 pkt za ustalenie, iż zastępca dyrektora biblioteki nie może być pełnomocnikiem procesowym uczelni + 3 pkt za ustalenie, iż nie było podstaw do wezwania do uzupełnienia braków formalnych)

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

— poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za:

— szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kazus z prawa prywatnego

Powód Jan Nowak wniósł pozew przeciwko Gminie Sopot, domagając się ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr 5 położonego przy ulicy 3 Maja w Sopocie, po zmarłej najemczyni Annie Kowalskiej. W uzasadnieniu pozwu powołał się na fakt wspólnego pożycia i zamieszkiwania z Anną Kowalską od 2015 r. do chwili jej śmierci 27 maja 2018 r.

Gmina Sopot wniosła o oddalenie powództwa. Pozwana nie zaprzeczyła faktom wskazanym w pozwie, natomiast podniosła, że Anna Kowalska nie miała tytułu prawnego do spornego lokalu.

Z bezspornych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Sopocie wynikało, że Gmina Sopot pismem z dnia 1 września 2014 r. doręczonym Annie Kowalskiej w dniu 10 września 2014 r. złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2014 r. wskazując przyczynę wypowiedzenia, którą była zwłoka z zapłatą czynszu za okres 12 miesięcy, tj. od 10 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2013 r. Sąd ustalił, że Gmina Sopot uprzedziła na piśmie najemczynię Annę Kowalską o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczyła dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych należności. Bezsporne było również, że Gmina w dniu 9 czerwca 2017 r. wniosła pozew przeciwko Annie Kowalskiej o zapłatę kwoty 5 000 zł z tytułu zaległego czynszu najmu za przedmiotowy lokal mieszkalny za okres od 10 grudnia 2012 r. do 10 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Sopocie prawomocnym wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. oddalił powództwo o zapłatę czynszu. Przyczyną oddalenia powództwa było uwzględnienie zarzutu przedawnienia.

Powód, przyznając powyższe okoliczności, zarzucił, że skoro prawomocnym wyrokiem oddalono powództwo o zapłatę zaległego czynszu najmu za sporny lokal, to wypowiedzenie umowy najmu lokalu nie może być uznane za skuteczne. Zdaniem powoda przedawnione roszczenie o zapłatę czynszu nie może stanowić podstawy do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu. Skoro dług z tytułu opłat czynszowych jest przedawniony, to nie można przyjąć, że dłużnik znajduje się w zwłoce z zapłatą czynszu.

Powód podniósł ponadto, że prawomocny wyrok oddalający powództwo w sprawie o zapłatę wiąże sąd także w niniejszej sprawie, co oznacza, że sąd w sprawie o wstąpienie w stosunek najmu nie może czynić odmiennych ustaleń od tych, które zostały dokonane w sprawie o zapłatę czynszu najmu.

Sąd Rejonowy w Sopocie oddalił powództwo, uznając, że nie zostały spełnione przesłanki wstąpienia w stosunek najmu, gdyż pozwana skutecznie wypowiedziała Annie Kowalskiej umowę najmu, a zatem w chwili śmierci Anna Kowalska nie miała tytułu prawnego do spornego lokalu.

1. Oceń trafność rozstrzygnięcia sądu oddalającego powództwo o wstąpienie w stosunek najmu i wskaż podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnij swoje stanowisko.

2. Oceń, czy twierdzenie powoda o bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu z uwagi na przedawnienie wierzytelności z tytułu czynszu najmu jest trafne, omów skutki materialnoprawne i procesowe przedawnionego roszczenia. Uzasadnij swoje 3. Oceń, czy twierdzenia powoda o związaniu sądu orzekającego w sprawie o wstąpienie w stosunek najmu prawomocnym wyrokiem oddalającym powództwo o zapłatę czynszu z powodu przedawnienia jest słuszne. Uzasadnij swoje stanowisko.

Kazus z prawa publicznego

Małżonkowie Grzegorz i Elżbieta W. w 2015 r., na podstawie umowy sprzedaży, nabyli do wspólnego majątku nieruchomość położoną w Karpaczu o pow. 2500 m*, oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr 125, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Budynek ten został wzniesiony w 2000 r. przez poprzedniego właściciela na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę.

W 2016 r. małżonkowie wzięli wspólnie kredyt na remont budynku w kwocie 1 000 000 zł, który został zabezpieczony hipoteką na zakupionej nieruchomości na rzecz Banku Karkonoskiego S.A. z siedzibą w Bolkowie. Prawomocnym wyrokiem z 4 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze orzekł rozwód małżonków Grzegorza i Elżbiety W.

'Wnioskiem z 18 lutego 2019 r. byli małżonkowie wystąpili do Burmistrza Karpacza o wydanie decyzji zatwierdzającej geodezyjny podział działki nr 125 na działki nr 125/1 i nr 125/2, wskazując jako podstawę żądania art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: ugn) i wyjaśniając, że podział ma na celu zniesienie współwłasności w drodze umowy, w tym wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego znajdującego się na tej działce. Projektowana działka nr 125/1 o pow. 1000 m ma być wydzielona dla budynku mieszkalnego, natomiast projektowana działka nr 125/2 o pow. 1500 m? jest niezabudowana. Obie projektowane działki będą miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Do wniosku załączono wszystkie wymagane dokumenty.

Decyzją z 7 marca 2019 r. Burmistrz Karpacza odmówił zatwierdzenia podziału, wskazując dwie przeszkody uniemożliwiające wydanie decyzji zgodnej z oczekiwaniami wnioskodawców:

- w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Karpacz zakazuje się na terenie obejmującym dzieloną nieruchomość podziałów na działki mniejsze niż 1500 m, tymczasem jedna z projektowanych do wydzielenia działek ma mniejszą powierzchnię, - art. 95 pkt 1 ugn dopuszcza podział w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, a nieruchomość wnioskodawców jest zabudowana tylko jednym budynkiem.

Grzegorz W. i Elżbieta W. wnieśli w ustawowym terminie odwołanie od decyzji Burmistrza Karpacza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej:

SKO), wskazując w nim, że podział jest konieczny dla nich życiowo, ponieważ muszą szybko podzielić swój majątek. SKO, po otrzymaniu akt sprawy i zbadaniu księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, zawiadomiło o toczącym się postępowaniu Bank Karkonoski S.A. z siedzibą w Bolkowie, który w piśmie z 8 kwietnia 2019 r. wskazał, że jako wierzyciel hipoteczny, mający interes prawny w postępowaniu podziałowym, kategorycznie nie zgadza się na podział, który spowoduje drastyczny spadek wartości nieruchomości. Po otrzymaniu powyższego pisma SKO decyzją z 10 kwietnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Karpacza i umorzyło postępowanie o podział nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na brak zgody wierzyciela hipotecznego na podział nieruchomości właściciele nie mieli czynnej legitymacji procesowej, aby wystąpić z wnioskiem o podział. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zatwierdzenie podziału nieruchomości wymaga zgody właścicieli oraz wierzyciela hipotecznego.

W dniu 12 kwietnia 2019 r. decyzja SKO została doręczona Elżbiecie W. W tym samym dniu w imieniu Grzegorza W. decyzję odebrał jego syn Janusz W. (wspólnie zamieszkujący z ojcem). Tego samego dnia decyzję doręczono również Bankowi Karkonoskiemu S.A. z siedzibą w Bolkowie.

Grzegorz W. od 10 kwietnia 2019 r. przebywał w Szpitalu Wojewódzkim w Jeleniej Górze, gdzie został przewieziony ze względu na utratę przytomności tego dnia. Lekarze, podejrzewając chorobę zakaźną, umieścili go na zamkniętym oddziale, gdzie przebywał do 15 maja 2019 r. W dniu 16 maja 2019 r., w trakcie odwiedzin w szpitalu, syn Grzegorza W. — Janusz W. (student V roku prawa) poinformował go, że mama powiedziała mu, iż SKO wydało decyzję negatywną w sprawie podziału i ona nie ma już siły prowadzić dalej sprawy, dlatego nie odwołała się do sądu administracyjnego. Grzegorz W. zdenerwował się i powiedział, że skarga do sądu jest konieczna. Udzielił na piśmie w szpitalu synowi Januszowi W. pełnomocnictwa do reprezentowania go przed sądem administracyjnym i poprosił o jak najszybsze wniesienie skargi.

1. Oceń prawidłowość postępowania organu I instancji oraz zasadność przyczyn odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości przez ten organ. Uzasadnij swoje 2. Oceń prawidłowość postępowania organu II instancji i zasadność jego decyzji.

3. Wskaż termin do wniesienia skargi przez Grzegorza W. i czynności, jakie pełnomocnik Grzegorza W. powinien podjąć, aby skarga została przyjęta do rozpoznania przez sąd administracyjny. Uzasadnij swoje stanowisko.

Kazus z prawa karnego

W styczniu 2018 r. Adam B. został zwolniony z pracy i od tego czasu utrzymywał się ze świadczeń pomocy społecznej. W Internecie natrafił na reklamę szybkiej pożyczki pieniężnej, do zaciągnięcia której wystarczyło okazać dowód osobisty oraz zaświadczenie od pracodawcy o zatrudnieniu na czas nieokreślony i o wysokości osiąganych dochodów. Adam B. postanowił zaciągnąć pożyczkę w wysokości 10 000 zł z przeznaczeniem na zakup wymarzonego nowoczesnego telewizora oraz alkoholu i produktów spożywczych. Wiedział, że nie będzie mógł spłacić pożyczki, ale uważał, że tak niska kwota nie będzie stanowić dla Banku większej straty i Bank nie będzie jej dochodził.

W dniu 14 maja 2018 r. Adam B. udał się do oddziału Banku, gdzie okazał dowód osobisty i przedłożył podrobione zaświadczenie, z treści którego wynikało, iż jest zatrudniony w firmie budowlanej Bogdana C. na czas nieokreślony z uposażeniem miesięcznym w wysokości 6 000 zł brutto. Na tej podstawie zawarł umowę pożyczki pieniężnej w kwocie 10 000 zł z okresem spłaty wynoszącym 3 lata. Po upływie 3 miesięcy i bezskutecznym wezwaniu do spłaty zaległych rat zgodnie z regulaminem Bank rozwiązał z Adamem B. umowę i wezwał go do zwrotu całej pożyczonej kwoty, a po upływie zakreślonego terminu zawiadomił prokuraturę rejonową o podejrzeniu popełnienia przez Adama B. przestępstwa oszustwa, składając jednocześnie wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody.

Po zapoznaniu się z treścią zawiadomienia i ustaleniu, że w dacie zawierania umowy pożyczki Adam B. nie pracował w firmie Bogdana C., prokurator wszczął w niniejszej sprawie śledztwo, a następnie przedstawił Adamowi B. zarzut popełnienia przestępstwa oszustwa na szkodę Banku i posłużenia się w tym celu nierzetelnym pisemnym zaświadczeniem o zatrudnieniu i wysokości osiąganych dochodów. Czyn Adama B. został zakwalifikowany z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Przed przesłuchaniem Adam B. został pouczony o wymienionych w art. 300 § 1 k.pk. uprawnieniach i obowiązkach podejrzanego w postępowaniu karnym, w tym o prawie do uzgodnienia z prokuratorem wniosku o wydanie wyroku i wymierzenie przez sąd ustalonych kar i innych środków na mocy art. 335 k.p.k. Pouczenie to otrzymał na piśmie, co potwierdził swoim podpisem. Kwestia możliwości zaskarżenia wyroku nie była przedmiotem pouczenia. Adam B. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyczerpujące wyjaśnienia, powiedział też, że żałuje tego, co zrobił, i złożył do protokołu wniosek o wydanie wobec niego przez sąd wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenia mu za to przestępstwo uzgodnionej z prokuratorem kary: pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kary grzywny oraz orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k.

Po zamknięciu śledztwa prokurator skierował do właściwego Sądu Rejonowego akt oskarżenia przeciwko Adamowi B., dołączając do niego wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z podejrzanym kar. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek prokuratora i w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu, bez udziału — prawidłowo zawiadomionych o terminie — stron, wydał wyrok zgodny z wnioskiem.

W terminie ustawowym Adam B. złożył najpierw wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku na piśmie, a następnie wywiódł od tego orzeczenia apelację, podnosząc, iż po przemyśleniu sprawy wymierzoną mu karę grzywny uważa za rażąco surową, nie posiada bowiem żadnego majątku ani oszczędności pozwalających na spłatę tak 1. Oceń, czy konieczne było wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu przez 2. Czy zapadły w sprawie wyrok można uznać za prawidłowy, czy zachodziły przesłanki do jego zaskarżenia? Uzasadnij swoje stanowisko.

3. Oceń dopuszczalność zarzutu podniesionego w apelacji oskarżonego. Uzasadnij swoje

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa prywatnego

Ad1

Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest prawidłowe. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 691 k.c. Wstąpienie w prawa poprzedniego najemcy następuje z mocy prawa w sytuacji, w której spełnione zostaną przesłanki zawarte w art. 691 § 1 i 2 k.c. Niezbędną przesłanką wstąpienia w stosunek najmu na podstawie art. 691 k.c. jest, aby najemca w chwili śmierci posiadał tytuł prawny do lokalu. Ponadto zgodnie z art. 691 k.c. w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Osoby te wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. 'W razie braku takich osób stosunek najmu lokalu mieszkalnego wygasa.

Bezsporne jest, że powód pozostawał faktycznie we wspólnym pożyciu z najemczynią i zamieszkiwał z nią do chwili jej śmierci. A zatem znajduje się w kręgu osób, co do których ustawodawca przewidział możliwość wstąpienia w stosunek najmu. Jednak warunkiem koniecznym uwzględnienia żądania wstąpienia w stosunek najmu jest to, aby najemca w chwili śmierci posiadał tytuł prawny do lokalu. Wobec tego, że Gmina skutecznie wypowiedziała umowę najmu, Anna Kowalska w chwili śmierci nie posiadała tytułu prawnego do spornego lokalu. Sąd Rejonowy prawidłowo zatem oddalił powództwo o wstąpienie w stosunek najmu.

(0 do 10 pkt) Ad2 Przesłankami wypowiedzenia umowy najmu są: zaleganie najemcy z płatnością czynszu najmu za co najmniej trzy pełne okresy płatności oraz zachowanie procedury wypowiedzenia, tj. uprzedzenie najemcy na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenie dodatkowego miesięcznego terminu do zapłaty zaległych należności (art. 11 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). Przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Stanowisko powoda, który twierdził, że wypowiedzenie umowy najmu nie było skuteczne, nie jest trafne. Przede wszystkim należy wskazać, że w chwili, gdy nastąpił skutek wypowiedzenia umowy najmu, tj. 31 grudnia 2014 r., roszczenie o zapłatę czynszu nie było przedawnione.

Niezależnie od powyższego, korzystny dla najemcy wyrok oddalający powództwo o zapłatę czynszu najmu, wobec uwzględnienia zarzutu przedawnienia, nie powoduje wygaśnięcia roszczenia. Zobowiązanie z roszczeniem przedawnionym przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne (niezupełne), które traci przymiot zaskarżalności, jednak w dalszym ciągu wiąże strony. Przedawnienie nie ma wpływu na byt stosunku prawnego ani prawa podmiotowego. Skutkiem podniesienia materialnego zarzutu przedawnienia jest brak możliwości skutecznego dochodzenia przed sądem roszczeń przedawnionych, jednak dług w części przedawnionej nadal istnieje.

Ad3

Moc wiążąca orzeczenia, o jakiej mowa w art. 365 § 1 k.p.c., oznacza, że sądy są związane wyrokiem oddalającym powództwo Gminy Sopot przeciwko Annie Kowalskiej o zapłatę czynszu najmu za okres objęty pozwem, jak też płynącą z motywów tego wyroku okolicznością, iż pozwana skutecznie podniosła zarzut przedawnienia wierzytelności z tytułu czynszu. Sąd Rejonowy, oddalając powództwo w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu, nie kwestionował prawomocnego wyroku oddalającego powództwo o zapłatę. Wydanie wyroku oddalającego powództwo Gminy Sopot o zasądzenie od najemczyni Anny Kowalskiej zaległego czynszu nie ma żadnego wpływu na ocenę, czy doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy najmu. Sąd Rejonowy, wydając wyrok, dokonał własnej, merytorycznej oceny sprawy, ustalając, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy najmu. Ocena ta jest prawidłowa i w konsekwencji doprowadziła do oddalenia powództwa.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa publicznego

Ad 1

Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: ugn), niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Zgodnie z art. 95 ugn sprzeczność projektu podziału z planem nie może być podstawą decyzji odmownej.

W sprawie znajduje zastosowanie art. 95 pkt 7 ugn. Organ I instancji błędnie uznał niedopuszczalność zatwierdzenia podziału, ponieważ wnioskowany podział służy wydzieleniu działki budowlanej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, o której mowa w art. 95 pkt 7 ugn w zw. z art. 4 pkt 3a ugn. Organ I instancji błędnie również zastosował art. 95 pkt 1 ugn, skoro w sprawie znajduje zastosowanie art. 95 pkt 7 ugn.

Błędem było również to, że organ I instancji nie zapewnił udziału w postępowaniu Bankowi Karkonoskiemu S.A. z siedzibą w Bolkowie, któremu przysługuje prawo rzeczowe — hipoteka, co w świetle art. 28 k.p.a. czyni go stroną tego postępowania. Niezapewnienie udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowieniową — art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Ad 2

Zatwierdzenie podziału nieruchomości uzależnione zostało od spełnienia warunków określonych w przepisach ugn. Warunki te nie obejmują zgody wierzyciela hipotecznego na wnioskowanie przez właścicieli nieruchomości o jej podział oraz na zatwierdzenie podziału nieruchomości.

Błędnie więc organ odwoławczy uznał, że brak zgody Banku Karkonoskiego S.A. z siedzibą w Bolkowie wyklucza dopuszczalność wnioskowania przez właścicieli nieruchomości o zatwierdzenie jej podziału oraz wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału.

SKO nie powinno umorzyć postępowania, lecz powinno orzec merytorycznie. Tym Organ odwoławczy, po uzyskaniu pisma Banku Karkonoskiego S.A. z siedzibą w Bolkowie, przed wydaniem decyzji, nie poinformował wnioskodawców na podstawie art. 10 § I k.p.a o uzupełnieniu materiału dowodowego o to pismo, które stało się kluczowym argumentem negatywnego rozstrzygnięcia sprawy dla wnioskodawców.

Ad3

Wraz ze skargą do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego ustanowiony w sprawie pełnomocnik powinien złożyć także wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia w terminie siedmiu dni od dnia dowiedzenia się o decyzji organu odwoławczego przez Grzegorza W., ponieważ w tym dniu ustała także przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi — zgodnie z art. 86 § 1 ppsa i art. 87 § 1-4 ppsa.

Dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie uwagi na to, że skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia składa się za pośrednictwem organu odwoławczego.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Ad1

Zgodnie z treścią art. 325b § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.k. w sprawach o przestępstwo zart. 297 § 1 k.k. i z art. 286 § 1 k.k. prowadzi się dochodzenie i w takiej też formie winno być prowadzone postępowanie w przedmiotowej sprawie, waga i zawiłość sprawy nie przemawiały bowiem za wszczęciem śledztwa na podstawie art. 309 pkt 5 k.p.k. Postępowanie w sprawie Adama B. mógł prowadzić organ Policji (art. 325a § 1 k.p.k.). Nie było zatem niezbędne prowadzenie postępowania przez prokuratora. Również wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutu nie było konieczne, a treść zarzutu wystarczyłoby wpisać do protokołu przesłuchania (art. 325g § 1 1 2 k.p.k.).

Ad2

Czyn zarzucony podejrzanemu nie został zakwalifikowany prawidłowo, albowiem w jego kwalifikacji prawnej pominięto przepis art. 11 § 2 k.k., a błędnie wskazano art. 12 § 1 K.k.

Ponadto prokurator nie uzgodnił z podejrzanym w sposób prawidłowy wniosku, o którym mowa w art. 335 § 2 k.p.k. W wymiarze kary pominięto bowiem, iż zgodnie z art. 72 § 1 k.k., warunkowo zawieszając wykonanie kary, sąd orzeka obowiązek wymieniony w przywołanym przepisie. Nałożenie minimum jednego obowiązku jest obligatoryjne (art. 72 § 1 k.k. in fine). Ten sam błąd został powielony w wyroku, podobnie jak wadliwa kwalifikacja prawna. Z uwagi na wskazane uchybienia istniały podstawy do zaskarżenia wyroku. Wniosek prokuratora złożony na podstawie art. 335 § 2 k.p.k. nie powinien zostać w tym kształcie uwzględniony.

Ad3

Zgodnie z art. 447 § 5 k.p.k. podstawą apelacji nie może być zarzut rażącej niewspółmierności kary związany z treścią porozumienia zawartego na podstawie art. 335 k.p.k. pomiędzy oskarżonym i prokuratorem. Ustawa wyraźnie jednak wymaga, by podejrzany został pouczony o treści art. 447 § 5 k.p.k.. Tymczasem w przedmiotowej sprawie prokurator wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 335 § 2a k.p.k. nie zamieścił w aktach sprawy adnotacji o pouczeniu podejrzanego o treści art. 447 § 5 k.p.k., pouczenia ograniczył bowiem do wręczenia druku pouczeń o prawach i obowiązkach wyszczególnionych w art. 300 k.p.k.

Brak pouczenia oskarżonego o treści art. 447 § 5 k.p.k. nie mógł skutkować konsekwencjami procesowymi wskazanymi w tym przepisie. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 k.p.k. brak obowiązkowego pouczenia nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania. Zarzut podniesiony w apelacji uznać należy za dopuszczalny.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: —szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kazus z prawa prywatnego

Anna Kowalska, działając w imieniu małoletniego Piotra Kowalskiego, wystąpiła w dniu 7 maja 2018 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie przeciwko Janowi Kowalskiemu i Marii Kowalskiej, dziadkom powoda, a rodzicom jej byłego męża Pawła Kowalskiego, o zasądzenie alimentów na rzecz małoletniego syna w kwocie 1 200 zł miesięcznie. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że koszty utrzymania 12-letniego syna wynoszą miesięcznie 1 500 zł. W sytuacji, w której się obecnie znajduje, nie jest w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb syna. Wartość przedmiotu sporu wskazała na kwotę 80 000 zł.

W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa, podnosząc, że obowiązek alimentacyjny spoczywa przede wszystkim na rodzicach małoletniego. Ponadto żądanie jest bezpodstawne, gdyż zaspokajają dobrowolnie niektóre potrzeby małoletniego powoda. Zarzucili, że mimo okazywanego wnukowi serca, ten nigdy nie pamięta o ich urodzinach, nie dzwoni do nich, nie interesuje się ich zdrowiem. Spotyka się z nimi tylko wtedy, gdy przekazują mu pieniądze albo prezenty. Z uwagi na powyższe, ich zdaniem, zasądzenie alimentów byłoby niesprawiedliwe i bardzo krzywdzące. Z ostrożności procesowej pozwani zarzucili, że również rodzice matki powoda, Adam i Ewa Nowakowscy, powinni łożyć na utrzymanie małoletniego wnuka. W związku z tym pozwani wnieśli o wezwanie Adama i Ewy Nowakowskich do udziału w sprawie w charakterze pozwanych.

Z bezspornych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy wynikało, że małoletni powód ma 12 lat, jest uczniem podstawowej szkoły muzycznej, mieszka z matką w Warszawie, a koszty jego utrzymania wynoszą miesięcznie 1 500 zł. Matka małoletniego powoda Anna Kowalska zarabiała miesięcznie 3 000 zł netto, ale od stycznia 2018 r. jest na rencie z powodu choroby, wysokość renty wynosi 1 200 zł netto miesięcznie. Nie ma nikogo (poza synem) na utrzymaniu, nie ma żadnego majątku poza mieszkaniem w Warszawie o powierzchni 50 m*, w którym mieszka z synem. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 700 zł miesięcznie. Co miesiąc Anna Kowalska wydaje kwotę 300 zł na zakup lekarstw dla siebie. Z uwagi na stan zdrowia, trwające leczenie choroby nowotworowej, nie ma żadnych możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia. Ojciec małoletniego powoda Paweł Kowalski jest bezrobotny, nie ma żadnych możliwości zarobkowych z uwagi na brak wyuczonego zawodu i stan zdrowia. Mieszka u rodziców i jest Bezsporne było również, że pozwani Jan i Maria Kowalscy mieszkają we Wrocławiu, pracują, zarabiają łącznie 8 000 zł netto miesięcznie, mają dwie nieruchomości we Wrocławiu o wartości 500 000 zł i 700 000 zł, w jednej mieszkają, drugą wynajmują, otrzymując dochód z najmu w kwocie 2 000 zł netto miesięcznie. Nie mają nikogo na utrzymaniu poza synem, ojcem małoletniego powoda. Opłacają dodatkowe zajęcia wnuka z języka angielskiego w kwocie 200 zł miesięcznie. Pozwani utrzymują kontakt z wnukiem, zabierają go raz w roku na wakacje, spędzają z nim kilka weekendów w roku, kupują mu prezenty z okazji urodzin i świąt. Rodzice matki małoletniego powoda, Adam i Ewa Nowakowscy, są rencistami, otrzymują z tego tytułu łącznie 1 500 zł netto miesięcznie. Nie mają innych dochodów, ani żadnego majątku i korzystają ze świadczeń pomocy społecznej w postaci bonów żywnościowych.

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił wniosek pozwanych o wezwanie do udziału w sprawie Adama i Ewy Nowakowskich w charakterze pozwanych.

Wyrokiem z dnia 3 września 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo. W uzasadnieniu wskazał, że zasądzenie alimentów od pozwanych byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd podkreślił, że pozwani dobrowolnie realizują obowiązek alimentacyjny wobec wnuka w ten sposób, że pokrywają koszty jego zajęć dodatkowych, wakacji, kupują wnukowi prezenty. W takiej sytuacji, biorąc pod uwagę, że wnuk nie wykazuje żadnego zainteresowania losem dziadków, Sąd Okręgowy uznał, że zasądzenie alimentów byłoby sprzeczne z normami moralnymi i rażąco niesprawiedliwe.

1. Oceń właściwość miejscową i rzeczową Sądu Okręgowego w Warszawie oraz omów konsekwencje prawne w przypadku ich niezachowania.

2. Oceń i omów prawidłowość postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2018 r. w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanych o wezwanie do udziału w sprawie Adama i Ewy Nowakowskich w charakterze pozwanych.

3. Oceń prawidłowość wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 września 2018 r. oddalającego powództwo i omów zasadność przyjętej podstawy

Kazus z prawa publicznego

W 2007 roku Stanisław S. nabył na własność działkę gruntu w Zakopanem i wybudował na niej pensjonat. Granice nabytej działki gruntu nie zostały dotychczas ustalone w ramach rozgraniczenia. Podczas wykonywania ogrodzenia działki przez Stanisława S., właściciel sąsiedniej nieruchomości Grzegorz W. stwierdził, że ogrodzenie powinno być wybudowane w granicy pomiędzy działką Stanisława S. a jego nieruchomością, która to granica przebiega półtora metra w głąb działki Stanisława S. od miejsca, w którym Stanisław S. rozpoczął budowę ogrodzenia. Stanisław S. zakwestionował twierdzenia Grzegorza W., wskazując, że posadowienie pensjonatu zostało wytyczone przez geodetę. Stanisław S. uznał więc, że granice jego działki są prawidłowe i dlatego zamierza kontynuować budowę ogrodzenia w miejscu, w którym ją rozpoczął.

'W związku z brakiem porozumienia co do miejsca budowy ogrodzenia Grzegorz W. wystąpił w dniu 2 lutego 2018 r. do Burmistrza Zakopanego z wnioskiem o dokonanie rozgraniczenia jego nieruchomości z działką gruntu Stanisława S., twierdząc, że Stanisław S. podczas budowy ogrodzenia przekroczył granicę swojej działki o półtora metra.

Burmistrz Zakopanego wszczął postępowanie rozgraniczeniowe i upoważnił geodetę do wykonania czynności rozgraniczenia nieruchomości Grzegorza W. i Stanisława S. Upoważniony geodeta zebrał wszystkie niezbędne dokumenty i - dopełniając wszystkich formalności procesowych - podczas wywiadu terenowego z udziałem stron dokonał analizy tych dokumentów a następnie odszukał wszystkie potrzebne znaki i ślady graniczne oraz punkty osnowy geodezyjnej i w oparciu o to wszystko stwierdził, że odszukane znaki i ślady graniczne są zgodne ze zgromadzoną dokumentacją. W związku z tym upoważniony geodeta ustalił przebieg granicy na podstawie odszukanych znaków i śladów granicznych, sporządził protokół graniczny i całość dokumentacji przekazał Burmistrzowi Zakopanego. Dokumentacja ta została jednocześnie włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Upoważniony geodeta poinformował również Burmistrza Zakopanego, że pomimo wykonanych przez niego czynności Grzegorz W. nie zgadza się na ustalenie granicy według zebranych dowodów. Geodeta uznał jednak, że nie ma podstaw do nakłaniania stron do zawarcia ugody rozgraniczeniowej, ponieważ przebieg granicy wynika z odszukanych znaków i śladów na gruncie zgodnych z posiadaną dokumentacją.

W dniu 20 maja 2018 r. Burmistrz Zakopanego wydał decyzję o odmowie rozgraniczenia nieruchomości Grzegorza W. z działką gruntu Stanisława S., wskazując, że skoro wnioskodawca kwestionuje przebieg ustalonej granicy i nie doszło do zawarcia ugody pomiędzy stronami, to nie ma podstaw do dokonania rozgraniczenia decyzją organu.

W dniu 30 maja 2018 r. Stanisław S. wniósł od decyzji Burmistrza Zakopanego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, wskazując, że zachodzą podstawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu w oparciu o zebrane dowody przez upoważnionego geodetę, dlatego nie ma podstaw do odmowy dokonania rozgraniczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po rozpatrzeniu odwołania Stanisława S., decyzją z dnia 3 lipca 2018 r. orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji, umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu z urzędu sprawy rozgraniczenia do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Zakopanem. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że ze względu na istniejący spór pomiędzy Grzegorzem W., a Stanisławem §S. o przebieg granicy, nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. W takiej sytuacji Kolegium uznało, że prowadzenie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego nie jest dopuszczalne, dlatego postępowanie podlega umorzeniu i sprawa powinna być rozpatrzona przez sąd cywilny.

Po doręczeniu decyzji Kolegium, w dniu 10 lipca 2018 r. Stanisław S. zmarł. W dniu 7 sierpnia 2018 r., z zachowaniem stosownego terminu, Krzysztof S. - jeden z trzech spadkobierców Stanisława S. (zgodnie z poświadczeniem dziedziczenia z dnia 1 sierpnia 2018 r.), złożył na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił brak podstaw do umorzenia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ w sprawie należało wydać decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości ze względu na ustalenie przebiegu granicy przez upoważnionego geodetę na podstawie zebranych w sprawie dowodów. Zdaniem skarżącego prawidłowo upoważniony geodeta nie nakłaniał stron do zawarcia ugody, skoro sporządził protokół graniczny o ustaleniu przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów i dokumentów. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, gdyż na decyzję o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego oraz fakt, że skargę wniósł tylko jeden ze spadkobierców Stanisława S.

1. Oceń zasadność zarzutu podniesionego w skardze Krzysztofa S. na decyzję 2. Oceń stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w odpowiedzi na 3. Oceń i omów, jaki wpływ na administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe miałoby stwierdzenie dopiero w trakcie tego postępowania, że przebieg granicy pomiędzy obiema nieruchomościami został już ustalony ostateczną decyzją właściwego organu administracji o rozgraniczeniu nieruchomości z 2005 r., po wydaniu której Grzegorz W. przesunął znaki graniczne.

Kazus z prawa karnego

17-letnia Weronika W. mieszkała w bloku, w którym sąsiednie mieszkanie zajmował Piotr P. Był on osobą bardzo uciążliwą, gdyż, będąc często pod wpływem alkoholu, zachowywał się bardzo głośno, zaczepiał sąsiadów, załatwiał potrzeby fizjologiczne na klatce schodowej oraz niszczył skrzynki na listy i rowery przed blokiem. Weronika W. bała się jeździć windą, źle sypiała, a ze swoich problemów zwierzyła się przyjacielowi Tomaszowi T., mówiąc: „Chyba jestem zła, ale marzę o tym, by ten człowiek już nie żył”. Wówczas zaczęli wspólnie zastanawiać się nad tym, jak pozbyć się Piotra P., rozważając także pozbawienie go życia. Wieczorem w dniu 12 kwietnia 2017 r. Tomasz T. odwiedził Weronikę W. i usłyszał dochodzące z mieszkania Piotra P. śpiewy i odgłosy przewracanych mebli. Tomasz T. wstał z krzesła, a Weronika W. powiedziała wtedy: „Nóż jest na blacie w kuchni”. Tomasz T. popatrzył na Weronikę W. i zapytał: „No to jak, zrobimy to?”, na co Weronika W. skinęła głową i wzięła nóż z blatu. Później razem udali się do mieszkania Piotra P. Stojąc przed drzwiami, Weronika W. wręczyła nóż Tomaszowi T., a następnie zapukała do mieszkania Piotra P., prosząc, by otworzył i odebrał przesyłkę. Po otwarciu drzwi przez pokrzywdzonego, Tomasz T. zadał mu cztery ciosy nożem w klatkę piersiową. Weronika W., stojąc cały czas obok, milczała i w żaden sposób nie reagowała. Gdy Piotr P. upadł na podłogę zalany krwią i zmarł Weronika W. zamknęła drzwi mieszkania.

Na schodach Weronika W. i Tomasz T. spotkali swoich kolegów ze szkoły, 16-letniego Oskara O. i 18-letniego Szymona Sz., którzy, zobaczywszy ślady krwi na framudze drzwi do mieszkania Piotra P., zapytali, co się stało. Zdenerwowana Weronika W. odpowiedziała: „Piotr P. nie żyje, załatwiliśmy go, bo nie szło z nim wytrzymać”. Oskar O. odpowiedział: „A dobrze mu tak”, a Szymon Sz. skwitował sprawę słowami: „no, toście wyrwali chwasta”. Obaj wypowiedzieli kilka wulgarnych słów pod adresem Piotra P. i wyrazili zadowolenie, że już nie będą mieli z nim do czynienia.

Zwłoki Piotra P. zostały odnalezione dwa tygodnie później przez listonosza.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. prokurator wszczął w sprawie śledztwo o przestępstwo z art. 148 § 1 k.k., a następnie po przeprowadzeniu niezbędnych czynności dowodowych polecił funkcjonariuszom Policji przedstawienie Tomaszowi T. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k., zaś Weronice W. - zarzutu z art. 18 §2kk. w zw. zart. 148 § I k.k., przyjmując, że jej zachowanie stanowiło podżeganie do zabójstwa.

Prokurator zarządził zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie Weroniki W. i Tomasza T. do Komendy Miejskiej Policji w Katowicach i zlecił wykonanie tej czynności funkcjonariuszom tej jednostki Policji. Wyżej wymienieni zostali zatrzymani w dniu 20 maja 2017 r. Zażalenie na zatrzymanie wniósł Tomasz T., podnosząc, że nie ukrywał się ani nie uciekał, nie było więc podstaw do jego zatrzymania. Przesłuchany w charakterze podejrzanego zaprzeczył, by brał udział w popełnieniu przestępstwa. Weronika W., po ogłoszeniu jej postanowienia o przedstawieniu zarzutu, przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, opisując szczegółowo, dlaczego nie mogła wytrzymać zachowania Piotra P. i chciała, by zniknął z jej życia oraz jaką rolę w zdarzeniu odegrał Tomasz T.

Dnia 21 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Katowicach wobec obojga podejrzanych zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. W dniu 20 czerwca 2017 r. Weronika W. złożyła wniosek o uchylenie tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. prokurator odmówił przyjęcia wniosku, uznając, że został złożony po upływie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku.

W dniu 30 sierpnia 2017 r. prokurator przesłał do Sądu Okręgowego w Katowicach akt oskarżenia, dołączając do niego wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego wobec Weroniki W. i orzeczenie wobec niej uzgodnionej wcześniej kary 8 lat pozbawienia wolności. Taki wymiar kary uzasadnił faktem, że rola Weroniki W. w popełnieniu przestępstwa nie była dominująca, a ponadto przyznała się ona do zarzucanego czynu, wyraziła skruchę i opisała szczegółowo przebieg zdarzenia.

Sąd nie uwzględnił wniosku i skierował sprawę na rozprawę. Po wywołaniu sprawy i przedstawieniu przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia, sąd przekazał sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, uznając, że akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania, w tym brak opinii biegłych psychiatrów, zaś dokonanie niezbędnych czynności powodowałoby znaczne trudności.

1. Oceń zasadność zarzutów stawianych Weronice W. i Tomaszowi T., a w razie stwierdzenia ich niezasadności podaj właściwą ocenę prawną zachowania podejrzanych.

2. Czy Oskar O. i Szymon Sz. powinni ponieść odpowiedzialność karną za znieważenie Piotra P. lub za inne przestępstwo, a jeżeli tak — za jakie?

3. Wskaż uchybienia proceduralne popełnione w niniejszej sprawie w czasie trwania postępowania przygotowawczego oraz oceń, czy zatrzymanie Tomasza T, było zasadne. 4. Oceń, czy dopuszczalne było wystąpienie z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego na posiedzeniu wobec Weroniki W. i czy istniały podstawy do przekazania sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Ad 1

Właściwość miejscowa w niniejszej sprawie została zachowana. Zgodnie z art. 32 k.p.c. powództwo o roszczenie aiimentacyjne można wytoczyć według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej (właściwość przemienna). Powództwo zatem mogło być wytoczone przed sądem w Warszawie z uwagi na miejsce zamieszkania powoda. Gdyby nawet pozew został wniesiony niezgodnie z przepisami regulującymi właściwość miejscową, a w toku postępowania nie doszło do przekazania sprawy według właściwości (art. 200 i 202 k.p.c.), to doszłoby do uchybienia procesowego, które mogłoby stanowić podstawę zarzutu apelacyjnego, ale należałoby wykazać, że to uchybienie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Pozew powinien zostać wniesiony do sądu rejonowego, gdyż zgodnie z art. 17 pkt 4 k.p.c. sprawy o alimenty należą do właściwości rzeczowej sądu rejonowego, niezależnie od wartości przedmiotu sporu. Rozpoznanie sprawy przez sąd okręgowy jest uchybieniem procesowym, ale nie powoduje nieważności postępowania. Zgodniś z art. 379 pkt 6 k.p.c. tylko rozpoznanie przez sąd rejonowy sprawy, w której sąd okręgowy jest. właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu, sprawia, że postępowanie dotknięte jest nieważnością. Uchybienie w zakresie właściwości rzeczowej, jakie miało miejsce w sprawie, może być przedmiotem zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia prawa procesowego, ale należy wówczas wykazać, że naruszenie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Ad2

Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 4 czerwca 2018 r. oddalające wniosek pozwanych o wezwanie do udziału w sprawie Adama i Ewy Nowakowskich w charakterze pozwanych jest prawidłowe. Udział procesowy krewnych, zobowiązanych do alimentacji w tym samym stopniu co pozwani, nie jest konieczny (art. 195 § 1 k.p.c.), nie jest więc możliwe ich wezwanie z inicjatywy sądu do wzięcia udziału w sprawie: w charakterze pozwanych (art. 195 § 2 k.p.c.). Sąd mógłby w oparciu o art. 194 § 3 k.p.c. wezwać do udziału w sprawie rodziców matki małoletniego powoda, ale jedynie na wniosek powoda. Przekształcenie. podmiotowe, o jakim mowa w art. 194 § 3 k.p.c., następuje bowiem wyłącznie na wniosek powoda, a zatem wniosek pozwanych nie mógł zostać uwzględniony.

Ad3

Sąd Okręgowy błędnie uznał, że powództwo podlega oddaleniu z tej przyczyny, że żądanie zasądzenia alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd powinien zasądzić alimenty, albowiem zostały spełnione przesłanki z art. 132 w zw. z art. 133 § 2 k.r.o., a uwzględnienie powództwa nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 132 k.r.o. obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta.nie jest w stanie-uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

Obowiązek ten powstaje po stronie osób zobowiązanych do alimentacji w dalszej kolejności, jeżeli ponadto spełnione są przesłanki ich odpowiedzialności względem uprawnionego i tylko w zakresie, w jakim zobowiązany w bliższej kolejności nie zadoścuczynił własnemu obowiązkowi.

W niniejszej sprawie bezsporne było, że ojciec dziecka — jako zobowiązany w bliższej kolejności — nie był w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi. Jeśli jedno z rodziców jest całkowicie niezdolne do wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, obowiązek ponoszenia w całości ciężarów związanych z utrzymaniem i wychowaniem wspólnych dzieci spoczywa w zasadzie na pozostałym rodzicu. Dopiero gdyby zostało ustalone, że drugi z rodziców — mimo odpowiedniej staranności i wykorzystańia wszystkich możliwości zarobkowych — nie jest w stanie w całości lub w części sprostać swoim obowiązkom względem dziecka i z tego powodu dziecko mogłyby znaleźć się w niedostatku, zachodzi subsydiarny obowiązek alimentacyjny dalszych krewnych, na przykład dziadków (art. 128 i 129 k.r.o.).

Ustalenia Sądu Okręgowego dają podstawy do przyjęcia, że sytuacja materialna matki dziecka i jej stan zdrowia powodują, iż nie jest ona w stanie zaspokoić wszystkich podstawowych, usprawiedliwionych potrzeb syna. Jej dochód wystarcza tylko na pokrycie kosztów utrzymania mieszkania i zakup lekarstw. Z materiału dowodowćgo wynika, że dziecko znajduje się w niedostatku, a więc została spełniona konieczna przesłanka do uwzględnienia powództwa na podstawie art. 132 w zw. z art. 133 § 2 k.r.o.

Żądanie alimentacji od dalszych krewnych podlega wprawdzie ocenie zgodności z zasadami współżycia społecznego i stosując art. 144' k.r.o., sąd może oddalić powództwo, jednakże w niniejszej sprawie nie było ku temu podstaw. Zgodnie z art. 144' k.r.o. zobowiązany może uchylić się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego, względem uprawnionego, jeżeli żądanie alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Przepis ten jako /ex specialis wyłącza stosowanie klauzuli nadużycia prawa podmiotowego, tj. art. S k.c.

Zasady współżycia społecznego znajdują. zastosowanie w stanach faktycznych, których ścisła ocena jurydyczna mogłaby się okazać społecznie nieakceptowalna. Klauzula generalna niedopuszczalności czynienia ze swego prawa użytku sprzecznego z zasadami współżycia społecznego powinna -być stosowana zupełnie wyjątkowo i muszą zaistnieć szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie, że w określonej sytuacji faktycznej uwzględnienie powództwa prowadziłoby do skutków szczególnie dotkliwych dla pozwanych, sprzecznych z normami moralnymi, rażąco niesprawiedliwych. Zachowanie małoletniego powoda nie może w świetle bezspornych okoliczności faktycznych być uznane za naruszające zasady współżycia społecznego.

Zważywszy na trudną sytuację życiową matki powoda, stan niedostatku, w jakim znajduje się powód, i dobrą sytuację materialną pozwanych, nie można uznać, że zasądzenie alimentów będzie sprzeczne z normami moralnymi i rażąco niesprawiedliwe, a zatem sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Nie zmienia tej oceny fakt osobistych starań i dobrowolnych świadczeń ze strony pozwanych na rzecz wnuka. Należy uznać, że ten sposób wypełniania obowiązku alimentacyjnego przez pozwanych może mieć tylko znaczenie dla ustalenia wysokości alimentów.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: —szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Ad1

Zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja. 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: pgik) przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 tej ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Z zestawienia cytowanych przepisów wynika, że ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami w pierwszej kolejności następuje na podstawie zebranych przez upoważnionego geodetę dokumentów oraz odszukanych przez niego w terenie znaków i śladów granicznych. W takiej sytuacji, nawet pomimo istnienia sporu pomiędzy stronami, podstawą wydania decyzji o rozgraniczeniu są wskazane wyżej ustalenia upoważnionego geodety, o ile ustalenia te są wystarczające i spójne, co wynika z art. 31 ust. 3 pgik.

Z art. 33 ust. 1 pgik wynika jednocześnie, że decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości wydaje się w przypadku istnienia sporu pomiędzy stronami, które nie zawarły ugody. Upoważniony geodeta może zaś nakłaniać strony do zawarcia ugody tylko wtedy, gdy istnieje spór między stronami, a przebieg granicy nie może być ustalony na podstawie zebranych przez geodetę dowodów i dokumentów albo na podstawie zgodnego oświadczenia stron — co potwierdza treść art. 31 ust. 4 w zw. z ust. 3 pgik. Potwierdza to również art. 32 ust. 5 pgik, z którego wynika, że upoważniony geodeta z czynności ustalenia przebiegu granic sporządza protokół graniczny lub akt ugody. Sporządzenie protokołu granicznego wyklucza sporządzenie aktu ugody — ze stanu faktycznego. niniejszej sprawy wynika zaś, że upoważniony geodeta sporządził. protokół graniczny na podstawie zebranych dowodów i dokumentów. Zarzut skargi, wskazujący na istnienie podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w przedstawionej sprawie, jest zatem prawidłowy.

Zasadny jest również zarzut skargi o braku podstaw do umorzenia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ umorzenie takie, połączone z orzeczeniem organu o przekazaniu sprawy rozgraniczenia z urzędu do sądu cywilnego, jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy nie ma podstaw do wydania dćcyzji o rozgraniczeniu, a strony pozostają w sporze granicznym nie zawierając w tym zakresie ugody — stanowi o tym art. 34 Dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie uwagi na to, że przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewidują dopuszczalności wydania. decyzji o odmowie rozgraniczenia nieruchomości, jak uczynił to w niniejszej. sprawie organ I instancji. Należy w związku z tym uznać, że decyzja organu I instancji nie znajduje podstawy prawnej, na co powinien zwrócić uwagę organ II instancji niezależnie od zarzutów zawartych w odwołaniu.

Drugim dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie uwagi na to, że o umorzeniu administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy rozgraniczenia do sądu cywilnego może orzec tylko organ I instancji, co wynika z art. 34 ust. 1 i 2 pgik.

Trzecim dodatkowym walorem pracy będzie wskazanie, w jakiej sytuacji upoważniony geodeta jest uprawniony nakłaniać strony do zawarcia ugody rozgraniczeniowej, o czym stanowi art. 31 ust. 4 w zw. z ust. 3-pgik.

Wniosek Kolegium o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność jest niezasadny, ponieważ decyzja tego organu kończy sprawę w administracyjnym toku instancji i dlatego na decyzję tę przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa). Skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje jedynie na decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, o której mowa w art. 33 ust. 3 pgik.

Niezasadny jest również wniosek Kolegium o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej tylko przez jednego ze spadkobierców właściciela nieruchomości podlegającej rozgraniczeniu. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Każdy ze spadkobierców właściciela nieruchomości ma samodzielny interes prawny w zaskarżeniu decyzji administracyjnej skierowanej do tego właściciela.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pgik rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 pgik o rozgraniczeniu nieruchomości orzeka właściwy organ w drodze decyzji. Jeżeli więc wydano już w przeszłości ostateczną decyzję administracyjną o rozgraniczeniu nieruchomości, to sprawa rozgraniczenia tych nieruchomości nie może być przedmiotem ponownej decyzji, ponieważ ponowna decyzja byłaby dotknięta wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Ujawnienie w toku prowadzonego administracyjnego — postępowania rozgraniczeniowego okoliczności, że przedmiot tego postępowania był już w przeszłości rozstrzygnięty ostateczną decyzją administracyjną, powoduje konieczność wydania przez organ decyzji o umorzeniu obecnie prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zgodnie z art. 105 § 1 kpa.

Dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie uwagi na okoliczność, że przesunięcie - po wydaniu decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości — znaku granicznego, który służy utrwaleniu w terenie punktu granicznego określonego w dokumentacji rozgraniczeniowej, nie podlega ponownemu ustaleniu w drodze rozgraniczenia, lecz podlega wznowieniu bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, zgodnie z art. 39 ust. 1 pgik.

Drugim dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie uwagi na to, że wznowienia znaków granicznych nie dokonuje ani organ administracji publicznej, ani sąd, lecz geodeta na zlecenie zainteresowanych stron poza postępowaniem rozgraniczeniowym.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: —szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego Ad1

Niezasadny był zarzut przedstawiony Weronice W., gdyż nie dopuściła się przestępstwa zabójstwa w zjawiskowej formie podżegania (art. 18 § 2 k.k.).

Używając słów „...marzę o tym, by ten człowiek już nie żył”, nie nakłaniała ona do popełnienia zabójstwa. Podżegać można tylko z zamiarem bezpośrednim (a już nie ewentualnym), gdyż ustawa, określając stronę. podmiotową podżegania, stanowi: „kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego”. Nie można uznać, by. wyrażając swoje pragnienia, Weronika W. oddziaływała na psychikę bezpośredniego wykonawcy (Tomasza T.) w celu skłonienia go do zabójstwa Piotra P. Podżeganie musi być zindywidualizowane do konkretnego przestępstwa. Jej kolejna rozmowa z Tomaszem T., podczas której rozważali pozbawienie życia Piotra P., była już elementem porozumienia zmierzającego do zabójstwa, a ze stanu faktycznego nie wynika, by to Weronika W. nakłaniała Tomasza T. do popełnienia przestępstwa.

Zasadne byłoby przedstawienie Weronice W. zarzutu współsprawstwa zabójstwa. Dla przyjęcia, że sprawcy działają wspólnie i w porozumieniu, nie jest konieczne, aby każdy z nich wypełnił wszystkie znamiona danego typu rodzajowego przestępstwa, a nawet nie jest konieczne, aby współsprawca realizował bezpośrednio choćby. część tych znamion. Istotą współsprawstwa jest to, że oparte jest ono na porozumieniu co do wspólnego wykonania czynu zabronionego przez co najmniej dwie osoby, z których każda odgrywa istotną rolę w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego. Porozumienie to stanowi konstytutywny element współsprawstwa i wyznacza granice odpowiedzialności karnej, może mieć ono zarówno charakter wyraźny, jak i konkludentny (dorozumiany). O współsprawstwie Weroniki W. świadczy treść jej rozmowy z Tomaszem T. (podczas której rozważali pozbawienie życia Piotra P.) oraz wyrażenie skinięciem głowy akceptacji dla wypowiedzianej przez Tomasza T. propozycji („No to jak, zrobimy to?”). W kontekście wcześniejszego porozumienia oczywiste było, że akceptacja dotyczy pozbawienia życia Piotra P. przy użyciu noża. Dodatkowo elementem świadczącym o współsprawstwie było zabranie noża z mieszkania i wręczenie go Tomaszowi T. przed drzwiami mieszkania Piotra P. oraz namówienie pokrzywdzonego do otwarcia drzwi. Weronika W., chociaż sama nie zadała. żadnego ciosu, to miała świadomość i wolę wspólnego popełnienia czynu zabronionego. Nawet jeśli tylko milcząco obserwowała zadawanie ciosów Piotrowi P., to należy uznać, że utożsamiała się z zachowaniem bezpośredniego wykonawcy. Jej zachowanie należy zatem ocenić jako współsprawstwo, a nie pomocnictwo do zabójstwa.

Zarzut stawiany Tomaszowi T. był zasadny — był on bezpośrednim wykonawcą czynu polegającego na pozbawieniu życia Piotra P., przy czym w opisie czynu powinno znaleźć się sformułowanie o działaniu wspólnie i w porozumieniu z Weroniką W.

Oskar O. i Szymon Sz. nie zawiadomili o dokonaniu zabójstwa, zrealizowali zatem znamiona przedmiotowe czynu zabronionego z art. 240 § 1 k.k. Okoliczności wskazywały na wiarygodność informacji przekazanej przez Weronikę W. (ślady krwi na drzwiach, zdenerwowanie Weroniki W. i treść jej wypowiedzi), a zachowanie Oskara O. i Szymona Sz. świadczyło, że uzyskaną informację potraktowali poważnie. | Oskar O. nie poniesie jednak odpowiedzialności karnej, ponieważ nie ukończył 17 lat, a przestępstwo z art. 240 k.k. nie należy do katalogu przestępstw, za które odpowiedzialność ponieść może osoba nieletnia po ukończeniu 15 lat (art. 10 § 2 k.k). Wyżej wymienieni nie poniosą też odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 216 k.k., nie zrealizowali bowiem żadnego ze znamion czynu zabronionego. Nie działali w zamiarze, aby zniewaga dotarła do Piotra P., ponieważ byli przekonani, że Piotr P. nie żyje, a przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa z art. 216 k.k. może być wyłącznie osoba żyjąca. Dodatkowo Oskar O. nie mógłby ponieść odpowiedzialności z art. 216 k.k., przestępstwo to nie należy bowiem do katalogu określonego w art. 10 § 2 k.k.

(0 do 5 pkt) Ad3 a) Prokurator nie mógł powierzyć policjantom wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ani też samego ogłoszenia takiego postanowienia, zgodnie bowiem z art. 311 §3 k.p.k. powierzenie nie może obejmować czynności związanych z przedstawieniem zarzutu, a w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 308 § 2 k.p.k. b) Zatrzymanie Tomasza T. było zasadne — wystarczającą przesłanką zatrzymania i przymusowego doprowadzenia może być potrzeba niezwłocznego zastosowania środka zapobiegawczego (art. 247 § 2 k.p.k.), który w konsekwencji został zastosowany. c) Tymczasowe aresztowanie stosuje sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, a w wypadkach niecierpiących zwłoki także inny sąd rejonowy (art. 250 §2 k.p.k.). Przepis art. 329 § 1 k.p.k. nie znajduje zatem zastosowania 'i postanowienia w przedmiocie izolacyjnego środka zapobiegawczego na okres do 3 miesięcy nie powinien wydać Sąd Okręgowy w Katowicach. d) Decyzja prokuratora o odmowie przyjęcia wniosku o uchylenie śródka zapobiegawczego była błędna, gdyż wniosek taki może być złożony w każdym czasie (art. 254 § 1 k.p.k.). Termin 7-dniowy dotyczy bowiem tylko zażalenia na postanowienie w przedmiocie środków zapobiegawczych (art. 252 § 1 i art. 460 k.p.k.). Prokurator powinien zatem rozpoznać wniosek merytorycznie.

Nie było podstaw do dołączenia do aktu oskarżenia wniosku w trybie art. 335 § 2 k.p.k., albowiem możliwość taka dotyczy tylko sytuacji, gdy oskarżonemu. zarziicono występek. Tymczasem Weronice W. zarzucono zbrodnię — fakt, iż miała ona dopuścić się zabójstwa w formie zjawiskowej podżegania, nie ma tu znaczenia. Ponadto przepis art. 335 § 2 k.p.k. wymaga, by okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości, podczas gdy w niniejszej sprawie wątpliwości takie zachodziły. Fakt, że Weronika W. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, oceny tej nie zmienia. :

Przekazanie sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia śledztwa nie było na tym etapie postępowania sądowego dopuszczalne. Przepis art. 344a k.pk. zamieszczony został w rozdziale 40 k.p.k. „Wstępna kontrola oskarżenia”, a zatem zwrot sprawy prokuratorowi nie jest możliwy po rozpoczęciu rozprawy głównej, a tym bardziej po rozpoczęciu przewodu sądowego (w niniejszej sprawie doszło do przedstawienia zarzutów oskarżenia, czyli zgodnie z art. 385 § 1 k.p.k. — do rozpoczęcia przewodu sądowego). Po rozpoczęciu przewodu sądowego możliwe jest jedynie zakreślenie oskarżycielowi publicznemu terminu do przedstawienia dowodów w trybie art. 396a k.p.k.

(0 do 4 pkt) Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi, — poprawność wskazanej podstawy prawnej, — zasadność i sposób argumentacji, — słownictwo i komunikatywność przekazu, — układ i styl wypowiedzi, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Stanisław W. zwrócił się w dniu 1 czerwca 2017 r. do Wójta Gminy B. z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ciężko chorą siostrą Zofią K., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wniosek został złożony tego samego dnia w Biurze Podawczym Urzędu Gminy w B.

Decyzją z dnia 1 października 2017 r. nr 4/1/17 Wójt Gminy B. odmówił Stanisławowi W. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1952).

W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że zgodnie z tym przepisem świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów w sposób bezsporny wynikało, że wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury i pobiera emeryturę, dlatego nie może otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad chorą siostrą.

Decyzję podpisał Jerzy G. — Kierownik Wydziału Opieki Społecznej Gminy B., powołując się na upoważnienie udzielone mu przez Wójta Gminy B.

W aktach sprawy znajduje się podpisane przez Wójta Gminy B. upoważnienie z dnia 2 września 2015 r., następującej treści: „(...) Na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego upoważniam pracowników Wyśdziału Opieki Społecznej Gminy B. do prowadzenia postępowań w sprawach świadczeń rodzinnych”.

Powyższa decyzja została skutecznie doręczona Stanisławowi W. wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w terminie Stanisław W., wskazując, że otrzymuje emeryturę w wysokości, która uniemożliwia utrzymanie siebie i siostry. Podkreślił, że siostra wymaga stałej opieki i nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji. Podniósł także, że Wójt Gminy B., mimo że dysponował pełną dokumentacją, wydał decyzję po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku i nie poinformował go o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia 15 listopada 2017 r. Nr SKO 1222/17, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że w sytuacji pobierania przez Stanisława W. świadczenia emerytalnego nie może on jednocześnie otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad siostrą, gdyż taką możliwość wyklucza przepis art. 17 ust. S pkt la ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Powyższa decyzja została skutecznie doręczona Stanisławowi W. wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Stanisław W. wniósł w terminie skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w której domagał się stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku, że przysługuje mu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad siostrą.

Stanisław W. zarzucił, że doręczoną mu decyzję organu I instancji powinien osobiście podpisać Wójt Gminy B.

Ponadto Stanisław W. podniósł, że od daty złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (1 czerwca 2017 r.) do daty wydania przez organ I instancji decyzji o odmowie przyznania świadczenia (1 października 2017 r.) upłynęły 3 miesiące, co przesądzało o tym, że jego żądanie w całości zostało uwzględnione w sposób milczący.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

1. Oceń i uzasadnij zasadność zarzutu podniesionego w skardze, że doręczoną Stanisławowi W. decyzję organu I instancji powinien osobiście podpisać Wójt Gminy B. Omów, jakie były skutki prawne podpisania decyzji organu I instancji przez Jerzego G. - Kierownika Wydziału Opieki Społecznej Gminy B.

2. Oceń, czy doszło do przekroczenia przez organ I instancji przewidzianych w k.p.a. terminów do załatwienia sprawy oraz wskaż jakie środki prawne przysługują stronie w przypadku przekroczenia przez organ administracji terminów do załatwienia sprawy.

3. Wskaż, na czym polega milczące załatwienie sprawy i kiedy sprawa może być załatwiona milcząco.

4. Wskaż i uzasadnij, kiedy wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję lub postanowienie, może w orzeczeniu stwierdzić istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku.

Kazus z prawa prywatnego

Wnioskodawca Marian Sawicki złożył w dniu 11 maja 2017 r. do Sądu Rejonowego w Kościerzynie wniosek o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie ustawy po żonie Zofii Sawickiej, zmarłej 15 września 2016 r. w Kartuzach. Wskazał, że Zofia Sawicka przez ostatnie pięć lat mieszkała nieprzerwanie u swojej córki w Kościerzynie. Podał, że cały majątek spadkowy stanowi nieruchomość położona w Kartuzach. Jako uczestników postępowania wskazał swojego syna z poprzedniego małżeństwa Zbigniewa Sawickiego i siostrę spadkodawczyni Stanisławę Strzelecką.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Kościerzynie stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kartuzach. W uzasadnieniu wskazał, że sądem właściwym jest sąd miejsca położenia majątku spadkowego. Postanowienie uprawomocniło się.

W toku postępowania przed Sądem Rejonowym w Kartuzach wnioskodawca Marian Sawicki, składając zapewnienie spadkowe, złożył następujące oświadczenie: „Spadkodawczyni Zofia Sawicka zmarła w dniu 15 września 2016 r. w Kartuzach, ostatnio przed śmiercią stale przebywała u córki Aliny Wysokińskiej w Kościerzynie. W chwili śmierci spadkodawczyni pozostawała w związku małżeńskim z Marianem Sawickim, z którym nie miała dzieci. Było to jej drugie małżeństwo. Z pierwszego małżeństwa z Janem Maciejewskim Zofia Sawicka miała dwoje dzieci: córkę Alinę Wysokińską i syna Roberta Maciejewskiego. Spadkodawczyni nie miała dzieci przysposobionych. Nikt nie został uznany za niegodnego dziedziczenia, nie były również zawierane umowy o zrzeczenie się spadku. Dzieci spadkodawczyni ani wnioskodawca nie złożyli po jej śmierci oświadczeń o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. W skład spadku nie wchodzi gospodarstwo rolne. Nie toczyło się postępowanie spadkowe po Zofii Sawickiej ani nie był sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia. Spadkodawczyni nie pozostawiła testamentu.” Postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Kartuzach odmówił Zbigniewowi Sawickiemu i Stanisławie Strzeleckiej dalszego udziału w sprawie i wezwał do udziału w sprawie Alinę Wysokińską i Roberta Maciejewskiego w charakterze uczestników postępowania.

Uczestniczka postępowania Alina Wysokińska potwierdziła zapewnienie spadkowe złożone przez wnioskodawcę. Oświadczyła ponadto, że posiadała testament rodziców z maja 2009 r., który przechowywała w swoim mieszkaniu. W maju 2010 r. wyjechała na rok do Anglii. W czasie jej nieobecności dokonano włamania, z mieszkania ukradziono większość rzeczy, w tym dokumenty. Włamanie zgłosiła na policję, postępowanie zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy. Dopiero po śmierci matki odkryła, że nie posiada testamentu, i nie wie, co się z nim stało. W dniu pogrzebu matki, tj. 20 września 2016 r. wraz z bratem próbowała podjąć rozmowę z wnioskodawcą na temat testamentu, ale nie miał on dla nich czasu.

Uczestnik postępowania Robert Maciejewski oświadczył, że potwierdza zapewnienie spadkowe złożone przez wnioskodawcę. Oświadczył, że matka pokazała mu testament sporządzony przez rodziców na rzecz jego siostry. Pamięta tylko, że w testamencie było napisane, że rodzice wszystko zapisują siostrze Alinie Wysokińskiej. Testament napisała matka, a podpisali oboje rodzice. Nie kwestionuje tego testamentu.

Wnioskodawca oświadczył, że nie wiedział o tym, że spadkodawczyni pozostawiła testament, nie widział tego testamentu.

Sąd przesłuchał w sprawie świadków Stanisławę Strzelecką i Barbarę Baczyńską.

Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Kartuzach stwierdził, że spadek po Zofii Sawickiej na podstawie testamentu z I maja 2009 r. nabyła córka Alina Wysokińska w całości. W uzasadnieniu wskazał, że wiarygodne zeznania świadków, które nie zostały zakwestionowane przez wnioskodawcę i uczestników postępowania, pozwoliły na ustalenie, że w dniu 1 maja 2009 r. Zofia Sawicka (wówczas Maciejewska) wraz z mężem Janem Maciejewskim sporządzili testament. Na kartce papieru długopisem spadkodawczyni napisała „testament”, a poniżej zamieściła tekst: „My Jan Maciejewski i Zofia Maciejewska będąc w pełni władz umysłowych, na wypadek naszej śmierci zapisujemy cały nasz majątek córce Alinie Wysokińskiej”. Testament ten napisała własnoręcznie spadkodawczyni, a podpisy złożyli pod jego treścią Jan Maciejewski i Zofia Maciejewska. Na testamencie nie było daty. Testament został sporządzony w obecności Stanisławy Strzeleckiej oraz w obecności sąsiadki Barbary Baczyńskiej.

1. Oceń i omów prawidłowość oraz wpływ na dalsze postępowanie: - postanowienia Sądu Rejonowego w Kościerzynie w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Kartuzach; - postanowienia Sądu Rejonowego w Kartuzach w przedmiocie odmowy dalszego udzialu w sprawie Zbigniewowi Sawickiemu i Stanisławie Strzeleckiej i wezwania do udziału w sprawie Aliny Wysokińskiej i Roberta Maciejewskiego w charakterze uczestników postępowania.

2. Oceń prawidłowość postanowienia sądn w przedmiocie nabycia spadku. Omów, jaki wpływ na postępowanie sądu i podstawę powołania do spadku powinien mieć fakt zaginięcia testamentu Zofii Sawickiej.

3. Omów konsekwencje prawne niezłożenia przez wnioskodawcę i uczestników postępowania oświadczeń o przyjęciu lub odrzuceniu spadku.

Kazus z prawa karnego

W dniu 10 kwietnia 2016 r. Aleksandra A. — będąca w 38. tygodniu ciąży — została przyjęta na Oddział Położniczy Szpitala w W. z powodu silnego bólu podbrzusza i krwawienia z dróg rodnych. O godz. 16.00 lekarz Piotr P. wykonał badanie ktg (tj. badanie tętna płodu i czynności skurczowej macicy), przy czym podczas badania nie obserwował monitora i nie zapoznał się z wydrukiem obrazującym przebieg tego badania, tylko zakończył dyżur i wyszedł ze szpitala. O godz. 17.00 ordynator oddziału dowiedział się od położnej o trudnościach z wysłuchaniem tętna płodu, a następnie, po wykonaniu badania usg, natychmiast przeprowadził cięcie cesarskie, w wyniku którego wydobyto martwe dziecko okręcone pępowiną wokół szyi.

W dniu 11 maja 20l6r. prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wszczął w przedmiotowej sprawie dochodzenie o przestępstwo z art. 155 k.k. W dniu 31 maja 2016 r. przesłuchano w charakterze świadka byłą żonę Piotra P. — Wiktorię W., zatrudnioną w szpitalu w W. jako położna, która zeznała, że Piotr P. wprawdzie wykonał badanie o godz. 16.00, ale cały czas rozmawiał przez telefon i nawet nie zapoznał się z jego wynikiem.

Jak wynika z opinii biegłych, zapis badania ktg z godziny 16.00 świadczył o zagrożeniu życia płodu i nakazywał natychmiastowe zakończenie ciąży cesarskim cięciem. Zdaniem biegłych płód miał zdolność do samodzielnego życia poza organizmem matki, a wcześniejsze przeprowadzenie zabiegu (tj. niezwłocznie po stwierdzeniu nieprawidłowości o godz. 16.00) dawałoby dziecku duże szanse na przeżycie.

Przesłuchany w charakterze świadka i pouczony o prawie odmowy odpowiedzi na pytania Piotr P. złożył obszerne zeznania, natomiast po ogłoszeniu mu w dniu 20 października 2016 r. zarzutu nieumyślnego narażenia dziecka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i nieumyślnego spowodowania jego śmierci, tj. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 160 § 3 w zw. z § 2 k.k. i z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i oświadczył, że „podtrzymuje w całości wszystko, co powiedział w tej sprawie”. Do akt dołączono notatkę funkcjonariusza Policji z rozmowy z ordynatorem oddziału, który stwierdził, że tego dnia Piotr P. był bardzo rozkojarzony, bo telefonicznie dowiedział się o śmierci bliskiej osoby.

W postanowieniu o umorzeniu dochodzenia z dnia 31 października 2016 r. prokurator powołał się na treść notatki z rozmowy z ordynatorem oraz treść zeznań złożonych przez Piotra P. w charakterze świadka. W uzasadnieniu postanowienia prokurator podał, że skoro Piotr P. został pouczony o prawie odmowy odpowiedzi na pytania to nie ina przeszkód w wykorzystaniu złożonych przez niego zeznań. Ponadto stwierdził, że zeznanie byłej żony Piotra P. nie może być dowodem, gdyż nie została ona pouczona o treści art. 183 § 1 k.p.k. i art. 182 § 1 k.p.k.

Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez Aleksandrę A. Sąd Rejonowy w W. uchylił postanowienie i nakazał ponowne przesłuchanie byłej żony Piotra P. Po wykonaniu tej czynności procesowej prokurator postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. ponownie umorzył postępowanie przygotowawcze, Jako podstawę umorzenia przyjmując brak znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, iż przedmiotem czynności wykonawczej przestępstwa z art. 155 k.k. może być tylko człowiek, natomiast Piotr P. zajmował się „płodem”, nie może więc ponosić odpowiedzialności za śmierć człowicka. Ponadto nie może odpowiadać za przestępstwo w sytuacji, gdy po wykonaniu badania o godz. 16.00 żadnych innych czynności wobec ciężarnej Aleksandry A. i jej dziecka nie wykonywał.

Zarzucając niezasadność tego poglądu, Aleksandra A. wystąpiła do Prokuratora Okręgowego w W. z wnioskiem o wznowienie prawomocnie umorzonego postępowania. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Prokurator Okręgowy w W. uwzględnił jej wniosek i wznowił postępowanie przygotowawcze przeciwko Piotrowi P.

1. Oceń prawidłowość prowadzonego postępowania przygotowawczego oraz zasadność postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 31 października 2016 r. Wskaż, czy przyjęta kwalifikacja prawna była prawidłowa.

2. Oceń trafność argumentacji materialnoprawnej przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu z dnia 30 grudnia 2016 r.

3. Wskaż, czy zarządzenie Prokuratora Okręgowego w W. z dnia 12 czerwca 2017 r. było prawidłowe? Czy Aleksandra A. mogła złożyć zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego z dnia 30 grudnia 2016 r.? Czy w opisanej sytuacji istniały inne instytucje procesowe pozwalające na dalsze prowadzenia postępowania karnego przeciwko Piotrowi P.?

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Podniesiony w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. przez Stanisława W. zarzut, że znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy decyzję organu I instancji powinien podpisać osobiście Wójt Gminy B., a nie Kierownik Wydziału Opieki Społecznej Gminy B., był uzasadniony.

Decyzja organu I instancji została bowiem podpisana przez Kierownika Wydziału Opieki Społecznej Gminy B. bez właściwego upoważnienia Wójta Gminy B.

Ze znajdującego się w aktach sprawy upoważnienia wynikało, że Wójt Gminy B. upoważnił pracowników Wydziału Opieki Społecznej Gminy B. do prowadzenia postępowań w sprawach z zakresu świadczeń rodzinnych.

Formę i treść upoważnienia (przedstawicielstwa) administracyjnego określają przepisy: art. 268a k.p.a. oraz art. 20 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z tymi przepisami organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem.

Sformalizowana treść upoważnienia administracyjnego wymaga, co zostało szczególnie podkreślone w doktrynie oraz w orzecznictwie, aby „upoważnienie administracyjne” było sporządzone na piśmie, aby było skierowane do konkretnego pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej (posiadało charakter imienny) oraz aby określało rodzaj i zakres spraw, które z upoważnienia organu pracownik będzie załatwiać. Upoważnienie powinno jasno wskazywać, kto i w jakiej kategorii spraw wykonuje zadania w imieniu organu oraz Jjaki jest jego zakres, tj. czy osoba upoważniona jest umocowana do wydania decyzji. Niedopuszczalne jest upoważnienie o charakterze ogólnym, określającym osobę upoważnioną tylko za pomocą pełnionej funkcji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz do art. 268a. Tom II, Wydanie III. Lex 2010 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, z dnia 18 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1413/06 z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 94/10 oraz z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3369/15).

Znajdujące się w aktach sprawy upoważnienie udzielone przez Wójta Gminy B. nie odpowiadało podanym wyżej warunkom, ponieważ nie miało ono charakteru imiennego, a ponadto upoważniało tylko do „prowadzenia postępowań w sprawach z zakresu opieki społecznej i świadczeń rodzinnych” i nie wynikało z niego upoważnienie do „wydania decyzji”.

Omawiając skutki prawne podpisania decyzji organu I instancji przez Jerzego G. — Kierownika Wydziału Opieki Społecznej Gminy B., należało podać, że decyzja ta została wydana przez osobę, która nie mogła się wylegitymować prawidłowym upoważnieniem, a więc została wydana z rażącym naruszaniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Taka decyzja jest dotknięta wadą nieważności, a utrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo także rażąco naruszało prawo. Zauważyć można, że taka wada decyzji w orzecznictwie oraz w doktrynie Jjest traktowana również jako wydanie decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Ocena, że decyzję organu I instancji wydał Kierownik Wydziału Opieki Społecznej Gminy B. bez właściwego upoważnienia Wójta Gminy B., miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w skardze wniesionej. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 j.t.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ad2

Wykonując drugie z poleceń, zdający powinien zwrócić uwagę na to, że zasada szybkości postępowania została określona w art. 12 k.p.a. i że jest ona ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a.

Zdający powinien wykazać się znajomością przepisów zawartych w Rozdziale 7 k.p.a. „Terminy załatwienia spraw” i wynikającego z tych przepisów obowiązku organu administracji publicznej załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Zdający powinien wskazać obowiązujące organy administracji publicznej terminy załatwienia spraw (art. 35 § 3 k.p.a.), tj. podać, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej — nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Zdający powinien zwrócić uwagę na wynikający z art. 36 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadomienia strony przez organ administracji publicznej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie i obowiązku podania przyczyny zwłoki, a także wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia.

Wskazując środki prawne, które służyły skarżącemu w zwalczaniu bezczynności organu, zdający powinien wykazać się wiedzą, że środkiem prawnym, który służył skarżącemu w zwalczaniu bezczynności organu, jest ponaglenie, które wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 11 § 3 k.p.a.).

Ponadto zdający powinien podać, że środkiem prawnym, który służył skarżącemu w zwalczaniu bezczynności organu, jest również skarga na bezczynność, którą wnosi się do sądu administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dodatkowym walorem pracy będzie zwrócenie pracy na to, że zgodnie z art. 38 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.

Ad3

Omawiając instytucję „milczącego załatwienia sprawy”, zdający powinien przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Powinien także wyjaśnić, że zgodnie z art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo w innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania).

Zdający powinien przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że tzw. „milczące załatwienie sprawy” nie znajdzie zastosowania w każdym postępowaniu. Tylko bowiem jeżeli przepis szczególny tak stanowi, sprawa może być załatwiona milcząco.

Dodatkowym walorem będzie wykazanie się przez zdającego wiedzą, że w celu potwierdzenia, że sprawa została załatwiona milcząco, strona może — w każdym czasie — wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie, w drodze postanowienia, zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy (art. 122f § 1 k.p.a.)

Ad4

Wyjaśniając w jakich przypadkach wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając skargę na decyzję administracyjną lub postanowienie, może w orzeczeniu stwierdzić istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku, zdający powinien przede wszystkim zwrócić uwagę na treść art. 145a § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdający powinien zaznaczyć, że na podstawie tych przepisów przyznano sądom administracyjnym prawo do merytorycznego orzekania, co jest wyjątkiem od kasacyjnego charakteru kompetencji judykacyjnych sądów administracyjnych.

Zdający powinien zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 145a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uchylenia decyzji lub postanowienia z powodu naruszenia prawa materialnego lub stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, chyba, że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

Wskazując na art. 145a § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zdający powinien podkreślić, że dopiero w przypadku niewydania w określonym przez sąd terminie przez organ administracji decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy.

Dodatkowym walorem pracy będzie wskazanie, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasada ta oznacza, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: poprawność wskazanej podstawy prawnej zasadność i sposób argumentacji słownictwo i komunikatywność przekazu układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Wykonując pierwsze polecenie, zdający powinien wskazać, że postanowienie Sądu Rejonowego w Kościerzynie w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kartuzach było nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 628 k.p.c. do czynności w postępowaniu spadkowym, które należą do zakresu działania sądów, wyłącznie właściwy jest sąd ostatniego miejsca zwykłego pobytu spadkodawcy, a jeżeli jego miejsca zwykłego pobytu w Polsce nie da się ustalić, sąd miejsca, w którym znajduje się majątek spadkowy lub jego część (sąd spadku). W braku powyższych podstaw sądem spadku jest sąd rejonowy dla m. st. Warszawy. Wnioskodawca wskazał, że Zofia Sawicka przez ostatnie pięć lat mieszkała u swojej córki w Kościerzynie, co oznacza, że Kościerzyna była jej ostatnim miejsce zwykłego pobytu.

Zdający powinien też wyjaśnić, że fakt położenia majątku spadkowego w Kartuzach nie wpływa na właściwość sądu, albowiem przesłanka ta ma znaczenie tylko w sytuacji, gdy nie da się ustalić miejsca zwykłego pobytu spadkodawcy. Postanowienie sądu nie jest prawidłowe, zostało bowiem wydane z naruszeniem art. 628 k.p.c. Sądem właściwym do rozpoznania sprawy był Sąd Rejonowy w Kościerzynie.

Jednakże pomimo swej niewłaściwości Sąd Rejonowy w Kartuzach powinien nadal procedować w tej sprawie. Zgodnie z art. 200 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie (art. 394 § 1 pkt 1 k.p.c.). Strony nie złożyły zażalenia, postanowienie uprawomocniło się, a zatem sąd, któremu przekazano sprawę, stał się właściwy.

Zdający powinien — wskazać, że postanowienie Sądu Rejonowego w Kartuzach w przedmiocie wezwania do udziału w sprawie jako uczestników postępowania dzieci spadkodawczyni, tj. Aliny Wysokińskiej i Roberta Maciejewskiego oraz odmowy dalszego udziału w sprawie Zbigniewowi Sawickiemu i Stanisławie Strzeleckiej jest prawidłowe. Uczestnikami postępowania spadkowego są wnioskodawca jako mąż spadkodawczyni oraz Jej dzieci: córka i syn (art. 1025 k.c. i art. 510 § 2 k.p.c.).

Sąd spadku bada z urzędu, kto jest spadkobiercą (art. 670 k.p.c.), z urzędu też wzywa do udziału w sprawie zainteresowanych, którzy nie są uczestnikami postępowania (art. 510 § 2 k.p.c.), a także odmawia dopuszczenia do udziału w sprawie osób niebędących zainteresowanymi w rozumieniu art. 510 § 1 k.p.c.

Na skutek wydanego postanowienia osoby niebędące zainteresowanymi utraciły status uczestników postępowania, a uczestnikami stały się osoby wezwane.

Ad2

Odpowiadając na drugie pytanie, zdający powinien stwierdzić, że postanowienie Sądu Rejonowego w Kartuzach z 30 października 2017 r. jest nieprawidłowe. Testament sporządzony przez spadkodawczynię i jej pierwszego męża jest nieważny. Przepis art. 942 k.c. ustanawia zakaz sporządzania testamentów wspólnych, a więc takich, które zawierałyby oświadczenie ostatniej woli więcej niż jednej osoby.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa sprzeczne z zakazem wyrażonym w art. 942 k.c. jest sporządzenie testamentu własnoręcznego w ten sposób, że dwóch spadkodawców na jednej kartce papieru złoży oświadczenia ostatniej woli w postaci wspólnego tekstu, który następnie zostanie przez nich podpisany. Spadkodawczyni wraz z mężem złożyła wspólne oświadczenie woli, na co wskazuje użyty zwrot: „My Jan Maciejewski i Zofia Maciejewska będąc w pełni władz umysłowych, na wypadek naszej śmierci zapisujemy...”. Nastąpiło zatem połączenie rozrządzeń testamentowych małżonków w jednym dokumencie w ten sposób, że tworzą one jednolity akt. Nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że oświadczenie testatorów było wspólne i nie ma żadnego elementu, który wskazywałby, że rozrządzenie każdego testatora zachowuje swoją samodzielność. Sporządzenie testamentu wspólnego skutkuje nieważnością wszystkich zawartych w nim rozrządzeń.

Odnośnie zaginięcia testamentu i wpływu tego faktu na podstawę dziedziczenia zdający powinien wskazać, że zgodnie z art. 670 k.p.c. sąd spadku z urzędu bada, kto jest spadkobiercą, dotyczy to spadkobierców zarówno powołanych do spadku z ustawy, jak i z testamentu, jak również z urzędu bada, czy spadkodawca pozostawił testament. Treść zaginionego testamentu własnoręcznego oraz fakt sporządzenia tego testamentu w przepisanej formie ustala — na podstawie wszelkich środków dowodowych- sąd spadku, jako przesłankę rozstrzygnięcia o dziedziczeniu, w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie (uchwała SN z 29.05.1987r.1II CZP 25/87, postanowienie SN z dnia 16.04.1999r., II CKN 255/98, postanowienie SN z 20.07.2005r. II CK 2/05).

Sąd Rejonowy w Kartuzach zatem zasadnie prowadził postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy testament został sporządzony i jaka była jego treść. Przeprowadzone postępowanie doprowadziło do ustalenia, że testament został sporządzony. W postanowieniu z dnia 30 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Kartuzach wadliwie jednak przyjął, że testament jest ważny (art. 942 k.c. w zw. z art. 958 k.c.). Wobec nieważności testamentu, po Zofii Sawickiej następuje dziedziczenie ustawowe (art. 926 § 2 k.c.).

Dodatkowym walorem pracy będzie wskazanie przez zdającego, że Sąd Rejonowy w Kartuzach prawidłowo powinien stwierdzić, że spadek po Zofii Sawickiej na podstawie ustawy nabyli: Marian Sawicki - mąż, Alina Wysokińska - córka, Robert Maciejewski - syn , każdy w 1/3 części (art. 931 § 1 k.c.). Zdający może również wskazać, że nie było okoliczności wyłączających poszczególne osoby od dziedziczenia (np. zrzeczenia się spadku).

Ad3

Odpowiadając na pytanie trzecie, zdający powinien wskazać, że skutkiem niezłożenia przez wnioskodawcę i uczestników postępowania oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku w ustawowym terminie jest nabycie przez nich spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku może zostać złożone w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania (art. 1015 § 1 k.e.). Złożenie w terminie przewidzianym w art. 1015 § 1 k.c. oświadczenia o przyjęciu spadku powoduje, że nabycie spadku staje się definitywne. Odrzucenie go pociąga za sobą utratę praw i obowiązków spadkowych, także mającą charakter ostateczny. Brak oświadczenia w tym terminie pociąga za sobą skutki określone w art. 1015 § 2 k.c., tj. przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kryteria oceny pracy pisemnej z prawa karnego

Adl Wykonując pierwsze polecenie, zdający powinien przedstawić błędy popełnione w postępowaniu przygotowawczym, które zarazem zaważyły na zasadności postanowienia o umorzeniu postępowania z dnia 31 października 2016 r.:

1) zgodnie z art. 309 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 325b § 2 k.p.k. postępowanie winno być prowadzone w formie śledztwa. Nieprawidłowością było zatem prowadzenie i umorzenie postępowania w formie dochodzenia.

2) niezasadne było przedstawienie Piotrowi P. zarzutu nieumyślnego narażenia dziecka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i nieumyślnego spowodowania jego śmierci, bowiem w przypadku jednolitej strony podmiotowej (w omawianym kazusie — nieumyślności) skutek dalej idący konsumuje bliższy. Odpowiedzialność za nieumyślne spowodowanie śmierci czyni zbytecznym stawianie zarzutu nieumyślnego narażenia życia, bo narażenie to było koniecznym elementem na drodze do spowodowania śmierci. Błędem było zatem przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji czynu — zarzut powinien ograniczyć się do art. 155 k.k.

3) nie było błędem przesłuchanie Wiktorii W. bez pouczenia o prawie odmowy zeznań lub odmowy odpowiedzi na pytanie. Zgodnie z art. 182 § 1 k.p.k. osoba najbliższa dla oskarżonego może odmówić zeznań. Prawo odmowy składania zeznań przysługuje osobie najbliższej wobec oskarżonego, a zatem (na podstawie art. 71 § 3 k.p.k.) również osobie najbliższej wobec podejrzanego. Zgodnie z orzecznictwem prawo to przysługuje także osobie najbliższej dla osoby podejrzanej, jeśli istnieją podstawy do przedstawienia zarzutów. Była żona nie jest w rozumieniu art. 115 § 11 k.k. osobą najbliższą, ale prawo odmowy składania zeznań przysługuje jej na podstawie art. 182 § 2 k.p.k. W przedmiotowej sprawie jednak w chwili przesłuchania Wiktorii W. Piotr P. nie występował jeszcze w charakterze podejrzanego i nie było podstaw do sformułowania zarzutów wobec niego, jego byłej żonie nie przysługiwało zatem prawo do odmowy składania zeznań. Jednocześnie nie przysługiwało jej prawo odmowy odpowiedzi na pytanie z art. 183 § 1 k.p.k., bowiem po ustaniu małżeństwa nie była już osobą najbliższą dla Piotra P., a art. 183 k.p.k. nie przewiduje, by prawo odmowy odpowiedzi na pytanie trwało mimo ustania małżeństwa. Argument zawarty w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia należy zatem uznać za chybiony.

4) protokoły przesłuchania świadka nie mogą zostać wykorzystane w postępowaniu, w którym osobie przesłuchiwanej przedstawiono zarzuty. Zgodnie z art. 389 § 1 k.p.k. na rozprawie można odczytywać protokoły złożonych przez oskarżonego wyjaśnień, ale nie składanych wcześniej zeznań. Przepis ten stosuje się analogicznie w postępowaniu przygotowawczym, gdzie przyjmuje się, że nie można wykorzystywać protokołów przesłuchania świadka, jeśli potem przedstawiono mu zarzuty popełnienia przestępstwa będącego przedmiotem postępowania, w którym zeznawał jako świadek. Prawo odmowy składania wyjaśnień ma szerszy zakres niż prawo odmowy udzielania odpowiedzi na pytanie, a wykorzystanie wcześniejszych zeznań złożonych w charakterze świadka byłoby sprzeczne z zasadą ochrony podejrzanego przed przymusem dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Błędem było powołanie się na treść zeznań Piotra P. w postanowieniu o umorzeniu.

5) notatka funkcjonariusza z rozmowy z ordynatorem nie mogła zostać potraktowana jako dowód w postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 174 k.p.k. dowodu z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. A zatem błędem było powołanie się na treść tej notatki w postanowieniu o umorzeniu, lecz także należy wprost oczekiwać w odpowiedzi na zasadność przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadka ordynatora oddziału.

Ad2 Oceniając postanowienie z dnia 30 grudnia 2016 r., zdający powinien zwrócić uwagę na dwie kwestie:

1) kodeks karny wprowadza różne zasady ochrony życia „płodu” i życia „człowieka”, przy czym to ostatnie znamię jest spełnione wcześniej niż z chwilą narodzin. Ochrona życia dziecka nienarodzonego, zdolnego do życia poza organizmem matki, aktualizuje się nie tylko w chwili porodu, ale też z chwilą zaistnienia medycznych wskazań do niezwłocznego zakończenia ciąży cesarskim cięciem. Z tego względu nie ma przeszkód do pociągnięcia lekarza do odpowiedzialności za przestępstwo z art. 155 k.k.

2) fakt, iż lekarz po godz. 16.00 nie wykonywał żadnych czynności wobec pacjentki i jej dziecka, nie jest przeszkodą do przypisania mu przestępstwa. Błędem lekarza było właśnie zaniechanie wykonania zabiegu cesarskiego cięcia. Zgodnie z art. 2 k.k. odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten, na kim ciążył prawny szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi, a do takich osób należy lekarz opiekujący się pacjentem.

Ad3 Odpowiadając na pytania zawarte w punkcie 3, zdający powinien uznać postanowienie

o umorzeniu postępowania z dnia 30 grudnia 2016 r. za niezaskarżalne, a zarządzenie 1) na postanowienie z dnia 30 grudnia 2016 r. nie przysługiwało zażalenie (było to bowiem ponowne umorzenie w sprawie po uwzględnieniu zażalenia na postanowienie o umorzeniu z dnia 31 października 2016 r. — art. 330 § 2 k.p.k.)

2) zgodnie z art. 327 § 2 k.p.k. prawomocnie umorzone postępowanie wznawia się przeciwko osobie, która występowała w charakterze podejrzanego tylko wtedy, gdy ujawnią się nowe istotne fakty lub dowody nieznane w poprzednim postępowaniu. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie się nie ujawniły, a Aleksandra A. zakwestionowała po prostu zasadność wydanej decyzji procesowej. Nie było więc podstaw do wznowienia postępowania.

3) błędna była forma decyzji o wznowieniu postępowania — art. 327 § 2 k.p.k. wyrażnie stanowi, iż następuje ono na mocy postanowienia.

Postępowanie mogłoby być kontynuowane (i ewentualnie doprowadzić do skazania Piotra P.) w dwóch sytuacjach:

1) zgodnie z at. 328 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny może uchylić prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego w stosunku do osoby, która występowała w charakterze podejrzanego, jeżeli stwierdzi, że umorzenie postępowania było niezasadne — w ten sposób sprawa wraca do etapu postępowania przygotowawczego; 2) pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § la k.p.k. (tj. zaskarżył pierwsze umorzenie w sprawie) może wnieść akt oskarżenia określony w art. 55 k.p.k.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: — trafność odpowiedzi — poprawność wskazanej podstawy prawnej — zasadność i sposób argumentacji — słownictwo i komunikatywność przekazu — układ i styl wypowiedzi Pozostałe 2 pkt można przyznać za: — szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą — wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu

Kazus z prawa publicznego

Decyzją z dnia 18 lipca 2015 r. Burmistrz Miasta R. odmówił Jarosławowi F. (stronie) udzielenia zezwolenia na usunięcie — z działki należącej do strony — drzewa, motywując to dobrym jego stanem, wartością przyrodniczą oraz walorami krajobrazowymi. Okoliczności te — zdaniem organu — miały podstawy w opinii sporządzonej przez biegłego_dendrologa, a także w ustaleniach wynikających z protokołu oględzin działki, przeprowadzonych z udziałem pełnomocnika strony — Beaty K., której następnie w dniu 20 lipca 2015 r. doręczono decyzję.

W dniu 20 sierpnia 2015 r. Jarosław F. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podając, że w dniu 8 sierpnia 2015 r., przy okazji ubiegania się o przyznanie dotacji ze środków europejskich na rozbudowę firmy, dowiedział się od Beaty K. o decyzji odmownej. We wniosku podano, że pełnomocnik strony — Beata K., niebędąca prawnikiem, nie miała świadomości, że decyzji nie doręczono równocześnie stronie. Jarosław F. jednocześnie wniósł odwołanie od powyższej decyzji, motywując to wadliwą oceną okoliczności faktycznych dokonaną przez organ gminy, gdy idzie o wartość przyrodniczą drzewa. Dodatkowo podkreślał, że drzewo stanowi przeszkodę w realizacji zamierzeń inwestycyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w K. postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2015 r. przywróciło Jarosławowi F. termin do wniesienia odwołania. Następnie — po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, w której udział zgłosił Prokurator Rejonowy w K. — Kolegium decyzją z dnia 13 września 2015 r. orzekło o uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta R. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, uznając, że sprawa wymaga pogłębionej refleksji organu gminy, rozważenia skutków, jakie może dla strony wywołać brak uzyskania zezwolenia na wycinkę drzewa z uwagi na zamierzenia inwestycyjne, a ponadto z tego względu, że strona nie była reprezentowana w postępowaniu przez prawnika.

Skargę na decyzję SKO w K. w terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w W. Prokurator Rejonowy w K. domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego ją postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. W skardze wskazano, że niezależnie od tego, iż zaskarżona decyzja nie ma oparcia w przepisie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), albowiem decyzja burmistrza nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a wszystkie niezbędne aspekty sprawy zostały wyjaśnione w postępowaniu przed organem gminy, to przede wszystkim wadliwie przywrócono termin do wniesienia odwołania. Niesporne Jest, że decyzję organu I instancji doręczono prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi. Brak przekazania stronie wiadomości o jej wydaniu, w ocenie prokuratora, nie uzasadnia przywrócenia terminu. Prokurator wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

SKO w K. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc, że istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy organowi I instancji. Ponadto prokurator nie może skutecznie kwestionować postanowienia o przywróceniu termińu, skoro k.p.a. nie przewiduje zażalenia na tego typu postanowienie; w tym zakresie wniosek o jego uchylenie jest niedopuszczalny i nie podlega kontroli sądu. SKO wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawiło do oceny sądu, nadto domagając się zwrotu kosztów postępowania.

Pełnomocnik Jarosława F. — adwokat Jan C., w piśmie skierowanym do WSA, domagał się oddalenia skargi prokuratora oraz zasądzenia od niego na rzecz swego mandanta kosztów postępowania. Wnosił ponadto, aby nie uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem prokurator nie był uprawniony do złożenia takiego wniosku, gdyż nie był stroną postępowania administracyjnego. Jednocześnie poinformował, że wskutek skargi prokuratora Burmistrz Miasta R. zawiesił postępowanie.

1. Oceń zasadność wniosku prokuratora w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz argumentację adwokata Jana C. - pełnomocnika Jarosława F. w tym zakresie.

2. Rozważ zasadność argumentacji stron, gdy idzie o wadliwość zaskarżonej decyzji oraz postanowienia o przywróceniu terminu, jak i dopuszczalność objęcia tego postanowienia kontrolą sądowoadministracyjną.

3. Oceń zasadność zgłoszonych przez strony i uczestnika wniosków o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Kazus z prawa prywatnego

Powodowa Spółdzielnia Usługowa XYZ w W. w pozwie złożonym w dniu I2 lipca 2016 r. do Sądu Rejonowego w W. wnosiła o zobowiązanie pozwanego Wojciecha A. do sporządzenia i przesłania na adres Spółdzielni w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia oświadczenia zatytułowanego „Przeprosiny” o następującej treści: „Ja, Wojciech A. przepraszam Pana Czesława P. - Prezesa zarządu Spółdzielni Usługov;/ej XYZ w W. oraz członków organów statutowych w/w Spółdzielni za wielokrotne naruszenie ich dóbr osobistych w postaci godności oraz dobrego imienia poprzez kierowanie niezgodnych z prawdą, obraźliwych i zniesławiających sformułowań sugerujących niewłaściwe działania tych osób w związku z pełnionymi przez nie funkcjami w w/w Spółdzielni”.

'W uzasadnieniu pozwu stwierdziła, że pozwany jest członkiem Spółdzielni Usługowej XYZ, a do dnia 30 kwietnia 2014 r. pełnił funkcję prezesa jej zarządu. W wyniku konfliktu z większością członków Spółdzielni został z tej funkcji odwołany i od tego czasu, w wielu pismach kierowanych do obecnych członków zarządu, w szczególności do prezesa Czesława P. oraz do członków rady nadzorczej i komisji rewizyjnej, narusza ich godność i dobre imię, pomawiając ich o nieumiejętne kierowanie Spółdzielnią, zamiar doprowadzenia do jej upadłości, oszustwa i inne działania na szkodę Spółdzielni. W piśmie z dnia 30 października 2015 r., skierowanym do członków Walnego Zgromadzenia Spółdzielni, które odbyło się w dniu 10 listopada 2015 r., pozwany nazwał Czesława P. i pozostałych członków zarządu nieudacznikami, którzy dopuścili się oszustw na szkodę Spółdziełni i prowadzą do jej niechybnego bankructwa. Pismo to zostało odczytane przez pozwanego podczas obrad Walnego Zgromadzenia. Ponadto pozwany dwukrotnie zawiadamiał organy ścigania o popełnieniu przez Czesława P., Marię U. i Ewę G., tj. członków zarządu powódki, przestępstw na szkodę Spółdzielni, jednakże w każdym z tych przypadków postępowanie zakończyło się umorzeniem z powodu niewykrycia Jakichkolwiek nieprawidłowości. Do pozwu dołączono sześć pism pozwanego kierowanych do zarządu, rady nadzorczej i komisji rewizyjnej powódki oraz pismo z dnia 30 października 2015 r., a także dwa postanowienia Prokuratury Rejonowej w W. o umorzeniu postępowań toczących się z zawiadomień Wojciecha A., a dotyczących nieprawidłowości w działaniu członków zarządu Spółdzielni Usługowej XYZ w W.

W odpowiedzi na pozew pozwany Wojciech A. domagał się oddalenia powództwa.

Nie kwestionował stanu faktycznego opisanego w pozwie, przyznając, że był autorem dołączonych do pozwu pism i podtrzymuje zawarte w nich sformułowania. Wskazywał jednak, że żadna z powołanych w uzasadnieniu pozwu jego wypowiedzi nie narusza dóbr osobistych powodowej Spółdzielni.

Na rozprawie w dniu 12 września 2016 r. pozwany zgłosił zarzut niewłaściwości rzeczowej Sądu Rejonowego w W. i wniósł o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. Postanowieniem wydanym na tej rozprawie Sąd Rejonowy w W. oddalił powyższy wniosek 1. Wskaż podstawę prawną żądania dochodzonego przez Spółdzielnię Usługową XYZ w W. i omów jego przesłanki. Oceń, czy stronom przysługuje legitymacja procesowa w niniejszej sprawie.

2, Rozważ zasadność obrony pozwanego Wojciecha A. i odnieś się do jego stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na pozew.

3. Oceń i omów prawidłowość postanowienia Sądu Rejonowego w W. wydanego na rozprawie w dniu 12 września 2016 r.

Kazus z prawa karnego

W dniu 5 maja 2016 r. Dariusz D. kierował na drodze publicznej samochodem osobowym. Warunki atmosferyczne tego dnia były niekorzystne, padał rzęsisty deszcz i jezdnia była śliska. Oprócz Dariusza D. w samochodzie znajdowały się jeszcze dwie osoby, tj. jego siostra Cecylia C. oraz jej kolega z pracy Przemysław P., który nie znał wcześniej Dariusza D.

W pewnym momencie, jadąc z prędkością 80 km/h poza obszarem zabudowanym, Dariusz D. zauważył, że jego pasem ruchu, ale w przeciwnym kierunku, jedzie motocyklista. Natychmiast po dostrzeżeniu niebezpieczeństwa Dariusz D. wykonał manewr obronny, gwałtowanie zjeżdżając w prawo do pobliskiego rowu. W ten sposób udało mu się uniknąć czołowego zderzenia z motocyklistą, jednak wykonanie tego manewru spowodowało dachowanie pojazdu prowadzonego przez Dariusza D. W wyniku tego znajdujące się w samochodzie osoby odniosły obrażenia ciała: Dariusz D. i Cecylia C. złamali nogi, zaś Przemysław P. złamał rękę. Ograniczenie prędkości w miejscu, w którym doszło do wypadku wynosiło 50 km/h.

Policja wszczęła w sprawie dochodzenie o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadków Cecylię C. i Przemysława P. oraz uzyskano opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej, uznającą obrażenia osób znajdujących się w samochodzie osobowym za naruszające czynności narządów ciała na okres trwający dłużej niż 7 dni (tzw. średni uszczerbek na zdrowiu) w rozumieniu art. 157 § I k.k. Następnie prowadzący dochodzenie funkcjonariusz Policji wydał postanowienie o przedstawieniu Dariuszowi D. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 kk Przesłuchany w charakterze podejrzanego Dariusz D. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których winą za spowodowanie wypadku drogowego obarczył kierującego motocyklem. W toku postępowania przesłuchany został w charakterze świadka Jerzy J., lekarz pogotowia ratunkowego, który na miejscu zdarzenia udzielił rannym, w tym Dariuszowi D., pomocy medycznej. Świadek ten zeznał, że Dariusz D. oświadczył mu kategorycznie, iż wyłączną odpowiedzialność za zaistniały wypadek drogowy ponosi motocyklista.

Po przesłuchaniu Dariusza D. prowadzący postępowanie przygotowawcze funkcjonariusz Policji wydał postanowienie o jego umorzeniu z uwagi na wystąpienie dwóch negatywnych przesłanek procesowych, przyjmując, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.) i brak jest wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej (art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.). W pisemnym uzasadnieniu tego postanowienia wskazano na brak możliwości przypisania Dariuszowi D. zamiaru popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., które jest przestępstwem umyślnym. Nadto jako dowód w sprawie wskazano zeznania Jerzego J. dotyczące złożonego wobec niego oświadczenia Dariusza D. Ustalono również, że żaden z pokrzywdzonych nie złożył wniosku o ściganie sprawcy przestępstwa. Postanowienie to zostało następnie zatwierdzone przez Prokuratora Rejonowego w B. Przemysław P. zaskarżył postanowienie o umorzeniu do Prokuratora 1. Oceń zasadność wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego poglądu co do charakteru przestępstwa zarzucanego Dariuszowi D.

2. Oceń trafność argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego w zakresie dotyczącym przyjętych podstaw prawnych umorzenia. Wskaż, czy i jakie błędy popełniono podczas prowadzenia postępowania dowodowego w tej sprawie.

3. Wskaż, czy Przemysławowi P. przysługuje środek zaskarżenia na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, a jeżeli tak, to jaki, podaj termin do wniesienia tego środka; oceń, czy Prokurator Okręgowy w B. jest właściwy do

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Zgodnie z art. 61 § I Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. „Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § I, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy”. Nie jest trafna argumentacja pełnomocnika Jarosława F., jakoby skarżący Prokurator Rejonowy w K. nie był uprawniony do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie zart. 61 § 3 p.p.s.a. taki wniosek może złożyć „skarżący”, tym zaś może być w postępowaniu sądowoadministracyjnym także prokurator (art. 50 § 1 p.p.s.a.). W sprawie nie zachodzą jednak przesłanki do uwzględnienia wniosku prokuratora, albowiem zaskarżona decyzja nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną decyzją uchylono odmowną decyzję organu gminy, przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponadto z informacji pełnomocnika Jarosława F. wynika, że postępowanie w sprawie Burmistrz Miasta R. zawiesił, dlatego brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego Prokuratora Rejonowego w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Ad2.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, innym niż dające podstawę do wznowienia postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zasadniczym obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli działania organu administracji publicznej w taki sposób, aby doprowadzić do stanu, w którym nie będzie istniał w obrocie akt, który byłby niezgodny z prawem. Z treści art. 135 p.p.s.a. należy wyprowadzić umocowanie dla sądu administracyjnego do objęcia kontrolą także zapadłego w granicach sprawy postanowienia o przywróceniu terminu, przy okazji wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, wydaną w konsekwencji uprzedniego postanowienia SKO w K. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Nie ma tu znaczenia argumentacja Kolegium, wedle której skoro na postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu nie przysługuje zażalenie (argument a contrario z art. 59 § 1 zd. 2 k.p.a.), to nie podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej w ogóle. Przeciwnie, takie postanowienie podlega kontroli i może być kwestionowane razem ze skargą na decyzję ostateczną, wydaną w efekcie tego postanowienia. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. „Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia”. To uprawniało WSA w W. do objęcia kontrolą — zgodnie z żądaniem skargi prokuratora — także postanowienia z dnia 23 sierpnia 2015 r.

Postanowienie SKO w K. w przedmiocie przywrócenia terminu zapadło z obrazą przepisu art. 58 § 2 i 3 k.p.a., gdyż prośba o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została wniesiona po upływie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 3 sierpnia 2015 r., a w dniu 8 sierpnia 2015 r. Jarosław F. dowiedział się o wydaniu i doręczeniu decyzji pełnomocnikowi. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu 20 sierpnia 2015 r. i zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu było niedopuszczalne.

Ponadto postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu zapadło z naruszeniem art. 58 § 1 k.p.a., wedle którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ze stanu faktycznego niespornie wynika, że decyzję organu gminy doręczono — skoro strona działała przez ustanowionego pełnomocnika — zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pełnomocnikowi — Beacie K. Zaniedbanie pełnomocnika powiadomienia strony o wydaniu i doręczeniu odmownej decyzji, obciąża samą stronę, która udzieliła pełnomocnictwa. Jarosław F. niewątpliwie udzielił pełnomocnictwa Beacie K., musiał zatem mieć świadomość, że udziela go osobie nie posiadającej wykształcenia prawniczego, zatem działał w tym aspekcie na własne ryzyko. Z tego względu uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznać należy za zawinione przez stronę, co oznaczało brak przesłanki niezbędnej do przywrócenia terminu.

W tej sytuacji WSA w W. powinien uchylić ostateczną decyzję SKO w K., zakwestionowanie bowiem prawidłowości postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania podważa dopuszczalność rozpoznania tego odwołania. Pozostawienie takiej decyzji godziłoby w zasadę ogólną trwałości ostatecznej decyzji, skoro wadliwie przywrócono termin do wniesienia odwołania od decyzji, która była już — wobec prawidłowości jej doręczenia ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony — ostateczna. W konsekwencji WSA w W. powinien uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie SKO w K. w przedmiocie przywrócenia terminu.

Niezależnie od powyższych okoliczności organ odwoławczy wadliwie zastosował art. 138 § 2 w zw. art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie wskazał w motywach swego rozstrzygnięcia powodów do wydania tego typu decyzji; tylko wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów prawa, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miałby istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniałoby wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Ad3.

Nie są uzasadnione wnioski stron i uczestnika postępowania, gdy idzie o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Regułą jest, w myśl art. 199 p.p.s.a., że strony, a zatem także i uczestnik postępowania (art. 12 p.p.s.a.) ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, na zwrot kosztów może liczyć wyłącznie skarżący, ograniczone są one wyłącznie do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Z tych względów chybione są wnioski SKO w K. oraz uczestnika postępowania o przyznanie im kosztów.

Chybiony jest także wniosek Prokuratora Rejonowego w K. o zasądzenie kosztów - prokurator jest zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a ponadto skoro wniósł skargę, to uznał, że wymagała tego ochrona praworządności (art. 8 § 1 p.p.s.a.), nie zaś „celowe dochodzenia praw”.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - prawidłowość odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt mogą być przyznane za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Ad 1.

Wykonując pierwsze z połeceń, zdający winien wykazać się wiedzą co do: - braku ustawowej definicji dóbr osobistych oraz tego, że art. 23 k.c. zawiera jedynie przykładowy, otwarty katalog dóbr osobistych człowieka, stanowiąc, że pozostają one pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w Konstytucji RP i w innych przepisach; - odpowiedniego stosowania przepisów o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych do osób prawnych (art. 43 k.c.), przy uwzględnieniu odrębnej regulacji dotyczącej prawa do firmy (art. 43 " k.c.); - odpowiedniego stosowania przepisów o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych do osób prawnych, co oznacza uwzględnienie specyfiki osoby prawnej, która m.in. nie odczuwa uczuć, zatem naruszenie jej dobra osobistego może dotyczyć wyłącznie sfery Jjej zewnętrznego funkcjonowania — dobrem osobistym osoby prawnej jest np. dobre imię rozumiane jako renoma, marka, dobra sława, natomiast nie jest ona wyposażona w godność, która przynależy wyłącznie człowiekowi; - przesłanek ochrony dóbr osobistych w postaci: 1) istnienia dobra osobistego, 2) zagrożenia lub naruszenia tego dobra, 3) bezprawności zagrożenia lub naruszenia, przy braku przesłanki winy (art. 24 § 1 k.c.); - wynikającego z art. 24 § 1 k.c. domniemania bezprawności, co oznacza, że powód winien udowodnić tylko dwie pierwsze przesłanki, pozwany zaś może się bronić, wykazując, że jego działanie nie było bezprawne; - środków ochrony dóbr osobistych przewidzianych w art. 24 k.e., tj. możliwości żądania zaniechania działania grożącego naruszeniem dobra osobistego, a w przypadku dokonania naruszenia — także możliwości żądania, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, w szczególności zaś, by złożyła oświadczenie w odpowiedniej treści i formie, a także możliwości żądania zadośćuczynienia (art. 24 § 1 k.e.), nadto zaś możliwości żądania naprawienia szkody (art. 24 § 2 k.e.) oraz dochodzenia roszczeń przewidzianych w innych przepisach (art. 24 § 3 k.c.); - podstawy prawnej żądania powódki, którą stanowi art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 43 k.c.; - legitymacji procesowej czynnej, przysługującej w myśl art. 24 § 1 k.c. osobie, której dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ponieważ z treści pozwu wynika, że powódka domaga się przeproszenia osób fizycznych — członków jej organów statutowych za naruszenie ich dóbr osobistych, stronie powodowej nie przysługuje legitymacja czynna; - legitymacji procesowej biernej — żądania przewidziane w art. 24 k.c. winny być kierowane przeciwko osobie, która dopuściła się zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, tj. pozwanemu.

Ad2. Wykonując drugie z poleceń, zdający winien wskazać, że: - naruszenie dobrego imienia (renomy) osoby prawnej nie może nastąpić przez kierowanie pism zawierających nieprawdziwe informacje do organów tej osoby - naruszenie tego dobra osobistego może nastąpić jedynie w razie przedstawiania takich informacji podmiotom zewnętrznym, np. kontrahentom, zaś dla uznania złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa za naruszenie dobra osobistego konieczne jest wykazanie, że nastąpiło to ze świadomością, że przestępstwo nie zostało popełnione (art. 43 k.c. w zw. z art. 23 k.c.); - zasadne jest twierdzenie pozwanego, że żadna z wypowiedzi mu przypisywanych nie narusza dóbr osobistych Spółdzielni Usługowej XYZ w W. także dlatego, że z treści pozwu wynika, iż ewentualnie można mówić o naruszeniu dóbr osobistych poszczególnych osób fizycznych będących członkami organów statutowych tej Spółdzielni, zatem powództwo nie zostało wytoczone przez podmiot dotknięty naruszeniem dóbr osobistych (art. 24 § 1 k.c).

Ad 3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający powinien wskazać, że postanowienie Sądu Rejonowego o oddaleniu wniosku pozwanego było błędne. Sąd Rejonowy w W. winien stwierdzić z urzędu swoją niewłaściwość rzeczową i przekazać sprawę do rozpoznania właściwemu miejscowo sądowi okręgowemu z uwagi na to, że:

- powództwo o nakazanie złożenia stosownego oświadczenia jest sprawą O prawo niemajątkowe, te zaś sprawy, stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.c., należą do właściwości sądów - niewłaściwość rzeczowa nie może być usunięta za pomocą umowy prorogacyjnej (art. 46 § l k.pc.), wobec czego do uwzględnienia tej niewłaściwości nie jest konieczny zarzut pozwanego, zgłoszony i nałeżycie uzasadniony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy (art. 202 k.p.c.), - stwierdzenie niewłaściwości i przekazanie sprawy sądowi właściwemu rzeczowo winno zatem nastąpić z urzędu w każdym stanie sprawy (w zasadzie jeszcze przed doręczeniem odpisu pozwu pozwanemu), a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 200 § 1 k.p.c.).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - prawidłowość odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt mogą być przyznane za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Ad1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien wskazać, że wyrażony w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego pogląd uznający przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. za przestępstwo umyślne jest błędny. Jest to bowiem przestępstwo nieumyślne. O takiej jego kwalifikacji decyduje zawarta w znamionach tego typu czynu zabronionego klauzula nieumyślności w postaci zwrotu ustawowego "(...) powoduje nieumyślnie wypadek (...)". Występowanie klauzuli nieumyślności, przy uwzględnieniu treści art. 8 k.k., oznacza, że występek z art. 177 § I k.k. można popełnić tylko nieumyślnie.

O kwalifikacji przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. jako nieumyślnego nie rozstrzyga występujące w powołanym przepisie obowiązującego Kodeksu karnego sformułowanie ustawowe "(...) naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa (...)". Z takiego określenia wynika jedynie, że zasady te mogą być naruszone zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Pamiętać jednak należy, że samo naruszenie zasad bezpieczeństwa nie uzasadnia odpowiedzialności karnej za przestępstwo wypadku komunikacyjnego z art. 177 § 1 k.k. Konieczne jest odniesienie przez inną osobę niż sprawca obrażeń ciała określonych w art. 157 § 1 k.k., co musi być spowodowane nieumyślnie.

Dodać należy, iż przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. nie jest to również przestępstwem umyślno-nieumyślnym i to bez względu na to, w jaki sposób (umyślnie czy nieumyślnie) sprawca naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu.

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń, zdający winien ocenić trafność argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego i wskazać, że:

1) nie zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej (art. 17 § I pkt 10 k.p.k.). Zgodnie z art. 177 § 3 k.k. w sytuacji, gdy pokrzywdzonym przestępstwem z art. 177 § 1 k.k. jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie tego przestępstwa następuje na jej wniosek. W sytuacji przedstawionej w zadaniu pokrzywdzonymi były dwie osoby, tj. Cecylia C. i Przemysław P. Tylko pierwsza z wymienionych była wobec Dariusza D. osobą najbliższą. Wynika to z ustawowej definicji osoby najbliższej zawartej w art. 115 § 11 k.k. Oznacza to, że w analizowanej sytuacji przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. jest ścigane z oskarżenia publicznego z urzędu, a zatem nie jest wymagane złożenie wniosku o ściganie przez podmiot nim pokrzywdzony, tj. przez Przemysława P.; 2) nie może stanowić dowodu oświadczenie złożone przez Dariusza D. wobec Jerzego J., lekarza udzielającego mu pomocy medycznej. Taki zakaz wynika z art. 199 k.p.k. Nie ma tu znaczenia, czy tego rodzaju zeznanie lekarza byłoby dla podejrzanego korzystne czy obciążające. Przez oświadczenie „oskarżonego” rozumie się również oświadczenie „podejrzanego” (art. 71 § 1 k.p.k.) i przepis znajduje pełne zastosowanie również na etapie postępowania przygotowawczego.

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający winien wskazać, że Przemysław P.: - może złożyć środek zaskarżenia na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, ponieważ jako pokrzywdzony jest stroną postępowania przygotowawczego (art. 306 § la pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 325a § 2 k.p.k. i art. 459 § 2 13 k.p.k., art. 299 § 1 k.p.k.), - środkiem tym jest zażalenie (art. 306 § la k.p.k.), - zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego (art. 460 § 1 k.p.k. w zw. z art. 465 § 1 k.p.k. oraz art. 100 §4k.p.k. w zw. zart. 106 k.p.k.), - zażalenie przysługuje do sądu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 465 § 2 k.p.k.), - czyli w sytuacji opisanej w kazusie do sądu rejonowego, w którego okręgu popełniono przestępstwo (art. 24 § I k.p.k., art. 31 § 1 k.p.k.), - jednak: zażałenie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie (art. 428 § 1kp.k.w zw. zart. 465 § L k.p.k.), - pomimo tego, że postanowienie wydał funkcjonariusz Policji, a prokurator tylko je zatwierdził, orzeczenie to uważa się za „postanowienie prokuratora” w rozumieniu art. 465 § 2 k.p.k., a art. 465 § 3 k.p.k. nie znajduje zastosowania; przez postanowienie prokuratora o którym mowa w art. 465 § 2 k.p.k. należy rozumieć zarówno postanowienie, które wydał ten organ, Jak i postanowienie, które prokurator Jedynie zatwierdził, - a zatem Prokurator Okręgowy w B. nie Jest właściwy do rozpoznania zażalenia złożonego przez Przemysława P.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta K. udzielił przedsiębiorcy - Janowi K. zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 18% alkoholu, z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży — barze „Wiarus” w K. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa „Jedność” w K. podnosząc, że przedsiębiorca nie uzyskał od niej zgody na prowadzenie tego typu działalności, mimo że bar zlokalizowany jest w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w lokalu wynajmowanym od spółdzielni. Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w O., postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na postanowienie SKO w O. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa „Jedność”, która ją następnie cofnęła, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r., umorzył to postępowanie.

Skargę na opisaną wyżej decyzję (zezwolenie) Prezydenta Miasta K. w dniu 1 października 2015 r. wniósł Prokurator Rejonowy w K.., w której zarzucił organowi gminy naruszenie przepisów prawa materialnego (ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi), albowiem Janowi K. uprzednio cofnięto zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych — piwa, w prowadzonym przez niego barze „Źródełko” w M., przy czym czas pomiędzy cofnięciem tego zezwolenia a wydaniem nowego, był krótszy niż 3 lata.

Po wniesieniu skargi, Prokurator Rejonowy w K. wniósł także do SKO w O. sprzeciw od decyzji Prezydenta Miasta K. domagając się stwierdzenia nieważności udzielonego przedsiębiorcy zezwolenia, prezentując w nim argumentację, jak we wniesionej przez siebie uprzednio skardze.

Pełnomocnik Jana K. w piśmie procesowym domagał się odrzucenia skargi, albowiem prokurator nie odwoływał się od wydanego zezwolenia, zanim wniósł skargę. Podnosił ponadto, że wskutek odwołania się Spółdzielni Mieszkaniowej „Jedność” od wydanego zezwolenia, SKO w O. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, skarga zaś na to postanowienie została cofnięta, a postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego w chwili wnoszenia skargi przez prokuratora było już prawomocne. Dodatkowo wskazano, że odwołanie, a następnie skarga Spółdzielni, podyktowane były konfliktem z przedsiębiorcą na tle należności czynszowych. W przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, wobec wniesienia przez prokuratora sprzeciwu, pełnomocnik Jana K. domagał się zawieszenia 1. Oceń zasadność wniosków pełnomocnika Jana K. dotyczących wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w K. skargi.

2. Wskaż sposób załatwienia przez SKO w O. sprzeciwu Prokuratora Rejonowego wK.

3. Wskaż ewentualne środki zaskarżenia sposobu załatwienia przez SKO w O. sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w K.

Kazus z prawa prywatnego

W pozwie z dnia 10 marca 2014 r. powód Jerzy K. wniósł o zasądzenie od pozwanych Ewy G. i Anny H. solidarnie kwoty 100.000 złotych oraz kosztów procesu. Wskazał, że jest jedynym synem Marianny K.., która zmarła w dniu 12 listopada 2011 r., zaś pozwane są jego córkami i spadkobierczyniami testamentowymi Marianny K. Wobec tego, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 15 września 2012 r. stwierdzono, że spadek po Mariannie K. na podstawie testamentu z dnia 23 lutego 2008 r. nabyły pozwane po % części, a powód jest jedynym spadkobiercą ustawowym Marianny K., to należy mu się połowa wartości spadku tytułem zachowku. Jedynym składnikiem spadku było zaś spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr 11 przy ul. Wiosennej 13 w S. o wartości 200.000 złotych.

Pozwane w odpowiedzi na pozew domagały się oddalenia powództwa wskazując, że wartość spadku po Mariannie K. wynosiła zero złotych, bowiem już po sporządzeniu testamentu, umową darowizny z dnia 24 kwietnia 2009 r. Marianna K. darowała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr 11 przy ul. Wiosennej 13 w S. o wartości 200.000 złotych jednej z pozwanych, tj. Annie H., ta zaś w dniu § stycznia 2011 r. darowała prawo do tego lokalu drugiej pozwanej Ewie G. Pozwane przyjęły wprost spadek po Mariannie K., jednak w dacie śmierci Marianny K. w spadku po niej nic nie pozostało. Pozwane twierdziły ponadto, że to one opiekowały się do śmierci swoją babką Marianną K., zaś powód pracował w latach 2007-2011 w Niemczech i nie zajmował .się osobiście matką, mimo że z uwagi na wiek i stan zdrowia Marianna K. wymagała opieki. Zdaniem pozwanych, żądanie objęte pozwem nie powinno więc zostać uwzględnione, gdyż nie byłoby to zgodne z poczuciem sprawiedliwości.

W toku procesu Jerzy K. złożył do akt sprawy prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. oddalający powództwo Ewy G. i Anny H. o uznanie go za niegodnego dziedziczenia po Mariannie H. Stwierdził, że do wartości spadku należy doliczyć darowiznę uczynioną przez spadkodawczynię w dniu 24 kwietnia 2009 r. na rzecz Anny H., a po tym doliczeniu należna mu wartość zachowku nadal wynosi 100.000 złotych.

1. Wskaż podstawę prawną żądania dochodzonego przez powoda Jerzego K. i omów przesłanki takiego żądania. Oceń czy powodowi i pozwanym przysługuje legitymacja procesowa w niniejszej sprawie.

. Oceń zasadność obrony pozwanych Ewy G. i Anny H. i odnieś się do ich stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na pozew. . Wskaż jakie rozstrzygnięcie powinien wydać sąd. Omów przesłanki tego

Kazus z prawa karnego

W dniu 2 lipca 2015 r. dwudziestoletni Andrzej W. bawił się na zabawie zorganizowanej z okazji osiemnastych urodzin swojej dziewczyny Joanny Z. Impreza odbywała się w mieszkaniu dziewczyny. Przebywało wówczas w nim piętnaście osób. W pewnym momencie, między Andrzejem W. a dziewiętnastoletnim Janem C., byłym chłopakiem Joanny Z., doszło do scysji. Jej przyczyną było stwierdzenie Jana C., że Joanna Z. "spała z większością kolegów z klasy". Słysząc takie słowa Andrzej W. spoliczkował w obecności kilku osób Jana C., na co ten w odwecie chwycił leżący na stole w pokoju nóż kuchenny i wykonując gwałtowny zamach ugodził nim w szyję Andrzeja W.

W toku postępowania przygotowawczego zasięgnięto opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, uczestniczącego - o czym wiedział organ procesowy go powołujący - w imprezie w dniu 2 lipca 2015 r. i będącego świadkiem uderzenia nożem Andrzeja W. przez Jana C.

Biegły ustalił, że pokrzywdzony Andrzej W. w następstwie powyższego zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci rany ciętej skóry i tkanki podskórnej szyi po prawej stronie, co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała na okres trwający nie dłużej niż siedem dni.

Janowi C. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na usiłowaniu zabójstwa Andrzeja W. (art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.). Zgodnie z treścią pisemnego uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów o umyślnym godzeniu w życie drugiego człowieka świadczy to, że uderzając nożem w szyję, sprawca mógł przewidzieć zaistnienie skutku śmiertelnego, choć brak dowodu, że faktycznie przewidywał taki skutek.

Jan C. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia stwierdzając, że nie chciał zabić Andrzeja W., lecz „dać mu jedynie nauczkę na przyszłość". Będąc przekonany o swojej niewinności postanowił nie korzystać z pomocy obrońcy. Wobec podejrzanego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji połączony z zatrzymaniem paszportu i zakazem opuszczania kraju.

Wobec uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności Jana C. w chwili czynu, wynikających z sygnalizowanego przez niego uprzedniego leczenia z powodu depresji, został on W toku postępowania przygotowawczego zbadany przez biegłego lekarza psychiatrę. Jedynym wnioskiem, wynikającym z opinii biegłego było to, że Jan C. był w pełni poczytalny w czasie zarzucanego mu czynu. Podczas badania Jan C. przyznał się wobec biegłego do popełnienia zarzucanego mu czynu, w tym zamiaru pozbawienia życia Andrzeja W., co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu opinii.

Akt oskarżenia o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. został skierowany przez prokuratora do Sądu Okręgowego w K. Na rozprawę stawili się jedynie oskarżony Jan C. i prokurator. W postępowaniu jurysdykcyjnym została przesłuchana w charakterze świadków większość uczestników zabawy, z wyjątkiem Cezarego S., który zmarł przed rozpoczęciem postępowania sądowego. O odczytanie protokołu zeznań złożonych przez tego świadka w postępowaniu przygotowawczym wnioskował prokurator. Sprzeciwił się temu oskarżony Jan C. argumentując, że „świadek ten zeznał na jego niekorzyść, gdyż go nie lubił". Mimo sprzeciwu, Sąd dopuścił ten dowód, odczytując w obecności stron treść protokołu zawierającego zeznania świadka Cezarego S.

Sąd Okręgowy w K. uznał Jana C. za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu podając w ustnych motywach wyroku, że podstawowe znaczenie dla przyjęcia takiego rozstrzygnięcia miało przyznanie się oskarżonego Jana C., wobec badającego go biegłego, do 1. Oceń prawidłowość zarzutu przedstawionego Janowi C. w postępowaniu przygotowawczym.

2. Wskaż ewentualne błędy z zakresu prawa karnego procesowego popełnione w postępowaniu przygotowawczym.

3. Oceń prawidłowość przebiegu postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz trafność wydanego wyroku.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Ad 1.

Wniosek o odrzucenie skargi Prokuratora Rejonowego w K. motywowany przez pełnomocnika Jana K. brakiem uprzedniego odwołania się skarżącego jest nietrafny. Z mocy art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Nie jest także trafny wniosek o odrzucenie skargi prokuratora motywowany postępowaniem ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej „Jedność” w K. zakończonym prawomocnym postanowieniem WSA wO. o jego umorzeniu wobec cofnięcia skargi. Inny był przedmiot tego postępowania, niż przedmiot skargi prokuratora. Cofnięcie skargi wiązało sąd wojewódzki (art. 60 p.p.s.a.). Nie jest także zasadny wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, motywowany toczącym się postępowaniem ze sprzeciwu prokuratora. Tylko w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu (art. 56 p.p.s.a.). W tej sprawie najpierw prokurator wniósł skargę, a następnie skierował sprzeciw.

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń rozwiązujący wWinien wykazać się znajomością konstrukcji z art. 189 k.p.a., z której wynika, że prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu. Skoro Prokurator Rejonowy w K. wniósł skargę do WSA w K., to następnie z tych samych przyczyn nie mógł wnosić sprzeciwu wobec tej samej decyzji — zezwolenia udzielonego Janowi K. W tej sytuacji SKO w O. powołując się na przepis art. 6la § 1 k.p.a. postanowieniem powinno odmówić wszczęcia postępowania. Przepis ten stanowi, że „Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania”.

Ad3.

Art. 6la § 2 k.p.a. stanowi, że „Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie”. Ponieważ jednak do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 144 k.p.a.), a Kolegium, w stosunku do którego nie ma organu wyższego stopnia, wydawałoby postanowienie jako organ I instancji, to powinno pouczyć, że służy na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - prawidłowość odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt mogą być przyznane za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Ad 1. Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien wykazać się wiedzą, co do:

- pojęcia zachowku, jako ustawowego zabezpieczenia interesów osób najbliższych spadkodawcy, który to spadkodawca, w ramach swobody testowania, może rozrządzić całym swoim majątkiem na rzecz innych osób, jednak jego najbliższym ustawa daje roszczenie pieniężne skierowane przede wszystkim przeciwko powołanym spadkobiercom (art. 991 § 2 k.e.), - kręgu osób uprawnionych do zachowku, który przysługuje jedynie zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, przy czym uprawnienie to jest uzależnione od tego, czy osoby te byłyby powołane do spadku z mocy ustawy (art. 991 § 1 k.c.), a roszczenie pieniężne o zachowek służy im jeżeli nie otrzymały zachowku w postaci darowizny uczynionej przez spadkodawcę, powołania do spadku lub zapisu (art. 991 § 2 k.c.), - kręgu osób ponoszących odpowiedzialność z tytułu zachowku - z art. 991 § 2 k.c. wynika wprawdzie, że zobowiązanym z tytułu zachowku jest wyłącznie spadkobierca (spadkobiercy), jednak inne przepisy dotyczące zachowku wskazują, że spadkobierca jest zobowiązany w pierwszej kolejności, a poza nim odpowiedzialność z tytułu zachowku ponoszą także: osoby, na rzecz których spadkodawca uczynił zapis windykacyjny doliczony do spadku (art. 999! k.e.), a w Jeszcze dalszej kolejności osoby, które otrzymały od spadkodawcy darowiznę doliczoną do spadku (art. 1000 k.c. i art. 1001 k.c.), - wysokości zachowku, która co do zasady odpowiada połowie wartości udziału spadkowego, który przypadłby uprawnionemu przy dziedziczeniu ustawowym, a w przypadku, gdy (w chwili otwarcia spadku) uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo zstępny uprawniony jest małoletni — wynosi dwie trzecie wartości tego udziału (art. 991 § 1 k.c.), - podstawy prawnej żądania powoda, którą stanowi art. 991 § 2 k.c. w związku z § 1 tego artykułu i w związku z art. 993 k.c., - legitymacji procesowej czynnej, przysługującej powodowi jako synowi spadkodawczyni, który, przy dziedziczeniu ustawowym, nabyłby spadek po Mariannie K. w całości na podstawie art. 931 § I k.c., - legitymacji procesowej biernej, przysługującej pozwanym jako spadkobierczyniom testamentowym Marianny K., na podstawie art. 991 § 2 k.c.

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń, zdający winien wskazać, że obrona pozwanych jest niezasadna albowiem: - okoliczność, że w spadku po Mariannie K. nic nie pozostało nie ma istotnego znaczenia wobec tego, że spadkodawczyni darowała jednej ze spadkobierczyń spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a stosownie do art. 993 k.c. darowizna ta podlega doliczeniu do spadku, - do darowizny powyższej nie mają zastosowania wyłączenia przewidziane w art. 994 k.c., - z treści powyższych przepisów wynika, że doliczeniu do spadku podlegają także darowizny, których przedmiot nie pozostaje już w majątku obdarowanego, zatem kwestia dalszego rozporządzenia przez Annę H. spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu nie ma znaczenia dla wyniku procesu, - okoliczność, że powód nie opiekował się matką w ostatnich latach jej życia nie uzasadnia przyjęcia, że żądanie pozwu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i stanowi nadużycie prawa (art. 5 k.c.) — nie ma ku temu wystarczających danych, bowiem powód nie opiekował się osobiście matką, gdyż pracował zagranicą, a nie są znane przyczyny takiego stanu rzeczy oraz szczegóły dotyczące relacji powoda z matką; klauzula generalna z art. 5 k.c. powinna być stosowana ostrożnie, szczególnie w odniesieniu do zachowku, który jest regulacją wyjątkową, ograniczającą swobodę spadkodawcy i podlega szczególnej ochronie ustawodawcy; złożony przez powoda do akt prawomocny wyrok oddalający powództwo Anny H. i Ewy G. o uznanie go za niegodnego dziedziczenia wskazuje też, że nie dopuścił się on wobec Marianny K. rażących zachowań, o których mowa w art. 928 § 1 k.c.

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń zdający winien wskazać, że Sąd powinien uwzględnić powództwo w całości, zasądzając od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 100.000 złotych i koszty procesu, przede wszystkim z uwagi na to, że:

- Jerzy K. jest jedynym synem spadkodawczyni, który przy dziedziczeniu ustawowym, odziedziczyłby całość spadku po Mariannie K., zatem z mocy art. 991 § 1 k.c. jest on uprawniony do zachowku po niej, a zachowku tego nie otrzymał, - Anna H. i Ewa G. ponoszą w pierwszej kolejności odpowiedzialność z tytułu zachowku po Mariannie K., jako jej spadkobierczynie testamentowe (art. 991 § 2 k.c.), - wysokość należnego powodowi zachowku wynosi połowę udziału spadkowego, który by mu przypadł przy dziedziczeniu ustawowym (art. 991 § 1 k.c.), czyli połowę wartości spadku, - przy obliczaniu tego zachowku do spadku należy doliczyć darowiznę dokonaną przez spadkodawczynię w dniu 24 kwietnia 2009 r. (art. 993 k.c.), zatem do wartości zero złotych należy doliczyć niesporną między stronami wartość przedmiotu darowizny, tj. kwotę 200.000 złotych, - podstawą obliczenia zachowku Jest zatem kwota 200.000 złotych, z której powodowi należy się połowa, tj. 100.000 złotych, - Anna H. i Ewa G. przyjęły spadek wprost, a dział spadku nie nastąpił, wobec czego z tytułu zachowku, który należy do długów spadkowych (art. 922 § 3 k.c.), odpowiadają one Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - prawidłowość odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt mogą być przyznane za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Ad 1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien przyjąć, że przedstawiony Janowi C. zarzut, w kontekście pisemnego uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zarzutów, nie jest prawidłowy. Jego wadliwość polega na tym, że jako uzasadnienie działania z zamiarem zabójstwa, odwołano się jedynie do możliwości przewidzenia zaistnienia skutku śmiertelnego. W świetle art. 9 § I k.k. przyjęcie umyślności (niezależnie od tego w Jakiej postaci), wymaga natomiast ustalenia, że sprawca faktycznie przewidywał co najmniej możliwość popełnienia czynu zabronionego. Ustalenie jedynie możliwości przewidzenia popełnienia czynu zabronionego właściwe jest dla nieumyślności z art. 9 § 2 k.k.

W sytuacji zatem, gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak było jakiegokolwiek dowodu pozwalającego na ustalenie, że Jan C. faktycznie przewidywał co najmniej możliwość popełnienia czynu zabronionego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. (brak elementu strony podmiotowej czynu zabronionego), to niedopuszczalne było przedstawienie mu zarzutu popełnienia takiego czynu.

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń, zdający winien wskazać, że w postępowaniu przygotowawczym zostały popełnione następujące błędy: - powołanie w charakterze biegłego osoby, która była świadkiem czynu, którego dotyczy postępowanie (art. 196 § 1 1 2 k.p.k.); - powołanie tylko jednego biegłego lekarza psychiatry w celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego; powołuje się, co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów (art. 202 § 1 k.p.k.); - brak obrońcy w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności podejrzanego (art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.); - opinia biegłych o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego powinna zawierać nie tylko stwierdzenia dotyczące poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, ale także jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego, a zwłaszcza wskazanie, czy stan ten pozwala oskarżonemu na udział w postępowaniu i na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, a także w razie potrzeby stwierdzenia co do okoliczności wymienionych w art. 93b k.k. (art. 202 § 5 k.p.k.).

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający powinien wskazać następujące błędy: - nieprawidłowa formalna kontrola aktu oskarżenia, gdyż Sąd Okręgowy w K. winien dostrzec brak obrońcy w przypadku obrony obligatoryjnej; - brak obrońcy w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w K., gdyż oskarżonemu zarzucono zbrodnię (art. 80 k.p.k.); - obraza przepisu art. 391 § la k.p.k., przez odczytanie przez Sąd Okręgowy w K. treści zeznań zmarłego świadka Cezarego S.; oskarżyciel publiczny wnioskował o przeprowadzenie tego dowodu i to on powinien na rozprawie odczytać, jedynie w niczbędnym zakresie, treść protokołu zeznań tego świadka; - obraza art. 199 k.p.k. stanowiącego, że złożone wobec biegłego oświadczenia oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w X po rozpoznaniu podania spółki A, decyzją z dnia 10 kwietnia 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta X, ustalającej dla spółdzielni B warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podstawą odmowy stwierdzenia nieważności było przekonanie, że wnioskująca spółka A nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości objętej źródłową decyzją ustalającą warunki zabudowy, ani do nieruchomości sąsiadujących z nią, nie jest zatem stroną w sprawie.

Spółka A zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. SKO w X, rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia 27 maja 2014 r., doręczoną spółce A i spółdzielni B w dniu 30 maja 2014 r., utrzymało w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Y na decyzję wydaną w drugiej instancji wniósł w dniu 1 lipca 2014 r. Prokurator Okręgowy w X, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Skarżący zarzucił, że trzyosobowemu składowi orzekającemu SKO ponownie rozpoznającemu sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, przewodniczył członek kolegium, który uprzednio brał udział w wydaniu decyzji SKO z dnia Spółka A zwróciła się do WSA w Y z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta X o ustaleniu warunków zabudowy, motywując to obawą wystąpienia trudnych SKO w X, w odpowiedzi na skargę, wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, podnosząc, że o wszczęciu postępowania na wniosek spółki A poinformowano - w trybie art. 183 § 2 k.p.a. - pisemnie Prokuratora Rejonowego w X, który jednak nie uznał potrzeby udziału w sprawie. Z ostrożności wniesiono alternatywnie o oddalenie skargi, przyznając, że przewodniczącym składu orzekającego w obu instancjach była ta sama osoba, ale zaskarżona decyzja zapadła jednogłośnie, co oznacza, że gdyby nawet inna osoba przewodniczyła składowi i tak byłaby przegłosowana.

1. Oceń zasadność wniosku SKO w X o odrzucenie skargi.

2. Oceń trafność wniosku spółki A o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków 3. Wskaż przesłanki orzekania WSA w Y w przedmiocie rozpoznania skargi Prokuratora

Kazus z prawa prywatnego

Jan G., w pozwie wniesionym w dniu 6 maja 2014 r. do Sądu Okręgowego w P., domagał się aby jego brat Zenon G. wydał mu nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym, położoną w P. przy ulicy Głównej 190. Wskazał, że w dniu 10 lutego 2012 r. Jan G. zawarł z Zenonem G. w formie aktu notarialnego umowę sprzedaży tej nieruchomości. Jan G., sprzedając nieruchomość Zenonowi G., liczył na to, że brat zamieszka w tej nieruchomości wraz z niedołężną matką stron, której zapewni stosowną opiekę. Jan G. nie mógł opiekować się matką, gdyż niedługo po zawarciu tej umowy wyjechał do pracy za granicę. Zenon G. wynajął sporną nicruchomość, z czego czerpie zyski, które przeznacza wyłącznie na potrzeby swoje i konkubiny, u której aktualnie mieszka. Z kolei ich matka mieszka u dalszej rodziny, która się nią opiekuje. Jan G. przekonał się o tym, gdy wrócił do kraju w styczniu 2013 r. W dniu 20 marca 2014 r. Jan G. złożył oświadczenie w formie aktu notarialnego o uchyleniu się od skutków złożonego w umowie z dnia 10 lutego 2012 r. oświadczenia woli. Powołał się na błąd polegający na tym, że oczekiwał od brata Zenona G. opieki nad matką i zapewnienia jej mieszkania na tej nieruchomości. To właśnie przekonanie skłoniło go do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości za bardzo niską cenę. Tymczasem ze strony brata spotkał go zawód.

Pozwany, w odpowiedzi na pozew, podniósł zarzut zawisłości sporu, wskazując, że powód wytoczył już powództwo o zapłatę czynszu przeciwko najemcy spornej nieruchomości. W ramach tego postępowania Jan G. powołuje się na te same okoliczności, jak w niniejszej sprawie, twierdząc, że jest właścicielem nieruchomości, a zatem osobą uprawnioną do uzyskania czynszu najmu. Zenon G., wnosząc o oddalenie powództwa, zaprzeczył aby zobowiązywał się wobec powoda do zapewnienia matce opieki. Podniósł też, że w treści aktu notarialnego nie było żadnego zastrzeżenia dotyczącego opieki nad matką, co powód przyznał w trakcie procesu.

Sąd Okręgowy w P. oddalając powództwo przyjął, że wskazane przez Jana G. okoliczności pozwalają uznać, że składając oświadczenie woli w umowie z dnia 10 lutego 2012 r. działał pod wpływem błędu wywołanego przez Zenona G. i był to błąd istotny. Sąd Okręgowy uznał, że gdyby powód wiedział, że brat nie zaopiekuję się matką, nie zawarłby umowy sprzedaży za cenę zdecydowanie niższą od cen rynkowych. Jednak przyczyną nie uwzględnienia powództwa przez Sąd Okręgowy było przyjęcie, że powód oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożył po upływie roku, od kiedy dowiedział się, że brat nie zapewnił matce Omów przesłanki uzasadniające możliwość uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Wskaż, w jakim terminie można skutecznie uchylić się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, jaki jest charakter tego terminu i czy sąd może upływ tego terminu uwzględnić z Oceń zasadność podniesionego przez pozwanego zarzutu zawisłości sporu.

Oceń wydane przez Sąd Okręgowy w P. rozstrzygnięcie i motywy jakimi się kierował.

Kazus z prawa karnego

Barbara J. pozostawała od kilku lat we wspólnym pożyciu ze Stanisławem J. Oboje mieszkali w domu będącym własnością Barbary J. Początkowo ich relacje układały się dobrze, jednak od maja 2008 r. Stanisław J. zaczął nadużywać alkoholu i pod jego wpływem agresywnie zachowywać się wobec swojej konkubiny. Dochodziło wówczas do inicjowanych przez Stanisława J. awantur domowych, w trakcie których wyzywał konkubinę słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, popychał, groził pobiciem. Akty przemocy miały miejsce do końca sierpnia 2008 r., kiedy to Barbara J. przeprowadziła się do swoich rodziców. W marcu 2009 r. Stanisław J. został skazany w związku ze znęcaniem się nad Barbarą J. za przestępstwo Z art. 207 § L k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 14 lutego 2010 r., kiedy to sąd penitencjarny zastosował wobec niego dobrodziejstwo Po opuszczeniu zakładu karnego Stanisław J. ponownie zamieszkał z Barbarą J. Od stycznia 2013 r. znowu zaczął nadużywać alkoholu i wyzywać swoją konkubinę słowami wulgarnymi, szarpać ją oraz popychać. W trakcie jednej z kolejnych awantur, w dniu 10 lutego 2013 r. wielokrotnie uderzał Barbarę J. po całym ciele rękami, kopał, wskutek czego doznała ona wielu obrażeń ciała, w tym ostrego krwiaka podtwardówkowego lewej półkuli mózgowej, pęknięcia prawego płata wątroby z krwawieniem do jamy otrzewnej, a także stłuczenia płuca prawego, co skutkowało ostrą niewydolnością oddechową, powodującą u pokrzywdzonej wystąpienie choroby realnie zagrażającej jej życiu. W dniu 1 lipca 2013 r. zostało wszczęte postępowanie karne o znęcanie się i w trakcie jego trwania w dniu 24 lipca 2013 r. przedstawiono Stanisławowi J. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. W trakcie postępowania pokrzywdzona została pouczona o prawie odmowy składania zeznań w stosunku do osoby najbliższej, nie skorzystała z tego uprawnienia i złożyła obciążające Stanisława J. zeznania. Trzy dni po tym fakcie Barbara J. powiesiła się. W liście pożegnalnym, pozostawionym dla swoich rodziców, prosiła ich o opiekę nad dzieckiem, zaś jako przyczynę swojego desperackiego kroku wskazywała wyjątkowo agresywne zachowanie jej konkubenta i strach, z którym nie potrafiła już W przesłanym do sądu akcie oskarżenia, prokurator oskarżył Stanisława J. o popełnienie w okresie od początku stycznia 2013 r. do dnia 24 lipca 2013 r. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. Jak wynikało z uzasadnienia aktu oskarżenia, zdarzenie z dnia 10 lutego 2013 r., mimo zaistnienia poważnego skutku dla zdrowia Barbary J., nie wymaga odrębnej kwalifikacji z uwagi na oddanie już zawartości jego bezprawia w art. 207 § 1 k.k. W ocenie oskarżyciela publicznego, nie można przypisać Stanisławowi J. odpowiedzialności za śmierć jego konkubiny, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, że wystąpienie takiego skutku obejmował swoim zamiarem. Zdaniem prokuratora, tragiczna decyzja o samobójstwie została podjęta przez samą pokrzywdzoną. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem, oskarżony Stanisław J. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Sąd Okręgowy w P. w dniu 16 grudnia 2013 r. skazał Stanisława J. za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k., przyjmując, że dopuścił się go w okresie od początku stycznia 2013 r. do dnia 24 lipca 2013 r. i w warunkach czynu ciągłego z art. 12 k.k. Podstawę ustaleń dowodowych Sądu stanowiły jedynie zeznania interweniujących funkcjonariuszy Policji oraz sąsiadów słyszących odgłosy awantur. Sąd nie wziął pod uwagę zeznań pokrzywdzonej, albowiem zmarła przed zakończeniem postępowania.

1. Oceń prawidłowość skierowanego przez oskarżyciela publicznego aktu oskarżenia.

2. Oceń prawidłowość wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 grudnia 2013 r., w zakresie zagadnień prawa karnego materialnego i procesowego.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Ad 1.

Wniosek o odrzucenie skargi Prokuratora Okręgowego w X jest nietrafny. Sąd odrzuca skargę m. in., gdy wniesiono ją po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z mocy art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Niesporne jest, że Prokurator Okręgowy w X nie brał udziału w postępowaniu przed SKO w X, zaś zawiadomienie Prokuratora Rejonowego w X - w trybie art. 183 § 2 k.p.a. - o toczącym się postępowaniu nie spowodowało, aby prokurator brał udział w postępowaniu na prawach strony. Wyłącznie od woli prokuratora zależy, czy weźmie udział w postępowaniu, zgłaszając swoje przystąpienie.

Ad2.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta X, ustalającej dla spółdzielni B warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jest niedopuszczalny. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek spółki A jest niedopuszczalny, albowiem skarżącym jest Prokurator Okręgowy w X, nie zaś ta spółka.

Ad3.

Zarzut skargi Prokuratora Okręgowego w X jest co do reguły uzasadniony, albowiem z mocy art. 27 § la k.p.a. członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Nie jest jednak trafny wniosek skarżącego prokuratora, aby z tej przyczyny stwierdzać nieważność zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt I lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi „naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego”. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. 'WSA w Y, podzielając zarzut skargi mógłby zatem uchylić zaskarżoną decyzję.

Dodatkowo można zauważyć, że skoro spółka A nie miała przymiotu strony w sprawie, to SKO w X winno - na podstawie art. 6la k.p.a. - postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania, nie zaś decyzją odmawiać stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z mocy art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. WSA w Y, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), winien przeto uchylić zaskarżoną decyzję oraz stwierdzić nieważność decyzji SKO w X z 10 kwietnia 2014 r., będąc uprawionym do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktu podjętego w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 p.p.s.a.).

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

- umiejętność stosowania zasad wykładni, - poprawność w ocenie legalności działań organu administracji publicznej, - słownictwo i komunikatywność wypowiedzi, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - klarowność i spójność wypowiedzi, - wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Ad1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający powinien przyjąć, że:

1) Stanowisko oskarżyciela publicznego co do braku możliwości pociągnięcia Stanisława J. do odpowiedzialności karnej za spowodowanie u pokrzywdzonej wystąpienia skutku w postaci choroby realnie zagrażającej jej życiu jest niezasadne. Jakkolwiek istota kryminalizowanego w art. 207 § 1 k.k. zachowania się polega na zadawaniu bólu fizycznego lub powodowaniu cierpienia psychicznego pokrzywdzonego, to jednak dla bytu przestępstwa znęcania się nie jest konieczne wystąpienie jakiegokolwiek skutku. Jest to bowiem przestępstwo formalne. Czyn, którego dopuścił się oskarżony Stanisław J. w dniu 10 lutego 2013 r. realizuje znamiona czynu przestępnego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., gdyż skutkiem jest wystąpienie choroby realnie zagrażającej życiu. Mimo, że przestępstwo to zostało popełnione w ramach znęcania się nad pokrzywdzoną Barbarą J., to jednak należy przyjąć, iż przypisywany sprawcy skutek w postaci choroby realnie zagrażającej życiu wykracza poza ramy znęcania się. Dla oddania pełnej zawartości kryminalnej czynu, konieczne jest zakwalifikowanie zachowania Stanisława J. na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Uzasadnia to zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu tj. z art. 207 §1kk. wzb. zart. 156 § I pkt 2 k.k. w zw. zart. 11 §2 k.k.

2) Stanowisko oskarżyciela publicznego co do braku możliwości pociągnięcia Stanisława J. do odpowiedzialności karnej za śmierć Barbary J. jest niezasadne. Kwalifikowany typ przestępstwa znęcania z art. 207 § 3 k.k. stanowi przestępstwo umyślno- nieumyślne. Oznacza to, że sprawca umyślnego przestępstwa znęcania się z § 1 art. 207 k.k. poniesie surowszą odpowiedzialność, jeżeli skutek swego czynu w postaci targnięcia się pokrzywdzonego na własne życie przewidywał albo mógł przewidzieć w rozumieniu art. 9 § 2 k.k. Uzasadniające surowszą odpowiedzialność karną następstwo zachowania sprawcy w postaci targnięcia się pokrzywdzonego na własne życie nie może być zatem objęte zamiarem. Odpowiedzialność karna za przestępstwo z art. 207 § 3 k.k. nie jest warunkowana tym, aby sprawca przewidywał, że ofiara targnie się na własne życie. Wystarczające jest, że mógł to przewidzieć.

3) W akcie oskarżenia nie została przyjęta w kwalifikacji prawnej recydywa specjalna podstawowa z art. 64 § 1 k.k., mimo spełnienia jej przesłanek.

4) Wniesiono akt oskarżenia do niewłaściwego rzeczowo sądu, gdyż w sprawie o przestępstwo z art. 207 k.k. właściwy jest sąd rejonowy, a nie okręgowy (art. 25 § 1 k.p.k. a contrario).

Ad2. Wykonując drugie z poleceń, zdający winien wykazać się wiedzą, co do tego, że: 1) Sąd nie zweryfikował błędów popełnionych przez prokuratora w akcie oskarżenia dotyczących właściwości rzeczowej sądu i kwalifikacji prawnej czynu.

2) Sąd błędnie nie uwzględnił przy dokonywaniu ustaleń faktycznych zeznań zmarłej w toku postępowania przygotowawczego pokrzywdzonej. Zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym przez świadka, który przed złożeniem tych zeznań został uprzedzony o przysługującym mu prawie odmowy zeznań (art. 165 k.p.k., art. 173 § 2 k.pk.), ale z uprawnienia tego nie skorzystał, mogą być odczytane na rozprawie na podstawie art. 391 § 1 k.p.k. również wtedy, gdy świadek ten zmarł przed rozprawą.

3) Sąd skazując za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. błędnie przyjął, że oskarżony działał w warunkach czynu ciągłego. Stosowanie art. 12 k.k. jest wyłączone w odniesieniu do tych przestępstw, których czasownikowe określenie strony przedmiotowej dopuszcza wielokrotność działania sprawcy, jak to jest przy występku znęcania. Ma on charakter wieloczynnościowy, złożony z jedno- lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra (np. nietykalność cielesną lub godność osobistą), systematycznie się powtarzających, choć może polegać także na działaniu jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Ad 1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien wykazać się wiedzą, co do: - pojęcia błędu, jako niezgodności między rzeczywistością a jej odbiciem w świadomości podmiotu (art. 84 k.c.), - związku błędu z treścią czynności prawnej - tak jej aspektem faktycznym, jak i prawnym; błąd może dotyczyć tak elementów przedmiotowo istotnych - esentialia negofii, istotnych podmiotowo - accidentalia negotii, jak i nieistotnych oraz okoliczności dotyczących przedmiotu czynności prawnej, - braku doniosłości prawnej błędu co do pobudki (sfery motywacyjnej) i co do sposobu wykonania umowy, - istotności błędu, przez co należy rozumieć, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie nie złożyłby oświadczenia tej treści (art. 84 § 2 k.c.), - dodatkowych warunków uchylenia się od skutków oświadczenia woli, gdy oświadczenie składane jest innej osobie (adresat wywołał błąd lub wiedział o błędzie albo mógł go z łatwością zauważyć), - podmiotu, który ma złożyć to oświadczenie, adresata tego oświadczenia, formy tego oświadczenia (art. 88 k.c.), - skutków wadliwości oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu - nieważność względna (wzruszalność), - terminu do złożenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli, który jest roczny (art. 88 § 2 k.e.) i należy go liczyć od chwili wykrycia błędu, przy czym do jego zachowania konieczne jest dotarcie oświadczenia do adresata przed jego upływem, w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią (art. 61 k.c.), - materialnoprawnego charakteru tego terminu - jest to termin zawity, którego upływ sąd uwzględnia z urzędu, po jego upływie uprawnienie do uchylenia się od skutków oświadczenia woli wygasa.

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń, zdający powinien przede wszystkim wskazać na:

- pojęcie zawisłości sporu jako przesłanki procesowej uniemożliwiającej rozpoznanie sprawy (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.), - niezasadność podniesionego przez pozwanego Zenona G. zarzutu zawisłości sporu wobec braku tożsamości podmiotowej i przedmiotowej w obu sprawach, - potrzebę wydania przez Sąd Okręgowy zaskarżalnego postanowienia odmawiającego odrzucenia pozwu (art. 222 k.p.c. w zw. z art. 394 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający powinien wskazać, że: - powództwo podlegało oddaleniu, choć nie z przyczyn wskazanych przez Sąd Okręgowy, - Sąd Okręgowy niezasadnie przyjął, że powód działał pod wpływem błędu w rozumieniu art. 84 k.c., ponieważ nie był to błąd co do treści czynności prawnej, lecz co do pobudki (sfery motywacyjnej) powoda Jana G., a zatem jego oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia zawartego w umowie z dnia 10 lutego 2012 r. nie rodziło skutków prawnych, - Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął legitymację bierną pozwanego Zenona G. jako strony umowy z dnia 10 lutego 2012 r. , pomimo, że wynajął on nieruchomość osobie trzeciej, - Sąd Okręgowy wskazał wadliwą przyczynę oddalenia powództwa, gdyż wobec braku błędu w rozumieniu art. 84 k.c., odwoływanie się do upływu terminu rocznego z art. 88 § 2 k.c. było bezprzedmiotowe.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za:

- szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Starosta Powiatu R. decyzją z dnia 24 stycznia 2013 r. udzielił Spółce z o.o. „Hol-Ster” pozwolenia na budowę magazynu na materiały budowlane wraz z utwardzeniem płacu postojowego dla samochodów dostawczych i osobowych na działkach nr 345 i 347 w obrębie 21 miasta L. przy ul. B. Krzywoustego 33 oraz zatwierdził przedłożony projekt budowlany. Decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę doręczano na adres Feliksa D., wykazanego w rejestrze ewidencji gruntów jako właściciel działki nr 344 znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. W terminie otwartym do wniesienia odwołania taki środek zaskarżenia wniosła Zofia D. podając, że jest córką Feliksa D., który zmarł w 2001 r., ona zaś jest jego spadkobierczynią. Do odwołania dołączono odpis skrócony aktu zgonu Feliksa D.

Odwołanie wraz z aktami sprawy Starosta Powiatu R. przekazał Wojewodzie P., który wezwał odwołującą się do wykazania interesu prawnego w sprawie, poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby, że uzyskała spadek po swym zmarłym ojcu. W odpowiedzi na wezwanie Zofia D. poinformowała, że ojciec pozostawił testament, który znajduje się w posiadaniu Wójta Gminy W., przed którym sporządzono testament. Jednocześnie Zofia D. podała, że obok niej w testamencie do spadku powołani są inni spadkobiercy: jej brat — Samuel D. i siostra — Agata Z; odwołująca się podała ich adresy. Wojewoda P. zwrócił się do Wójta Gminy W. o nadesłanie uwierzytelnionej kopii testamentu sporządzonego przez Feliksa D. W odpowiedzi na pismo wojewody, sekretarz Urzędu Gminy W. poinformował organ odwoławczy, że oryginał testamentu może zostać przekazany wyłącznie sądowi powszechnemu lub notariuszowi, a to z uwagi na „obowiązujące przepisy prawa spadkowego”.

Wojewoda P. postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r., powołując w podstawie prawnej art. 134 k.p.a. - stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wojewoda argumentował, że odwołująca się nie wykazała interesu prawnego, w sprawie zaś wyczerpano możliwość potwierdzenia jej statusu jako strony w sprawie, Skoro z mocy art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje stronie, a podjęte przez organ odwoławczy czynności wyjaśniające nie doprowadziły do potwierdzenia takiego statusu u Zofii. D., należało.stwierdzić niedopuszczalność. wniesionego odwołania..Pouczono -w wydanym postanowieniu, że stronie służy prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Zofia D. wniosła skargę na powyższe postanowienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego domagając się jego uchylenia oraz uchyłenia decyzji organu I instancji. Skarżąca domagała się także wstrzymania wykonania pozwołenia na budowę wywodząc, że zrealizowanie zamierzonej inwestycji zniweczy jej plany wykorzystania działki nr 344 na cele budownictwa mieszkaniowego. W tym zakresie powołała się na wydaną w 2009 r. decyzję o warunkach zabudowy pod budynek mieszkalny, jednorodzinny, przewidziany na tej działce. Spółka „Hol-Ster” poinformowała z kolei sąd, że wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę do czasu wyznaczenia rozprawy skutkować będzie koniecznością zapłaty kary umownej przedsiębiorstwu budowlanemu w wysokości 35 tys. zł. Na dowód tego stwierdzenia, spółka przestawiła sądowi kopię umowy na wykonywanie robót budowlanych.

Po wniesieniu skargi przez Zofię D., Agata Z. wystąpiła do Prokuratora Rejonowego w P. o wniesienie sprzeciwu wobec decyzji Starosty Powiatu R., argumentując, że nie wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Prokurator na piśmie poinformował wnoszącą podanie, że wobec toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego wniesienie sprzeciwu byłoby prawnie niedopuszczalne.

1. Oceń prawidłowość działania Wojewody P. i zgodność z prawem wydanego przez niego postanowienia, 2. Oceń prawidłowość stanowiska Prokuratora Rejonowego w P. odmawiającego wniesienia sprzeciwu.

3. Podaj przesłanki, jakimi będzie kierował się wojewódzki sąd administracyjny przy rozpoznaniu wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę.

Kazus z prawa prywatnego

W pozwie z dnia 15 października 2012 r. powód Piotr B. wniósł o nakazanie pozwanemu Janowi T., aby ten przywrócił mu posiadanie działki o obszarze 1 ha, położonej w M. oraż o zakazanie pozwanemu dalszych naruszeń posiadania. Wskazał, że we wrześniu 2012 r. po żniwach, syn pozwanego, na polecenie ojca, samowolnie wszedł na nieruchomość i usuwając z poła protestującego Piotra B., zaorał je.

Pozwany Jan T., w odpowiedzi na pozew, wniósł o oddałenie powództwa podnosząc brak swojej legitymacji biernej i zarzucając, że to nie on, lecz jego syn zaorał pole. Przede wszystkim jednak argumentował, że jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a z powodem łączyła go umowa dzierżawy, która wygasła z dniem 31 sierpnia 2012 r. Po tej dacie pozwany zażądał wydania nieruchomości, na co powód nie wyraził zgody, domagając się przedłużenia umowy, na co z kolei pozwany się nie zgodził. Pozwany podniósł, że jako właściciel mógł odebrać nieruchomość powodowi, który wiedział, że nie ma już prawa do jej posiadania.

'Wobec nieprzejednanego stanowiśka powoda, Jan T. wniósł powództwo wzajemne przeciwko Piotrowi B. o zakazanie dalszych naruszeń w posiadaniu tej nieruchomości.

Jednocześnie po wniesieniu powództwa wzajemnego w sprawie o ochronę posiadania, Jan T. wniósł sprawę przeciwko Piotrowi B. o zakazanie naruszania własności przedmiotowej działki.

Przed zakończeniem sprawy o ochronę posiadania, Jan T. przedłożył prawomocny wyrok uwzględniający jego powództwo przeciwko Piotrowi B., z którego wynikało, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem.

1. Wskaż podstawę prawną żądania zgłoszonego przez powoda Piotra B. Omów przesłanki takiego żądania, znaczenie dobrej i złej wiary, wskaż komu przysługuje legitymacja bierna i czynna w tego rodzaju sprawach oraz omów skutki, jakie wywołuje orzeczenie uwzględniające takie żądanie.

2. Oceń, czy pozwany Jan T. jest legitymowany biernie oraz odnieś się do jego stanowiska wyrażonego 3. Oceń dopuszczalność wniesienia przez pozwanego powództwa wzajemnego. Wskaż sąd właściwy rzeczowo i miejscowo do rozpoznania sprawy z powództwa Piotra B.

4. Oceń znaczenie przedłożonego przez pozwanego Jana T. wyroku wydanego w sprawie o ochronę własności dla rozstrzygnięcia sprawy z powództwa Piotra B.

Kazus z prawa karnego

W dniu 26 lipca 2012 r. szesnastoletni Grzegorz S. oraz o trzy lata od niego starszy Damian W. przebywali w tawernie żegłarskiej „Wilk Morski” od godz. 20.00 pijąc colę. W pewnym momencie Damian W, zauważył bawiącą się w tym łokalu Sylwię K., studenikę prawa. „Oto dziewczyna mojego życia!” - powiedział. Niestety przebywała ona wówczas w towarzystwie swojego narzeczonego Tomasza C. Widząc to Damian W. żalił się Grzegorzowi S., że tak piękna kobieta jest już w związku z innym mężczyzną. Powiedział mu: „Z pewnością bylibyśmy bardzo szczęśliwi. Trudno, los tak chciał. Być może będę miał jeszcze szansę spotkać tak piękną dziewczynę.”. Po tych słowach Grzegorz S. postanowił pomóc koledze. Gdy Tomasz C. poszedł do znajdującej się w lokalu toalety, Grzegorz S. udał się za nim. Kiedy znajdowali się sami w pomieszczeniu, Grzegorz S. uderzył od tyłu w głowę Tomasza C. pustą butelką po piwie. Po tym uderzeniu Tomasz C. upadł na betonową posadzkę, uderzając w nią głową. Grzegorz S. uciekł z toalety. W wyniku uderzenia butelką, Tomasz C. doznał zasinienia okolic potylicy, a z kołei konsekwencją uderzenia przez niego głową w posadzkę było wstrząśnienie mózgu.

W toku postępowania karnego, powołany w sprawie biegły z zakresu medycyny sądowej w sporządzonej przez siebie opinii określił obrażenia ciała Tomasza C., jako „(...) spełniające warunki z art. 157 § 1 k.k. i nie narażające pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia”. Prokurator po zapoznaniu się Z treścią tej opinii stwierdził, że z uwagi na rodzaj obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego, będący przedmiotem postępowania czyn podłega ściganiu z urzędu.

Grzegorza S. oskarżono o popełnienie przestępstwa udziału w pobiciu z art. 158 § 2 k.k. w zw, z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Z kolei Damianowi W. zarzucono w akcie oskarżenia dopuszczenie się przestępstwa podżegania do pobicia z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § I k.k. Obaj przyznałi się do popełnienia zarzucanych im czynów przestępnych.

Rozprawa przed sądem pierwszej instancji odbywała się w trybie uproszczonym. Nię uczestniczył w niej oskarżyciel, w związku z tym akt oskarżenia odczytał przewodniczący składu orzekającego.

Po przesłuchaniu oskarżonych i wszystkich zawnioskowanych do przesłuchania na rozprawie głównej przez oskarżycieła świadków, każdy z oskarżonych złożył wniosek o skazanie go za zarzucane mu przestępstwo, a także wymierzenie kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat i 6 miesięcy. Sąd zgodził się na zaproponowane warunki.

1. Dokonaj prawnokarnej oceny zachowania Grzegorza S. 2. Dokonaj prawnokarnej oceny zachowania Damiana W. 3. Wskaż ewentualne uchybienia procesowe popełnione w toku postępowania karnego.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Ad 1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien przyjąć, że Grzegorz S. swym zachowaniem zrealizował znamiona czynu zabronionego z art. 157 § 1 k.k., tj. spowodowania naruszenia czynności narządu ciała innej osoby na okres dłuższy niż 7 dni. Ten skutek jest obiektywnie przypisywalny sprawcy. W szczególności jest obiektywnie przewidywalne (pozostaje w granicach związku przyczynowego), że uderzając osobę od tyłu butelką w głowę, upadnie ona na posadzkę i uderzy w nią głową. Taki przebieg zdarzenia nie jest nietypowy. Grzegorz S. nie może jednak ponosić odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. z uwagi na wystąpienie okoliczności wyłączającej winę, jaką jest nieletniość (miał w czasie popełnienia czynu zabronionego szesnaście lat).

Ad2.

Wykonując drugie z poleceń, zdający winien przyjąć, że Damian W. swym zachowaniem nie zrealizował znamion żadnego czynu zabronionego. W szczególności nie można mu przypisać podżegania do spowodowania przez Grzegorza S. naruszenia czynności narządu ciała Tomasza C. Karalne podżeganie musi spełniać wymóg nakłaniania do popełnienia konkretnego czynu zabronionego. Z wypowiedzi Damiana W. nie wynika, by nakłaniał do popełnienia jakiegokolwiek czynu. Nie zostało również spełnione znamię podmiotowe podżegania do dokonania czynu zabronionego przez inną osobę (wymóg działania przez podżegacza z zamiarem bezpośrednim). Cytowana wypowiedź Damiana W. nie daje podstaw do stwierdzenia, że chciał aby Grzegorz S. spowodował uszczerbek na zdrowiu Tomasza C.

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający winien wskazać następujące błędy popełnione przez organy procesowe w postępowaniu karnym:

1) błędna kwalifikacja w akcie oskarżenia zachowania Grzegorza S. z art. 158 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Aby można Ją było przyjąć, w poddanym prawnokarnej ocenie zdarzeniu musiałyby uczestniczyć co najmniej trzy osoby. W analizowanym stanie faktycznym były ich tylko dwie. Nadto, przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 158 § 2 k.k. było wadliwe z tego względu, że następstwem działania sprawcy nie był wymagany skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka; 2) błędna kwalifikacja w akcie oskarżenia zachowania Damiana W. z art. 18 § 2 k.k. w zw. zart. 158 §1 k.k. Uzasadnienie dla takiej oceny zostało zaprezentowane w Ad 2.; 3) akt oskarżenia winien odczytać protokolant, a nie przewodniczący składu orzekającego (art. 478 k.p.k.); 4) oskarżeni uchybili terminowi do złożenia wniosku o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 387 § 1 k.p.k.). Mogli to bowiem uczynić najpóźniej do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych. Dlatego sąd, powinien wydać postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku oskarżonych o skazanie ich w trybie art. 387 k.p.k.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Ad 1.

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien wykazać się wiedzą, co do: - istoty i elementów posiadania (corpus i animus), rodzajów posiadania (samoistne i zależne), charakteru posiadania (w dobrej lub złej wierze), - odróżnienia posiadania od takich pojęć odnoszących się do rzeczy jak prawo, czy dzierżenie, - samowolnego naruszenia posiadania jako przesłanki roszczenia posesoryjnego z art. 344 k.c. - treści roszczenia posesoryjnego: „o przywrócenie stanu poprzedniego” i „o zaniechanie naruszeń”, - legitymacji procesowej czynnej: nie jest zależna od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym (jednakże wyjątkowo dopuszcza ustawodawca badanie prawa, zezwalając na korzystanie przez pozwanego z zarzutu, iż „prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu (...) stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem” - art. 344 § 1 zd. 2 in fine k.c.), przysługuje posiadaczowi zarówno samoistnemu, jak i zależnemu, nie przysługuje natomiast dzierżycielowi, który może korzystać jedynie z obrony koniecznej i dozwolonej samopomocy (art. 343 § 3 k.c.), - legitymacji procesowej biernej: przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, - rocznego terminu zawitego do wniesienia roszczenia posesoryjnego, - skutków wyroku uwzględniającego powództwo o przywrócenie posiadania, który ma doprowadzić do przywrócenia poprzedniego stanu posiadania; w wypadku pozbawienia posiadacza posiadania sąd nakazuje wydanie rzeczy, w wypadku zaś jego zakłócenia zakazuje pozwanemu dokonywania czynów, które je zakłócają; wyrok wydany w procesie posesoryjnym ma charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie rozstrzygając o prawach stron, nie zamyka drogi do ich dochodzenia.

Ad2. Wykonując drugie z poleceń, zdający powinien przede wszystkim wskazać, że: - skoro syn pozwanego, na polecenie ojca, samowolnie wszedł na nieruchomość i zaorał ją, to

pozwany Jan T. jest legitymowany biernie; zgodnie bowiem z art. 344 § 1 k.c. roszczenie o ochronę naruszonego posiadania przysługuje przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, - zgodnie z art. 478 k.p.c. w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie oceniając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego, - tak więc zarzut braku tytułu prawnego do posiadania nieruchomości wobec upływu terminu dzierżawy jest prawnie nieistotny, - pozwany nie może powoływać się na dozwoloną samopomoc w trybie art. 343 § 2 k.c., zgodnie z którym posiadacz nieruchomości może niezwłocznie po samowolnym naruszeniu posiadania przywrócić własnym działaniem stan poprzedni, nie wolno mu jednak stosować przy tym przemocy względem osób; czynności podjęte na polecenie pozwanego dokonane zostały bowiem z naruszeniem tego przepisu tak co do terminu, jak i co do zastosowania niedozwolonej przemocy względem osoby Piotra B.

Ad3.

Wykonując trzecie z poleceń, zdający powinien przede wszystkim wskazać, że: - zgodnie z art. 479 k.p.c. w sprawach o naruszenie posiadania, powództwo wzajemne nie jest dopuszczalne; w razie wniesienia powództwa wzajemnego wbrew temu zakazowi, sąd rozpozna je w oddzielnym procesie lub przekaże sądowi właściwemu do rozpoznania, jeżeli nie jest właściwy, - w sprawach o ochronę posiadania właściwy rzeczowo jest sąd rejonowy, niezależnie od wartości przedmiotu sporu (art. 17 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 16 k.p.c.); natomiast miejscowo właściwym będzie wyłącznie sąd miejsca położenia nieruchomości, zgodnie z art. 38 § I k.p.c. (0 — 4 pkt)

Ad4.

Wykonując czwarte z poleceń, zdający powinien wskazać, że: - powództwo podlega oddaleniu, - jakkolwiek roszczenie o ochronę posiadania nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, to jednak ustawodawca wyjątkowo dopuszcza badanie prawa, zezwalając na korzystanie przez pozwanego z zarzutu, iż „prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu (...) stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem” - art. 344 § 1 zd. 2 in fine k.c.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Ad 1.

Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Bezsporne jest, że stronami w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę są właściciele, wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Bezsporne jest, że działka nr 344 znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji. Skoro Feliks D. nie żył w trakcie prowadzonego postępowania, to obowiązkiem organów było zapewnienie prawa do czynnego udziału następcom prawnym zmarłego, albowiem spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia (art. 924 i 925 k.c.). Skoro w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie śmierci strony w toku postępowania art. 30 § 4 k.p.a. określa, że w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, to tym bardziej obowiązkiem organów jest zapewnienie prawa do udziału w postępowaniu następcom prawnym zmarłego, którzy stali się stronami postępowań dotyczących nieruchomości wchodzącej w skład spadku. Wojewoda nietrafnie stwierdził w tej sytuacji niedopuszczalność wniesionego odwołania po myśli art. 134 k.p.a. Organ odwoławczy podjął czynności wyjaśniające status odwołującej się Zofii D., nie mógł zatem wydać postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., podejmowanego w fazie wstępnej postępowania odwoławczego. W judykaturze nie jest kwestionowane, że twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego, podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego i w razie jej negatywnego wyniku, organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999, Nr 4, poz. 119). Wojewoda zwracając się do Wójta Gminy W. o nadesłanie kopii testamentu miał świadomość, że Feliks D. nie żył w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, zatem winien zapewnić prawo do czynnego udziału, w tym prawo do wniesienia środka odwoławczego, jego następcom prawnym. Wojewoda zachował się pasywnie, skoro nie podjął skutecznych czynności wyjaśniających, zadowalając się odmową wydania testamentu przez sekretarza urzędu gminy. Organ naruszył swoje obowiązki wynikające z treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy mógł dokonać oględzin testamentu, mógł także odebrać od odwołującej się Zofii D. oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, mógł przesłuchać w charakterze świadka Wójta Gminy W. Wydane postanowienie ocenić należy jako sprzeczne z prawem, skoro status Zofii D. nie został wyjaśniony w sposób bezsporny.

Ad2.

Stanowisko Prokuratora Rejonowego w P. odmawiającego wniesienia sprzeciwu jest nietrafne. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu, m.in. jeżeli przepisy kodeksu przewidują wznowienie postępowania (art. 184 § 1 k.p.a.). Bezsporne jest, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie brali udziału następcy prawni Feliksa D., zachodziła przeto podstawa do wznowienia, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wniesienie sprzeciwu wymaga zgody strony (art. 184 § 4 k.p.a.). Agata Z. zwracając się o wniesienie sprzeciwu, udzieliła zgody na jego wniesienie, jako pominięta strona postępowania. Z mocy art. 189 k.p.a. tylko prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu. Z tego powodu pogląd prokuratora o niedopuszczalności wniesienia sprzeciwu Jest nietrafny. Prokurator nie wykorzystał możliwości przewidzianych dyspozycją art. 43 ust. I ustawy o prokuraturze, według którego jeżeli wymaga tego ochrona praworządności w sprawach, o których mowa w art. 42 ustawy o prokuraturze, prokurator może żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień, przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii biegłych, a także przeprowadzić oględziny w celu wyjaśnienia sprawy. Prokurator mógłby odmowę wniesienia sprzeciwu argumentować niecelowością wszczęcia postępowania nadzwyczajnego wobec toczącego się postępowania sądowego.

Ad3. Przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności normuje art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa), który stanowi, że po przekazaniu

sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § I, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepisem szczególnym normującym reguły wstrzymania wykonania aktów zaskarżonych do sądu administracyjnego jest art. 35a Prawa budowlanego, który stanowi, że: „l. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. 2. W przypadku uznania skargi za słuszną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi. 3. W przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora. 4. W sprawach kaucji stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o zabezpieczeniu roszczeń”. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę mógłby uzależnić wstrzymanie wykonania od złożenia przez skarżącą kaucji w wysokości kary umownej, jaką musiałaby zapłacić spółka „Hol-Ster” przedsiębiorstwu budowlanemu.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria:

- umiejętność stosowania zasad wykładni, - poprawność w ocenie legalności działań organów administracyjnych, - słownictwo i komunikatywność wypowiedzi, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Janina K. w dniu 6 lutego 2012 r. zwróciła się do Wojewody M., by w ramach jego kompetencji do nadzoru nad organami samorządu terytorialnego skierował skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy L. z dnia 3 listopada 2011 r. (nr XXV/15/11), w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia oparte zostały na sfałszowanych (podrobionych) zapisach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Fałszerstwa (podrobienia) dokonano w ten sposób, że w punkcie 10. części opisowej studium zmieniono przeznaczenie dwóch działek budowlanych należących do jej sąsiada Włodzimierza S., poprzez dodanie, obok dotychczasowego zapisu, który utrzymywał istniejącą funkcję przeznaczenia terenu, słów: „ustala się również możliwość realizacji zabudowy produkcyjnej w zakresie obsługi rolnictwa, w tym przetwórstwa”. Zmiana ta, jak wskazała skarżąca, uniemożliwi bądź ograniczy korzystanie z jej działki w dotychczasowy sposób.

W udzielonej, pismem z dnia 6 kwietnia 2012 r. (ur WM/380/12), odpowiedzi Wojewoda M. poinformował skarżącą, że uchwała Rady Gminy L., w sprawie miejscowego płanu zagospodarowania przestrzennego została mu przesłana, lecz nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności, bowiem prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w L. postępowanie, w przedmiocie sfałszowania poprzez przerobienie w/w zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zostało umorzone postanowieniem z dnia 30 grudnia 2011 r. (sygn. akt 1 Ds 381/11), z powodu niewykrycia sprawców tego przestępstwa. Wskazał również skarżącej, że sama może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji, Janina K. w dniu 16 kwietnia 2012 r. zwróciła się do Prokuratora Rejonowego w L. o podjęcie środków prawnych, mających na celu uchylenie uchwały i jednocześnie wskazała, że uchwała Rady Gminy L., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została przez nią już wcześniej zaskarżona do sądu administracyjnego, lecz postanowieniem z dnia 10 stycznia 2012 r. (sygn. akt IV Sa 300/11), Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił jej skargę z uzasadnieniem, że przed wniesieniem skargi nie skierowała . środka prawnego do organu przewidzianego przez prawo.

1. Oceń, czy są podstawy do podjęcia przez prokuratora czynności mających na celu uchylenie uchwały Rady Gminy L.

2. Przedstaw zasady postępowania nadzorczego wojewody nad działalnością samorządu terytorialnego i wskaż tryb zaskarżenia przepisów prawa miejscowego przez wojewodę.

3. Podaj podstawy prawne i tryb, w jakim Janina K. mogła zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy L.

Kazus z prawa prywatnego

'W pozwie nadanym listem poleconym w placówce Poczty Polskiej w dniu 15 stycznia 2010 r., który wpłynął do Sądu Okręgowego w K. w dniu 19 stycznia 2010 r., Alfa sp. z o. o. w K. wniosła o uznanie za bezskuteczną w stosunku do niej umowy darowizny nieruchomości — działki nr 35/2 o powierzchni 4200 m*, położonej w T., dla której Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgę wieczystą nr 00002. W uzasadnieniu podniosła, że jej dłużniczka Renata M. darowała rodzicom opisaną nieruchomość, stanowiącą jedyny należący do niej wartościowy składnik majątku, co uniemożliwiło zaspokojenie wierzytelności strony powodowej wynikającej z tytułu wykonawczego. Jako pozwanych, Alfa sp. z o. o. w K. wskazała rodziców Renaty M., to jest Marię i Zbigniewa M.

Pozwani Maria i Zbigniew M. wnieśli o oddalenie powództwa, zarzucając, że nie są legitymowani biernie, gdyż nie łączy ich ze stroną powodową żaden stosunek prawny. Podnieśli, że nie wiedzieli o zobowiązaniach córki wynikających z prowadzonej przez nią na własny rachunek działalności gospodarczej, a strona powodowa okoliczności przeciwnej nie wykazała. Zarzucili ponadto, że roszczenie strony powodowej uległo przedawnieniu.

Z dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń wynikało, że Alfa sp. z o. o. w K., wystąpiła z pozwem przeciwko Renacie M., prowadzącej Hurtownię Artykułów Spożywczych w L. o zasądzenie kwoty 85.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu w kwocie 4.922 zł, tytułem ceny za sprzedany towar. Sąd Okręgowy w K. w dniu 25 października 2004 r., wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, uwzględniający w całości żądanie strony powodowej. Następme nakazowi zapłaty została nadana klauzula wykonalności przeciwko pozwaneJ Renacie M a wierzyciel w dniu 31 stycznia 2005 r. złożył wniosek o wszczęcie przeciwko niej egzekucji.

Sąd ustalił też, że w dniu 17 stycznia 2005 r. w Kancelarii Notarialnej w W., Renata M. umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego, przekazała małżonkom Marii i Zbigniewowi M., którzy są jej rodzicami, nieruchomość położoną w T. — działkę nr 35/2 o powierzchni 4200 m*, dla której Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgę wieczystą nr KW 00002. Renata M. nadal mieszka wraz z rodzicami Marią i Zbigniewem M. w budynku położonym na nieruchomości będącej przedmiotem darowizny.

Nadto sąd ustalił, że egzekucja prowadzona z wniosku Alfa sp. z o. o. w K. wobec Renaty M. okazała się bezskuteczna, w związku z czym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W., postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 r., umorzył postępowanie egzekucyjne.

1. Wskaż podstawę prawną żądania zgłoszonego przez stronę powodową Alfa sp. z o. o. wK., wobec pozwanych Marii i Zbigniewa M., omów przesłanki tego żądania oraz skutki, jakie wywołuje orzeczenie uwzględniające takie żądanie.

2. Oceń, czy pozwani Maria i Zbigniew M. są legitymowani biernie w sprawie wytoczonej przeciwko nim przez Alfa sp. z o. o. wK.

3. Oceń, czy podniesiony przez pozwanych Marię i Zbigniewa M. zarzut braku wiedzy o zobowiązaniach Renaty M. wobec Alfa sp. z o. o. w K,, jest skuteczny i oceń zasadność powództwa, w kontekście wskazanych powyżej elementów stanu faktycznego.

4. Oceń zasadność zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanych Marię i Zbigniewa M.

Kazus z prawa karnego

W miejscowości S. na terenie kąpieliska publicznego, zarządzanego przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji, znajdowała się przebieralnia usytuowana w murowanym budynku. Z uwagi na zdarzające się akty dewastacji kąpieliska, w celu jego ochrony, został zatrudniony pracownik, 19-letni Damian P., który dysponował kluczami do ogrodzonego terenu, w tym także do zamykanej na noc przebieralni. Wykorzystując fakt, że z przebieralni często korzystały młode kobiety, w jednej z kabin zainstałował zamaskowaną małą kamerę rejestrującą obraz. Lubił oglądać wizerunki nagich kobiet.

W dniu 4 lipca 2012 r. 20-letnia Jowita K. korzystała z kąpieliska, po czym postanowiła przebrać się. W tym celu z ręcznikiem i suchym strojem kąpielowym udała się do przebieralni. Weszła do jednej z kabin, zdjęła z siebie mokry jednoczęściowy kostium kąpielowy i po wytarciu nagiego ciała ręcznikiem, założyła suchy dwuczęściowy kostium, gdyż zamierzała opalać się. Kamera Damiana P. zarejestrowała wizerunek całkowicie nagiej Jowity K. Wieczorem tego dnia, Damian P. umieścił w Internecie film ukazujący nagą Jowitę K.., który przypadkowo obejrzał Andrzej B., jej narzeczony. Rozpoznał ją na filmie, a także miejsce wykonania nagrania. Zbulwersowany zaistniałym zdarzeniem, postanowił je wyjaśnić. Bez trudu ustalił autora nagrania, gdyż niewiele osób miało dostęp do przebieralni w sposób umożliwiający skryte założenie tam kamery. W dniu 5 lipca 2012 r. Andrzej B. udał się na teren kąpieliska i w trakcie rozmowy z Damianem P. zażądał usunięcia z Internetu nagrania oraz wydania nośnika z jego zapisem. Damian P., mężczyzna o muskularnej budowie ciała, zareagował agresywnie, grożąc pobiciem Andrzejowi B., który przestraszył się tych słów i postanowił o wszystkim zawiadomić organy ścigania. Następnego dnia udał się do Prokuratury Rejonowej w S. i złożył zawiadomienie o umieszczeniu filmu z Jowitą K. w Internecie oraz o skierowanych pod jego adresem grozbach żądając ścigania sprawcy tych czynów.

Andrzej B. zdenerwowany sytuacją, powiadomił o niej lokalną rozgłośnię radiową, w której została wyemitowana audycja dotycząca naruszania prywatności osób poprzez publikowanie w Internecie ich wizerunków w sytuacjach intymnych. Z uwagi na oburzenie opinii publicznej, Prokurator Rejonowy w S. postanowił wszcząć w tej sprawie dochodzenie o czyn z art. 190a § 1 k.k. uznając, że wymaga tego interes społeczny (art. 60 § 1 k.p.k.). W jego toku przesłuchano Andrzeja B., który w złożonych zeznaniach szczegółowo opisał przebieg zdarzeń, eksponując swoje poczucie zagrożenia ze strony Damiana P. Podał, że zmienił miejsce zamieszkania oraz numer telefonu komórkowego. Przesłuchana w charakterze świadka Jowita K. stwierdziła, że nie czuje się pokrzywdzona zaistniałym zdarzeniem, adzięki popularności jaką zyskała, otrzymała kilka interesujących ofert pracy. Damianowi P. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na istotnym naruszeniu prywatności Jowity K., poprzez podstępne utrwalenie wizerunku jej nagiej osoby oraz jego rozpowszechnianie bez jej zgody. Damian P. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Prokurator nie stwierdziwszy podstaw do przedstawienia zarzutu popełnienia przez Damiana P. przestępstwa groźby karalnej, wydał postanowienie o umorzeniu w tej części dochodzenia, gdyż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu postanowienia prokurator argumentował, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że Damian P. nie miał zamiaru zrealizować w przyszłości wypowiedzianej przez siebie grożby.

W dniu 15 września 2012 r. Prokurator Rejonowy w S. skierował do Sądu Okręgowego w S. akt oskarżenia przeciwko Damianowi P. o czyn zabroniony z art. 190a § 1 k.k., popełniony na szkodę Jowity K.

Po przeprowadzeniu postępowania, Sąd Okręgowy w S. uznał Damiana P. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 łat. Nadto, sąd orzekł środek zabezpieczający w postaci obowiązkowego leczenia ambulatoryjnego w celu przeprowadzenia psychoterapii, zmierzającego do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa. Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się.

Wskaż błędy organu procesowego popełnione w toku postępowania przygotowawczego. Oceń zasadność postanowienia prokuratora o umorzeniu postępowania.

Oceń prawidłowość wniesionego aktu oskarżenia.

Oceń przebieg postępowania sądowego, a także wydany w sprawie wyrok.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Uprawnienia prokuratora do zaskarżenia przepisów prawa miejscowego wynikają zarówno z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2011. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), jak i z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, Nr 0, poz. 270).

Na podstawie art. 3 ust. I pkt 3 i arl. 5 ustawy o prokuraturze. prokurator może. jeśli uchwała samorządu terytorialnego jest niczgodna z prawem. zwrócić się do organu, który ją wydał o zmianę lub uchylenie alba może skierować wniosek o jej uchylenie do właściwego organu nad;oru. Wniosek prokuratora o uchylenie niezgodnej z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego podlegu rozpoznaniu przez sąd administracyjny. chociażby prokurator nie zwrócił się uprzednio w tym zakresie do organu. który wydał wadliwą uchwałę albo do właściwego organu nadzoru.

Może również wystąpić do wojewódzkiego sądu administracyjnego o stwierdzenie jej nieważności (arl. 5 ustawy o prokuraturze zw. z art. 147 § I p.p.s.a.).

Ad2.

Janina K. zasadnie zwrócila się do Wojewody M.. jako organu nadzoru nad samorządem terytorialnym o podjęcie działań mających na celu skierowanie skargi do sądu administracyjnego na — uchwałę Rady Gminy L. w sprawie miejscowego — planu zagospodarowania przestrzennego.

Możliwość skorzystania przez. wojewodę z uprawnień nadzorczych w stosunku do uchwał podjętych przez radę gminy uzależniona jest od tego. czy uchwała ta obowiązuje. Nie ma przy tym znaczenia. czy obowiązywanie to jest ograniczone w czasie np. tylko w stosunku do określonych zdarzeń. Podział uchwał na uchwały. które obowiązują w pełnym zakresie. t(q. w stosunku do zdarzeń. które zaistniały w przeszłości. oraz do zdarzeń. które zaistnieją w przyszłości. oraz na uchwały, które obowiązują w ograniczonym zakresie. tylko do zdarzeń. które zaistniały. przed jej uchyleniem ma znaczenie jedynie informacyjne. Wyróżnienie to nie ma natomiast wpływu na możliwość skorzystania przez. wojewodę z przysługujących mu uprawnień.

Obowiązkiem Wojewody M.. który nie wszczął postępowania w sprawie siwierdzenia nieważności tej uchwały w trybie art. 91 ust. I ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (L.j. z 2001 r. - Dz. U. nr 142. poz. 1591 ze zm.) i nie wydał przewidzianego w tym Irybie rozstrzygnięcia nadzorczego było - po ustałeniu. iż sprawa sfałszowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego — była — przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przez prokuraturę - zaskarżenie Jej do sądu administracyjnego. Bez znaczenia dla — oceny niezgodności miejscowego — płanu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań było umorzenie posiępowania karnego wobec niewykrycia sprawców falszerstwa. Zgodnie z art. 20 ust. ] usiawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (1.j. Dz. U. 2012, Nr 0. poz. 647). zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań. Formalne stwierdzenie zgodności projektu planu zę siudium, jako mieszczące się pod pojęciem trybu uchwalenia płanu oraz merytoryczna zgodność treści planu z ustałeniami studium. mieszcząca się w pojęciu zasad sporządzania płanu, podlegają kontroli sadowej na etapie rozpatrywania skargi na uchwałę zatwierdz; jącą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Art. 86 ustawy o samorządzie gminnym nakazuje sprawowanie nadzoru na podstawie kryterium zgodności z prawem. W przypadku więc każdego naruszenia. wojewada jest zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych i ustałonych naruszeń. Odmowa podjęcia tych działań i pouczenie skarżącej, że może sama zaskarżyć uchwałę, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji konieczności opatrzenia go uzasadnieniem faktycznym i prawnym. musi jednocześnie wskazywać jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym polega owo naruszenie.

Wobec odmownego stanowiska Wojewody M.. Janina K. mogła zwrócić się do prokuratora o podjęcie działań zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

Ad 3. Uprawnienie Janiny. K. do zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikało z naruszenia trybu uchwalenia tego planu. Zgodnie z art. 20 ust. I ustawy o płanowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, płan może być uchwalony po stwierdzeniu. że nie narusza on ustaleń studium uwarunkowań. W uchwale powinny między innymi znaleźć się rozstrzygnięcia. co do sposobu rozpatrzenia

uwag. Skoro zapisy studium zostały przerobione. to Janina K. nię mogła zgłosić uwagi. co do uciążliwości korzystania z jej działki w związku z planowaną budową zakładu przetwórstwa. o jakim jest mowa w sfałszowanych zapisach.

Mimo. że Janina K. mogła wykazać. iż w postępowaniu sądowym o zaskarżenie miejscowego planu miałaby przymiot strony. to jednak nie spełniłu wymaganego art. 101 ust. l u.s.g. warunku niezbędnego do zaskarżenia uchwały, tj. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co było powodem odrzucenia Jej skargi przez sąd. Skarga w tym trybie może zostać złożona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, przy czym wymóg ten nie odnosi się do Rzecznika Praw obywatelskich i prokuratora. którzy zwolnieni są przed wniesieniem skargi nie tylko od wyczerpania środków zaskarżenia. jakie przyslugiwałyby stronie postępowania administracyjnego, ale także od zastosowania środka niejako równorzędnego. jeżeli idzie o uruchomienie sądowej kontroli aktu administracyjnego. ij. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi.

- poprawność wskazanej podstawy prawnej, - umiejętność stosowania zasad wykładni.

Pozostale 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego Prawidlowa odpowiedź

Damian P. dopuścił się dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 19la § 1Kk oraz art. 190§ 1 k.k.

Skazanie Damiana P. za przestępstwo z art. 190a § I k.k. było nieprawidłowe. Nie zostały wyczerpane ustawowe ź:111111i01111 lego przestępstwa. Jest to typ przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego na wniosek pokrzywdzonego. a Jowitu K. nie złożyła takiego wniosku. Nadto. instytucja przewidziana w art. 60 § I k.p.k. znajduje zastosowanie tylko do przestępstw ściganych 7 oskarżenia prywatnego. W zaistniałej sytuacji procesowej postępowanie karne, przy nawet przyjętej błędnej kwalifikacji prawnej czynu. nie powinno zostać w ogóle wszczęte. a gdy zostało już wszczęle. organ prowadzący postępowanie powinien wyjednać stanowisko procesowe pokrzywdzonego w przedmiocie wniosku o ściganie. a w przypadku jego braku. postępowanie winno zostać umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.

Damianowi P, winien zostać przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 190 § ! kk, albowiem groził. Andrzejowi B. pobiciem. zaś groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego obawę ich spełnienia. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia. czy sprawca ma zamiar zrealizować w przyszłości sw oją grożbę.

Akt oskarżenia winien zostać skierowany do Sądu Rejonowego w S.. jako rzeczowo właściwego.

Po skierowaniu aktu oskarżenia przeciwko Damianowi P. należało dokonać prawidłowej wstępnej formalnej kontroli aktu oskarżenia. Sprawa winna zostać. na podstawie art. 339 § 3 pkt I k.p.k., skierowana na posiedzenie celem umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § I pkt 10 k.p.k.

Blędy popełnione podczas postępowania czeniu w Internecie wizerunku Kwalilikując czyn Damiana P. polegający na umiesz nagiej Jowity K. dokonano błędnej subsumpeji z art. 190a § ] k.k.. zamiast z art. 191a § Lk.k Przesiępstwo z art. 191a § 1 k.k. jest ścigane z oskarżenia publicznego na wniosek pokrzywdzonego. W tej sprawie Jowita K. nie złożyła takiego wniosku. zatem postępowanie przygotowawcze zostało wszczęte bez wymaganego wniosku o ściyanie pochodzącego od osoby uprawnionej. Błędem było wszczęcie przez prokuratora posiępowania o przestępstwo z art. 190a § I k.k. z wykorzystaniem instytucji przewidzianej w art. 60 § I k.p.k., z uwagi na to, że znajduje ona zastosowanie tylko w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego. Biędem bylło umorzenie dochodzenia w części dotyczącej kierowania gróżb karalnych przez Damiana P. wobęc Andrzeja B. Sprawca wyczerpał wszysikie znamiona przestępstwa z art. 190 § ] k.k.. albowiem groził pokrzywdzonemu pobiciem. a grożba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę. że będzie spełniona. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia. czy sprawca ma zamiar zrealizować w przyszłości swoją grożbę. Ten aspekt sprawy nie został zatem prawidłowo oceniony przez organy ścigania.

Akt oskarżenia został skierowany do niewłaściwego rzeczowo sądu. Winien zostać skierowany do Sądu Rejonowego w S.. a nie Sądu Okręgowego w S. (art. 24 k.p.k. i art. 25 u contrario k.p.k.)

Po skierowaniu akiu oskarżenia nie dokonano prawidłowej wstępnej formalnej kontroli aktu oskarżenia. Sprawa winna zostać. na podstawie art. 339 § 3 pkt I k.p.k.. skierowana na posiedzenie celem umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Wydanie przez sąd wyroku skazującego jest błędem.

Sąd skazując Damiana P., osobę w wieku 19 lat. a więc młodocianego. w rozumieniu art. 5 § 10 k.k.. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat naruszył przepis art. 70 § 2 k.k., przewidujący okres próby od 3 do 5 lat. Nadto. nie został orzeczony obligatoryjny dozór wobec sprawcy młodocianego. a zatem uchybiono jednoznacznej treści art. 73 §2kk.

Orzeczenie w zakresie środka zabezpieczającego jest wadliwe. Nic zostały spełnione przesłanki z art. 95a § ! k.k. Popełnione przestępstwo nie należy do typu przestępstw przeciwko wolności seksualnej. Nadto orzeczenie tego środka zabezpieczającego jest dopuszczalne tylko w wypadku skazania sprawcy na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Ocena prawidłowości zastosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego: błędne wszczęcie postępowania karnego. mimo braku wymaganego wniosku o ściganie karne pochodzącego od osoby uprawnionej.

2) biędne zastosowanie regulacji z art. 60 § I k.p.k. 3) skierowanie aktu oskarżenia do niewłaściwego sądu, 4) błędna formalna kontrola aktu oskarżenia.

Ocena prawidlowości zastosowania przepisów Kodeksu karnego:

I) blędne stwierdzenie braku wyczerpania znamion przestępstwa z art. 190 § I k.k. przez 2) błędne stwierdzenie wyczerpania znamion przestępstwa z art. 190a § 1 kk. zamiast prawidłowo przestępstwa z art. 191a §Ikk. 3) błędne orzeczenie okresu próby w wysokości poniżej 3 lat (art. 70 § 2 k.k.). 4) błędne nie orzeczenie obligatoryjnego oddania skazanego pod dozór (art. 73 §3kk.). 5) błędne - bez podstawy prawnej, orzeczenie środka zabezpieczającego z arm. 95a §Ikk.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafhość odpowiedzi.

- poprawność wskazanej podstawy prawnej.

Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację.

- wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z iematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Wykonując pierwsze z poleceń, zdający winien wykazać się wiedzą, co do istoty instytucji skargi pauliańskiej (art. 527 § 1 k.c.). to jest: I) oparcia konstrukcji ochrony pauliańskiej na instytucji względnej bezskuteczności czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzyciela. Ochrona ta polega na możliwości zaskarżenia przez wierzyciela krzywdzącej go czynności prawnej celem uznania tej czynności za bezskuteczną względem niego. W razie uwzględnienia lego żądania przez sąd. wierzyciel uzyskuje możliwość dochodzenia zaspokojenia od osoby trzeciej. będącej stroną czynności prawnej uznanej za bezskuteczną wobec skarżącego, z ograniczeniem do przedmiotów majątkowych. które wskutek zaskarżonej czynności wyszły z majątku dłużnika lub do niego nie weszły: 2) wskazać. że orzeczenie uwzględniające żądanie ma charakier konstytutywny i wywołuje skutki ex rzme. W konsekwencji. zaskarżona umowa w stosunku do wierzyciela. który wystąpił o uznanie Jej za bezskuteczną, traktowana Jest tak. jakby w ogóle nie była zawarta. Uznanie umowy za bezskuteczną, jedynie wobec określonego wierzyciela, Oznaczą, że umowa ta pozostaje ważna i nadal wywołuje zamierzone przez strony skutki prawne, w takim zakresie. w jakim można to pogodzić z realizacją roszczeń wierzyciela: 3) wskazać przeslanki skargi paulińskiej: a) istnienie godnego ochrony interesu wierzyciela w postaci wierzytelności. b) dokonanie przez dłużnika ezynności prawnej z osobą trzecią. e) pokrzywdzenie wierzyciela wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika. d) dokonanie przez dłużnika czynności ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, e) wiedza lub możliwość (przy zachowaniu należytej staranności) dowiedzenia się o łtym przez osobę trzecią, f) uzyskanie wskutek tej czynności korzyści majątkowej przez osobę trzecią.

Wykonując drugie z poleceń, zdający powinien. przede wszystkim wskazać. że zgodnie z art. 531 § I k.e. użnanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli, następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko osobie trzeciej. która wskutek lej czynności uzyskała korzyść majątkową. Tak więc w niniejszej sprawie biernie legitymowaną nie jest dłużniczka powoda Renata M.. lecz biernie legitymowanymi są osoby trzecie, czyli pozwani Maria i Zbigniew M, z którymi dłużniczka dokonała zaskarżonej czynności prawnej. wskutek której doszło do pokrzywdzenia wierzyciela, a pozwani uzyskali korzyść majątkową.

Wykonując trzecie z poleceń. zdający powinien nawiązać do normy art. 528 k.e.. zgodnie z którą. jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia. uzyskała korzyść majątkową bezpłamnie. wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną. chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć. że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Zatem zdający powinien wskazać. że dla uwzględnienia powództwa w realiach niniejszego postępowania nie jest wymagane wykazanie przesłanki świadomości osoby trzeciej działania dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela. A zatem, zarzut pozwanych. że o zobowiązaniach Renaty M. wobec powodz nie wiedzieli. nie może odnieść zamierzonego skutku.

Dodatkowym atutem jest też zasygnalizowanie wiedzy na temat domniemania wynikającego z art. 527 § 3 k.c., zgodnie z którym. jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli. korzyść majątkową uzyskała osoba będąca w bliskim z nim stosunku. domniemywa się. że osoba ta wiedziała. iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Jednakże zdający powinien zaznaczyć. że z uwagi na dokonanie czynności pod tytułem darmym, zastosowanie w sprawie ma norma art. 528 k.c., a nie arl. 527 §3ke.

Oceniając zasadność powództwa, zdający powinien wskazać. że okoliczności ustalone przez Sąd Okręgowy, są wystarczające do uwzględnienia powództwa. Strona powodowa wykazała bowiem. że przysługuje jej wobec Renaty M. wierzytelność stwierdzona tytułem wykonawczym. a nadto. że na skutek dokonanej czynności prawnej. dłużniczka stała się niewypłacalna. o czym świadczy bezskuteczność cgzekucji potwierdzona postanowieniem komornika o umorzeniu egzekucji (art. 5277 § ? k.c.). Jeżeli chodzi o świadomość dłużniczki. że czynność prawna została dokonana z pokrzywdzeniem wierzyciela. o zdający winien się powołać na domniemanie przewidziane w art. 529 k.e.. zgodnie z którym. gdy dłużnik stał się niewypłacalny na skutek dokonania darowizny, domniemywa się. iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Pozwani domniemania przewidzianego w tym przepisie skutecznie nie podważyłi. Natomiast, w świetle regulacji przewidzianej w art. 528 k.e. zarzut pozwanych. że nie wiedzieli o zobowiązaniach Renaty M.. nie może odnieść zamierzonego skutku. Także zarzut „„przedawnienia”, podniesiony przez pozwanych. nie Jesi skuteczny w świetle art. 534 k.c. w zw. z arl. 165 §2kpc.

Wykonując czwarte z poleceń. zdający powinien nawiązać do normy art. 534 k.e.. zgodnie z którym. uznania czynności prawnej dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli za bezskuteczną. nie można żądać po upływie lat pięciu od daty tej czynności. Powództwo zostało wytoczone przed upływem 5 - letniego terminu z art. 534 k.e.. albowiem pozew został przesłany listem poleconym oddanym w dniu 15 stycznia 2010 r. w polskiej placówce operatora publicznego, co zgodnie z art. 165 § 2 k.p.c., jest równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do sądu. łstotnym jest. czy zdający zwróci uwagę. iż termin o jakim mowa w art. 534 k.c. nie jest terminem przedawnienia lecz terminem zawitym. Dodatkowym atutem byłoby wskazanie przez zdającego różnic pomiędzy tymi terminami.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - Irafhość odpowiedzi.

- poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą.

- wykazanie się ponadstandardową wiedzą żwiązaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa publicznego

Rada Gminy Z., na posiedzeniu w dniu 18 maja 2010 r., podjęła uchwałę w sprawie zasa wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zawierających powyżej 4,5% alkohólu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa M. (Nr 92, poz. 1457) i weszła w życie z dniem 20 sierpnia 2010 r.

W dniu 30 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wpłynęła skarg Jana W., w której wniósł o uchylenie w całości powyższej uchwały, podnosząc, że zapis paragrafu drugiego uchwały narusza zarówno przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowańi w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzi działalności gospodarczej. Jednocześnie, poinformował we wnoszonej skardze, że w dniu 3 września” 2010 r., zwrócił się do Rady Gminy Z. o zmianę zapisów treści uchwały i do tej pory nie otrzymał żadnej odpowiedzi.

W uzasadnieniu skierowanej do sądu skargi, Jan W. wskazał, że w paragrafie drugim uchwały: określono, iż warunkiem otrzymania zezwolenia na sprzedaż napojów alkohołowych, przeznaczonych d spożycia poza miejscem sprzedaży, będzie wpłata 1000 zł na konto Stowarzyszenia „Pomoc Rodzinie”, :

Zapis ten, w jego ocenie, nie znajduje podstawy prawnej, bowiem z treści ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że Rada Gminy ma tylko kompetencje do określania liczby punktów sprzedaży alkoholu na terenie gminy oraz zasad ich usytuowania. Natomiast uzależnienie wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu od wpłaty przez wnioskodawcę określonej kwoty na cel, chociażby słuszny ze społecznego punktu widzenia, jest w ocenie skarżącego sprzeczne z prawem oraz zasadą wolności prowadzenia działalności gospodarczej, ustanowioną w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej.

Na końcu swej skargi Jan W. podkreślił, że w dniu 20 sierpnia 2010 r. złożył wniosek o wydanie mu : zezwołenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zawierających powyżej 4,5% alkoholu, w nowoś: otwartym, prowadzonym przez niego lokalu gastronomicznym, który znajduje się na terenie Gminy Z.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy Z. wniosła o jej oddalenie, uzasadniając swoje stanowisk tym, że Jan W. nie wykazał, iż zaskarżona uchwała narusza jego prawa (interes prawny), co jest: niezbędnym warunkiem do poddania jej kontroli sądu administracyjnego.

1. Oceń czy skarga Jana W. była dopuszczalna.

2. Oceń czy Jan W. był uprawniony (legitymowany) do wniesienia skargi do: sąd administracyjnego.

3. Oceń zgodność z prawem uchwały Rady Gminy Z. oraz przedstaw tryb jej :zaskarżeni: w świetle zasad kontroli sądowej przepisów stanowionych przez organy samorząd terytorialnego.

Kazus z prawa prywatnego

'W dniu 26 sierpnia 2010 r. Marek M. kupił od Jana G. samochód osobowy marki Honda CR-YV 2.4, rok produkcji 2007 r., za cenę 71.500 zł, którą w całości uregulował. Zarówno z zamieszczonego w Internecie ogłoszenia o sprzedaży, jak i zapewnień Jana G., wynikało, że pojazd jest w dobrym stanie technicznym, jedynie po drobnej kolizji, a dokonane przed zawarciem umowy badanie pojazdu w nieautoryzowanym serwisie wykazało tylko nieszczelność opaski przewodu gumowego od układu wspomagania. Z uwagi na stwierdzoną nieszczelność, sprzedawca zgodził się na obniżenie ceny, która początkowo wynosiła '74.500 zł, zapewniając kupującego, że inne wady nie występują.

Po zakupie pojazdu w dniu 1 września 2010 r., Marek M. zlecił wykonanie w autoryzowanym serwisie Hondy wymiany opaski przewodu gumowego od układu wspomagania. Podczas naprawy okazało się, że cały układ chłodzenia skrzyni biegów jest niesprawny. Marek M. zlecił rzeczoznawcy zbadanie stanu pojazdu. Po dokonaniu badań przy użyciu specjalistycznego sprzętu, rzeczoznawca w swojej ekspertyzie, którą przekazał Markowi M. w dniu 9 września 2010 r., stwierdził, że sprzedany Markowi M. samochód w przeszłości uczestniczył w kolizjach, w których została uszkodzona mechanicznie jego przednia i tylna część, co ma wpływ na bezpieczeństwo osób korzystających z pojazdu. Potwierdził też, że cały układ chłodzenia skrzyni biegów jest niesprawny.

Pismem z dnia 13 października 2010 r. Marek M. zawiadomił Jana G. o stwierdzonych wadach i jednocześnie odstąpił od umowy sprzedaży, wzywając Jana G. do zwrotu w terminie 3 dni zapłaconej ceny i zgłosił gotowość zwrotu pojazdu, z którego nie korzysta i który umieścił na parkingu strzeżonym w Gdańsku.

Jan G. odmówił zwrotu ceny twierdząc, że w chwili sprzedaży samochód był sprawny, Marek M. wiedział, że samochód jest po kolizji, zgodził się na obniżenie z tego tytułu ceny, a nadto nie zlecił zbadania samochodu w autoryzowanym serwisie przed jego zakupem. Podniósł, że Marek M. nie wzywał go do naprawy pojazdu, nie dostarczył samochodu sprzedawcy w celu jego ewentualnej naprawy, zbyt późno zawiadomił go o wadach, a zatem obecnie Marek M. nie może kierować wobec niego żadnych roszczeń.

15 stycznia 2011 r. Marek M. wystąpił z pozwem przeciwko Janowi G., domagając się zasądzenia kwoty 71.500 zł tytułem zwrotu zapłaconej ceny oraz zwrotu poniesionych przez niego kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania, to jest z Gdańska do Opola, gdzie mieszka Jan G. i gdzie w chwili zakupu znajdował się samochód w łącznej kwocie 560 zł, kosztów przeglądu w autoryzowanym serwisie Hondy w kwocie 418 zł, kosztów ekspertyzy rzeczoznawcy w kwocie 560 zł, kosztów rejestracji samochodu i ubezpieczenia OC w łącznej wysokości 715 zł. Od powyższych kwot Marek M. domagał się zasądzenia odsetek od dnia 30 października 2010 r.

W odpowiedzi na pozew, Jan G. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do żądania:zwrotu ceny. Zarzucił ponadto, że żądanie zwrotu ceny jest przedwczesne, gdyż pozwany deklaruje usunięcie:wad albo stosowne obniżenie ceny. Co do pozostałych roszczeń zgłoszonych przez Marka M. zarzucił, że nie mają oparcia w obowiązujących przepisach, a nadto są przedwczesne, gdyż Marek M. nie wzywał go do ich zapłaty. Na wypadek nieuwzględnienia jego zarzutów, pozwany przedstawił do potrącenia z wierzytelnością powoda własną wierzytelność, przysługującą mu z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez powoda z samochodu w kwocie po 2.000 zł miesięcznie, to jest w najniższej stawce stosowanej za najem pojazdu tej samej klasy przez firmy zajmujące się świadczeniem tego typu usług za cały okres, kiedy samochód był w posiadaniu powoda, to jest od dnia 26 sierpnia 2010 r.

1. Oceń czy roszczenia jakich powód się domaga są uzasadnione w świetle powołanych okoliczności faktycznych. Wskaż podstawy prawne zgłoszonych roszczeń. Oceń zgłoszone przez powoda roszczenie w zakresie odsetek.

2. Oceń czy zarzuty podnoszone przez Jana G. są trafne, w szczególności wskaż czy wobec podnoszonych przez niego okoliczności, Marek M. skutecznie odstąpił od umowy sprzedaży spornego pojazdu.

3. Oceń zasadność podniesionego przez Jana G. zarzutu potrącenia.

Kazus z prawa karnego

'W dniu 5 listopada 2008 r. Andrzej B., zamożny przedsiębiorca, kierował samochodem osobowym marki „Audi A8” o wartości 400.000 zł. Jechał drogą krajową nr 5, rozmawiając przez telefon komórkowy, który trzymał w prawej ręce. W pojeździe tym, na tylnym siedzeniu, znajdowały się dwie osoby — Barbara B., żona Andrzeja B. oraz jego teściowa Zuzanna C. Wszyscy mieli zapięte pasy bezpieczeństwa. Warunki pogodowe były trudne, jezdnia była śliska, gdyż zalegało na niej błoto pośniegowe. Jadąc z prędkością 110 km/h poza obszarem zabudowanym, na łuku drogi Andrzej B. stracił panowanie nad pojazdem, przekroczył oś jezdni, a następnie wjechał przez przeciwległy pas ruchu i pobocze do rowu, w następstwie czego pojazd przewrócił się na dach. Na skutek tego, znajdujący się w nim na tylnym siedzeniu pasażerowie odnieśli obrażenia ciała: Zuzanna C. doznała złamania kości przedramienia lewej kończyny górnej i złamania prawego obojczyka z przemieszczeniem, zaś Barbara B. doznała jedynie ran ciała w postaci powierzchownych otarć naskórka. Andrzej B. nie doznał żadnych widocznych obrażeń, odnosząc jedynie kilka niegroźnych zadrapań. Po przyjeździe zespołu ratownictwa medycznego, lekarz stwierdził u niego lekkie wstrząśnienie mózgu.

W toku wszczętego z urzędu postępowania przygotowawczego, prokurator zwrócił się do biegłego lekarza z zakresu ortopedii o ustalenie rodzaju doznanych przez Zuzannę C. i Barbarę B. obrażeń ciała. W odpowiedzi uzyskał opinię, w której jedynie zawarte było stwierdzenie, że „obrażenia jakich doznała Zuzanna C. wyczerpują znamiona czynu zabronionego z art. 157 § 1 k.k., natomiast obrażenia Barbary B. wyczerpują znamiona czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k.”.

Andrzejowi B. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., polegającego na tym, że naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że nie dostosował prędkości jazdy do panujących warunków drogowych, w szczególności śliskiej nawierzchni jezdni oraz podczas kierowania pojazdem korzystał z telefonu komórkowego, powodując w ten sposób nieumyślnie wypadek drogowy, w którym Zuzanna C. doznała złamania kości przedramienia lewej kończyny górnej i złamania prawego obojczyka z przemieszczeniem, zaś Barbara B. doznała obrażeń ciała w postaci powierzchownych otarć naskórka.

Zuzanna C. i Barbara B., przesłuchane w charakterze świadków, zeznały, że nie pamiętają przebiegu zdarzenia, zajęte były rozmową ze sobą, zaś Andrzeja B. uważają za dobrego kierowcę i nie mają do niego żadnego żalu. Żądały wręcz zaniechania prowadzenia wobec niego postępowania.

Przesłuchany w charakterze podejrzanego Andrzej B. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i w złożonych wyjaśnieniach stanowczo twierdził, iż czynu tego dopuścił się nieumyślnie, gdyż nie chciał spowodować żadnego wypadku. Jego zdaniem, fakt rozmowy przez telefon komórkowy, nie miał wpływu na zaistnienie zdarzenia.

Po zamknięciu postępowania przygotowawczego, prokurator. skierował akt oskarżenia przeciwko Andrzejowi B. do miejscowo właściwego sądu rejonowego, zarzucając mu popełnienie przestępstwa, zgodnie z treścią postanowienia o przedstawieniu zarzutów.

Po dokonaniu, zgodnie z przepisami procedury karnej, wstępnej formalnej kontroli aktu oskarżenia, sprawa została skierowana na rozprawę.

W następstwie przeprowadzonego postępowania sądowego, zawieszonego przez okres dwóch lat z powodu długotrwałej choroby oskarżonego, w dniu 20 maja 2011 r. Andrzej B. został uznany przez sąd winnym zarzucanego mu czynu z art. 177 § 1 k.k., z tym ustaleniem, że zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym naruszył nieumyślnie i wymierzył bezwzgłędną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz uwzględniając jego sytuację majątkową, grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki na kwotę 100 zł.

1. Oceń poprawność opinii biegłego.

2. Oceń prawidłowość zastosowania przepisów Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego przez sąd i prokuratora.

3. Oceń wyrok sądu z uwzględnieniem opisu czynu przypisanego oskarżonemu, zastosowanej kwalifikacji prawnej i orzeczonej kary.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

Złożona przez Jana W. w dniu 30 października 2010 r. skarga do sądu administracyjnego była dopuszczalna, bowiem skarżący wyczerpał, przewidziany w art. 53 § 2 ppsa, warunek, iż skargę na akt, co do którego ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skoro organ, do którego zwrócił się skarżący, nie udzielił mu odpowiedzi, to zgodnie z arl. 53 § 2 ppsa, skargę kieruje się w terminie 60 dni od daty wniesienia wezwania o usunięcie prawa. W konsekwencji, Jan W. skargę skierował w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ samorządu terytorialnego stwierdził, iż Jan W. nie wykazał w skardze, że zaskarżona uchwała naruszyła jego uprawnienia, to jest interes prawny. Stanowisko to, jest niezgodne z zasadami i trybem kontroli sądowej przepisów prawa miejscowego, do których należała zaskarżona uchwała. Sądowa kontrola tych aktów, jest uruchomiana tylko na skutek inicjatywy właściwego podmiotu (wniesienia skargi). Inaczej niż w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego w ramach nadzoru, która odbywa się z urzędu.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyodrębnia dwie grupy podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Pierwszą, stanowią podmioty, które maja interes prawny. Drugą. podmioty powołane do ochrony interesu społecznego, na przykład prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich.

Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez skarżącego, jako niezbędnej przesłanki do skutecznego zaskarżenia przepisów prawa miejscowego. oparte jest na treści przepisu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 159 ze zm.) i art. 50 § 1 ppsa. Wbrew stanowisku Rady Gminy Z., przedstawionemu w odpowiedzi na skargę, Jan W. wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego uprawnienia, bowiem jako ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jest adresatem norm uchwały, która ustaliła ciążące na nim obowiązki w przypadku, gdy złoży wniosek o wydanie mu zezwolenia.

Jego legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego, oparta na kryterium „interesu prawnego”, została więc wykazana.

Podjęta uchwała naruszyła zarówno przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r., Nr 146, poz. 1231 ze zm.) jak i zasady ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004r., Nr 173, poz. 1807 ze zm.).

Jak słusznie wskazał skarżący, uchwała Rady Gminy może jedynie określić punkty sprzedaży alkoholu oraz ich usytuowanie, nie może natomiast uzależnić wydawania zezwoleń od wpłaty kwot na jakikolwiek cel (chociażby słuszny społecznie). To naruszenie wskazuje, że są podstawy do uwzględnienia przez sąd skargi i stwierdzenia nieważności uchwały, w części dotyczącej uzależnienia wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu od dokonywania przez wnioskodawców wpłat (art. 147 § I ppsa).

Jan W. wniósł wprawdzie o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, to jednak sąd administracyjny, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokona oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu i rozstrzygnie o zakresie Jego obowiązywania.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, - umiejętność stosowania zasad wykładni.

Pozostale 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Wykonując pierwsze z poleceń, rozwiązujący zadanie winien wykazać się wiedzą co do istoty instytucji rękojmi za wady (art. 556 § 1 k.e.), uprawnień kupującego z tytułu rękojmi (art. 567 k.c.), zasad odpowiedzialności odszkodowawczej sprzedawcy, przy dochodzeniu przez kupującego roszczeń z tytułu rękojmi (art. 566 k.e.).

Istotnym jest wykazanie się umiejętnością rozróżnienia podstawy z art. 566 k.e., jako przepisu szczególnego w stosunku do przepisu art. 471 k.e., jako ogólnego, określającego generalne zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w reżimie odpowiedzialności koniraktowej, Zalem, należy wskazać podstawę prawną dochodzonego roszczenia z tytułu rękojmi zart. 556 § I ke, w zw. zart. 560 § 1 i 2 k.e., a w zakresie roszczenia odszkodowawczego art. 566 § L k.c.

Zdający powinien nawiązać do normy art. 566 § I k.c., zgodnie z którą, jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący odstępuje od umowy, może on żądać naprawienia szkody poniesionej wskutek istnienia wady, chyba, że szkoda jest następstwem okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności. W ostatnim wypadku kupujący może żądać tylko naprawienia szkody, którą poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady; w szczególności może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł korzyści z tych nakładów. Żądanie powoda Jest zatem zasadne, zarówno co do zwrotu ceny, jak i co do odszkodowania.

Wykonując drugie z poleceń, zdający powinien przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 563 k.c., kupujący nie ma obowiązku badania rzeczy, chyba, że zbadanie rzeczy jest w danych stosunkach przyjęte oraz, że zgodnie z art.564 ke, w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, utrata uprawnień z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy nie następuje, mimo niezachowania terminów do zbadania rzeczy przez kupującego i do zawiadomienia sprzedawcy o wadach, jeżeli sprzedawca wadę podstępnie zataił albo zapewnił kupującego, że wady nie istnieją.

Należy wskazać też, że zapewnienie o dobrym stanie technicznym samochodu wynikało zarówno z zamieszczonego w Internecie ogłoszenia o sprzedaży, jak i zapewnień sprzedawcy. Natomiast wiedza powoda o wadzie samochodu przed jego nabyciem dotyczyła jedynie innej wady, a nie tej, która ujawniła się później. Obniżenie ceny pojazdu dotyczyło tylko tej wady, która była ujawniona przed sprzedażą samochodu.

Arl. 560 k.c. w żadnym razie nie uzależnia możliwości wykonania uprawnień z rękojmi od dostarczenia pojazdu sprzedawcy. Zauważyć też trzeba, że możliwość wyboru uprawnienia z rękojmi polegającego na odstąpieniu od umowy, nie jest zależna od wcześniejszego zażądania naprawy rzeczy lub jej wymiany. To sprzedawca może, oferując niezwłoczną wymianę rzeczy lub jej naprawę, zapobiec odstąpieniu od umowy przez kupującego. Gdy tak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, sprzedawca z taką ofertą nie wystąpił, zarzuty związane z niedostarczeniem sprzedawcy pojazdu są bezprzedmiotowe. Prawo odstąpienia od umowy przez kupującego nie może być realizowane jedynie w sytuacji, gdy sprzedawca niezwłocznie wymieni wadliwą rzecz na rzecz wolną od wad albo wadę usunie. „Niezwłoczne” usunięcie wady, które tamuje uprawnienie kupującego do odstąpienia od umowy, oznacza naprawę w krótkim czasie, czego pozwany nie uczynił. Wadliwy jest więc zarzut przedwczesności powództwa.

Żądanie odsetek jest uzasadnione od dnia 30.10.2010 r., co do kwoty 71.500 zł, natomiasi co do pozostałych kwot od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.e., odsetki ustawowe należą się w przypadku opóźnienia w spełnieniu świadczenia (art. 481 k.c.). Dochodzone w sprawie świadczenie odszkodowawcze było świadczeniem bezterminowym (art. 455 kee.), zatem termin jego spełnienia przypada niezwłocznie po wezwaniu dłużnika. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, by pozwany przed wytoczeniem powództwa został wezwany do zapłaty świadczenia, w związku z tym. datę wymagalności tego roszczenia należy wiązać z datą doręczenia pozwu pozwanemu.

Wykonując uzecie z poleceń, zdający powinien nawiązać do normy art. 496 k.e., zgodnie z którą, jeżeli wskutek odstąpienia od umowy strony mają dokonać zwrotu świadczeń wzajemnych, każdej z nich przysługuje prawo zatrzymania, dopóki druga strona nie zaofiaruje zwrotu otrzymanego świadczenia albo nie zabezpieczy roszczenia o zwrot. Dlatego też pozwanemu nie służy wierzytelność z tytułu posiadania przez powoda samochodu stanowiącego własność pozwanego, gdyż powód po odstąpieniu od umowy nie korzystał z zakupionego samochodu.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, - umiejętność stosowania zasad wykładni, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Prawidłowa odpowiedź: L Andrzej B. wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 177 § L k.k.

. Pokrzywdzoną przestępstwem jest jedynie Zuzanna C., teściowa Andrzeja B. Błędnie, w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, akcie oskarżenia i w wyroku wskazano także, jako pokrzywdzoną, Barbarę B., ponieważ doznane przez nią obrażenia nie są obrażeniami II, Wszczęcie z urzędu postępowania przygotowawczego było procesowo niedopuszczalne, bowiem Zuzanna C., zgodnie z art. 115 § 11 k.k., jest osobą najbliższą dla Andrzeja B. W związku z treścią art. 177 § 3 k.k., jeżeli pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w art. 177 § L k.k. następuje na jej wniosek. W zaistniałej sytuacji procesowej, postępowanie karne nie powinno zostać w ogóle wszczęte, a gdy zostało już wszczęte, winno zostać umorzone na podstawie art. 17 § I pkt 10 k.p.k.

IV. Po skierowaniu aktu oskarżenia nie dokonano prawidłowej, wstępnej formalnej kontroli aktu oskarżenia. Sprawa winna zostać, na podstawie art. 339 § 3 pkt I k.p.k., skierowana na posiedzenie, celem umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § I pkt 10 k.p.k. Wydanie przez sąd wyroku skazującego jest błędem.

V. Ewentualne skazanie Andrzeja B. za wykroczenie, polegające na używaniu w czasie prowadzenia pojazdu telefonu komórkowego jest niedopuszczalne. Artykuł 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zabrania „korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku”. Naruszenie tego zakazu może stanowić podstawę odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 97 k.w. W analizowanym stanie faktycznym, sąd nie może skazać Andrzeja B. za to wykroczenie, bowiem nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia — art. 45 k.w.

VI. Biegły przekroczył zakres opiniowania, określony w art. 193 k.p.k., obejmując opinią kwestię kwalifikacji prawnej czynu z art. 157 k.k., co stanowi wyłączną kompetencję organu VIL Orzeczenie w zakresie kary, jest błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, wymierzona kara pozbawienia wolności przekracza górną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianego wart. 177 § I k.k., a brak podstaw prawnych pozwalających na jej podwyższenie. Drugim błędem, jest wymierzenie grzywny, bowiem ta kara nie występuje w ustawowym zagrożeniu opisanego wyżej przestępstwa, a także nie zachodzi możliwość jej wymierzenia na innej VIII. Sąd niezasadnie w wyroku przyjął, że sprawca nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, mimo, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne wskazują na umyślne naruszenie tych zasad (korzystanie z telefonu komórkowego podczas kierowania pojazdem; niedostosowanie prędkości z jaką poruszał się pojazd prowadzony przez Andrzeja B. do panujących warunków drogowych i atmosferycznych).

Ocena prawidłowości zastosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego (0-14 pkt): 1) błędne wszczęcie postępowania karnego z urzędu, mimo wymaganego wniosku o ściganie karne pochodzącego od osoby uprawnionej, 2) przekroczenie kompetencji przez biegłego, poprzez nieuprawnione dokonanie oceny prawnokarnej doznanych przez Zuzannę C. i Barbarę B. obrażeń ciała, 3) błędne skierowanie aktu oskarżenia.

4) błędna formalna kontrola aktu oskarżenia.

Ocena prawidłowości zastosowania przepisów Kodeksu karnego (0-9 pkt): I) błędne zakwalifikowanie z art. 177 § 1 k.k. obrażeń ciała doznanych przez Barbarę B., 2) błędne przypisanie przez sąd nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, podczas, gdy sposób działania oskarżonego jednoznacznie wskazuje na umyślne naruszenie tych zasad, a) orzeczenie kary pozbawienia wolności powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 177 § I k.k.; b) orzeczenie grzywny bez podstawy prawnej.

Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, - umiejętność stosowania zasad wykładni, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kazus z prawa karnego

Jan Kowalski 1 stycznia 2010 r. z otwartego samochodu osobowego należącego do nieustalonej osoby dokonał kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy.

Po dokładnym obejrzeniu banknotów — w miejscu swojego zamieszkania, zorientował się, iż wszystkie banknoty są podrobione. Postanowił pozbyć się ich w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł. Resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

Obdarowany Dyrektor po przyjęciu gotówki i dokładniejszym obejrzeniu banknotów zorientował się, że są one podrobione i w związku z tym o fakcie podejrzenia zaistnienia przestępstwa powiadomił miejscowo właściwą Komendę Miejską Policji, która niezwłocznie wszczęła w tej sprawie dochodzenie.

W toku postępowania ustalono wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności ujawniono, że papier z którego wykonano falsyfikaty banknotów skradziony został przez nieznaną osobę z wytwórni papierów wartościowych i jego wartość wynosiła 150 zł.

W toku dochodzenia prokurator przedstawił Janowi Kowalskiemu zarzuty popełnienia przestępstw:

- kradzieży pieniędzy w kwocie 10 000 zł na szkodę nieustalonej osoby, tj. o czyn z art. 278 § ] kk; - puszczenia w obieg podrobionych pieniędzy w sklepie RTV oraz siedzibie Domu Dziecka, tj. o czyn Następnie prokurator skierował do właściwego miejscowo sądu okręgowego przeciwko Janowi Kowalskiemu aki oskarżenia, zarzucając mu popełnienie przestępstw, zgodnie z wydanym wcześniej postanowienicm o przedstawieniu zarzutów.

Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Jan Kowalski został uznany winnym popełnienia przestępstw:

- zart. 278 § 1 kk polegającego na kradzieży 100 sztuk sfałszowanych banknotów o nominałach 100 zł 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, zaś resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r, Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

Jednocześnie sąd wymierzył Janowi Kowalskienu kary jednostkowe pozbawienia wolności, a następnie w ich miejsce karę łączną 3 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, zasądził odszkodowanie w kwocie 3500 zł na rzecz właściciela sklepu RTYV i w kwocie 6500 zł na rzecz Domu Dziecka, zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Innych rozstrzygnięć wyrok nie zawierał.

Proszę dokonać oceny prawidłowości następujących zagadnień:

1) przebiegu postępowania karnego, w zakresie formy postępowania przygotowawczego i właściwości sądu; 2) kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych Janowi Kowalskiemu w akcie oskarżenia; 3) kwalifikacji prawnej czynów przypisanych Janowi Kowalskiemu przez sąd w wyroku; 4) orzeczonych wobec Jana Kowalskiego kar i środków karnych.

Kazus z prawa prywatnego

Anna T. wniosła w dniu 12 grudnia 2007 r. do Sądu Okręgowego w S. powództwo, w którym domagała się zasądzenia od Teresy T. kwoty 120.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lutego 2007 r.

Na uzasadnienie żądania powódka twierdziła, że w 1989 r. zawarła związek małżeński z Andrzejem T., synem Teresy T.

Teresa T. jest właścicielem nieruchomości położonej w M. przy ul. Jodłowej, na której wybudowany był budynek mieszkalny w stanie surowym. Sama Teresa T. zamieszkiwała wówczas na innej nieruchomości.

Po ślubie pozwana powiedziała małżonkom T., by zamieszkali na nieruchomości przy ul. Jodłowej, dokończyli budowę domu, a ona w przyszłości „przepisze” na ich rzecz własność tej nieruchomości. W związku z tym małżonkowie ponosili na przedmiotową nieruchomość nakłady, wykończyli budynek i w nim zamieszkali.

Od 2004 r. małżeństwo powódki zaczęło się psuć. W styczniu 2007 r. powódka wyprowadziła się z domu przy ul. Jodłowej, a w sierpniu 2007 r. jej małżeństwo z Andrzejem T. zostało rozwiązane przez rozwód.

: Przed wytoczeniem powództwa powódka nie wzywała pozwanej do dobrowolnej zapłaty dochodzonej kwoty.

Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa przecząc, by powódka wraz z mężem dokonywała jakichkolwiek nakładów na nieruchomość. Przyznała, że w donu przy ul. Jodłowej mieszkała wyłącznie powódka z mężem oraz, że po zawarciu małżeństwa przez jej syna doszło do zakończenia budowy domu. Tyle tylko, że — jak twierdziła — wszelkie nakłady były finansowane przez nią.

Pozwana podniosła nadto zarzut przedawnienia wskazując, iż budowa domu zakończyła się na początku 2000 r.

Odpowiadając na zarzut pozwanej, powódka oświadczyła, że roszczenie nie jest przedawnione, bowiem w sprawie zastosowanie znajduje art. 229 kc.

Sąd Okręgowy wyrokiem zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 51.147 zł z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu pozwanej tj. od dnia 5 stycznia 2008 r., w pozostałej części powództwo oddalając.

Na podstawie poczynionych ustaleń Sąd przyjął, iż nakłady na nieruchomość zostały poczynione przez powódkę i jej męża, w trakcie trwania związku małżeńskiego. Szczegółowo ustalając zakres dokonanych nakładów na nieruchomości, polegających na wykonaniu szeregu prac budowlanych i montażowych w znajdującym się na niej budynku, wskazał, że łączna wartość tych nakładów wyniosła 102.294 zł.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał roszczenie powódki za uzasadnione. W trakcie małżeństwa Anna T i Andrzej T. dokonali szeregu nakładów na nieruchomość pozwanej. Nakłady te weszły w skład majątku wspólnego małżonków, a po ustaniu małżeństwa — zgodnie z art. 43 § ] kro byli małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Tym samym powódka może domagać się od pozwanej połowy wartości dokonanych nakładów tj. kwoty 51.147 zł.

Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął przepis art. 405 kc — na skutek nakładów m.in. powódki, pozwana uzyskała korzyść majątkową bez podstawy prawnej.

W sprawie bezsporne było ponadto, że powódka opuściła dom w styczniu 2007 r., a po tej dacie nieruchomość była zajmowana wyłącznie przez Andrzeja T. Syn pozwanej wydał jej nieruchomość w maju 2008 r.

Sąd nie odniósł się do podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia.

Oceń rozstrzygnięcie sprawy, przyjmując za podstawę ustalony przez sąd stan faktyczny. Omów: 1) zasadność przyjętej podstawy prawnej; 2) zasadność wysokości zasądzonej kwoty; 3) zasadność przyjętej przez sąd daty początkowej świadczenia odsetkowego; 4) zasadność podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia.

Kazus z prawa publicznego

Jan S. w dniu 3 stycznia 2010 r. wystąpił do Burmistrza Miasta L. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla pawilonu, w którym zamierzał prowadzić punkt gastronomiczny na położonej w tym mieście działce nr ew. 35.

Miasto L. nie miało uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 2 lutego 2010 r. Burmistrz wydał decyzję odmowną, która została doręczona wnioskodawcy w dniu 9 lutego 2010 r. Jan S., który zamierzał wnieść od niej odwołanie, w dniu 20 lutego 2010 r. uległ wypadkowi samochodowemu i został przewieziony do szpitala. W dniu 2 marca 2010 r., w terminie 7 dni od opuszczenia szpitala, wniósł za pośrednictwem organu, który wydał decyzję odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i załączył do swojego pisma kartę pobytu w szpitalu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu 20 marca 2010 r. wydało postanowienie o niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazano, że pomiędzy doręczeniem decyzji a podaną przyczyną uchybienia terminu upłynęło 11 dni w ciągu których Jan S. mógl wnieść odwołanie. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwolawcze w L. pouczyło składającego odwołanie, że postanowienie to jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie.

Jan S. nie mógł się zgodzić z takim rozstrzygnięciem i skierował stosowny środek prawny zaskarżając wydane postanowienie.

1) Czy wniosek o przywrócenie terminu złożony przez Jana S. jest uzasadniony w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego?

2) Czy postępowanie organu odwoławczego, który wydał postanowienie było prawidłowe a jeżeli nie, to jak powinien postąpić?

3) Czy dopuszczalne jest wzruszenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 20 marca 2010 r., jeżeli tak, to w jakim trybie i w oparciu o jakie przepisy?

Kazus z prawa karnego

Jan Kowalski 1 stycznia 2010 r. z otwartego samochodu osobowego należącego do nieustalonej osoby dokonał kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy.

Po dokładnym obejrzeniu banknotów — w miejscu swojego zamieszkania, zorientował się, iż wszystkie banknoty są podrobione. Postanowił pozbyć się ich w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł. Resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

Obdarowany Dyrektor po przyjęciu gotówki i dokładniejszym obejrzeniu banknotów zorientował się, że są one podrobione i w związku z tym o fakcie podejrzenia zaistnienia przestępstwa powiadomił miejscowo właściwą Komendę Miejską Policji, która niezwłocznie wszczęła w tej sprawie dochodzenie.

W toku postępowania ustalono wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności ujawniono, że papier z którego wykonano falsyfikaty banknotów skradziony został przez nieznaną osobę z wytwórni papierów wartościowych i jego wartość wynosiła 150 zł.

W toku dochodzenia prokurator przedstawił Janowi Kowalskiemu zarzuty popełnienia przestępstw:

- kradzieży pieniędzy w kwocie 10 000 zł na szkodę nieustalonej osoby, tj. o czyn z art. 278 § ] kk; - puszczenia w obieg podrobionych pieniędzy w sklepie RTV oraz siedzibie Domu Dziecka, tj. o czyn Następnie prokurator skierował do właściwego miejscowo sądu okręgowego przeciwko Janowi Kowalskiemu aki oskarżenia, zarzucając mu popełnienie przestępstw, zgodnie z wydanym wcześniej postanowienicm o przedstawieniu zarzutów.

Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Jan Kowalski został uznany winnym popełnienia przestępstw:

- zart. 278 § 1 kk polegającego na kradzieży 100 sztuk sfałszowanych banknotów o nominałach 100 zł 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, zaś resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r, Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

Jednocześnie sąd wymierzył Janowi Kowalskienu kary jednostkowe pozbawienia wolności, a następnie w ich miejsce karę łączną 3 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, zasądził odszkodowanie w kwocie 3500 zł na rzecz właściciela sklepu RTYV i w kwocie 6500 zł na rzecz Domu Dziecka, zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Innych rozstrzygnięć wyrok nie zawierał.

Proszę dokonać oceny prawidłowości następujących zagadnień:

1) przebiegu postępowania karnego, w zakresie formy postępowania przygotowawczego i właściwości sądu; 2) kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych Janowi Kowalskiemu w akcie oskarżenia; 3) kwalifikacji prawnej czynów przypisanych Janowi Kowalskiemu przez sąd w wyroku; 4) orzeczonych wobec Jana Kowalskiego kar i środków karnych.

Kazus z prawa prywatnego

Anna T. wniosła w dniu 12 grudnia 2007 r. do Sądu Okręgowego w S. powództwo, w którym domagała się zasądzenia od Teresy T. kwoty 120.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lutego 2007 r.

Na uzasadnienie żądania powódka twierdziła, że w 1989 r. zawarła związek małżeński z Andrzejem T., synem Teresy T.

Teresa T. jest właścicielem nieruchomości położonej w M. przy ul. Jodłowej, na której wybudowany był budynek mieszkalny w stanie surowym. Sama Teresa T. zamieszkiwała wówczas na innej nieruchomości.

Po ślubie pozwana powiedziała małżonkom T., by zamieszkali na nieruchomości przy ul. Jodłowej, dokończyli budowę domu, a ona w przyszłości „przepisze” na ich rzecz własność tej nieruchomości. W związku z tym małżonkowie ponosili na przedmiotową nieruchomość nakłady, wykończyli budynek i w nim zamieszkali.

Od 2004 r. małżeństwo powódki zaczęło się psuć. W styczniu 2007 r. powódka wyprowadziła się z domu przy ul. Jodłowej, a w sierpniu 2007 r. jej małżeństwo z Andrzejem T. zostało rozwiązane przez rozwód.

: Przed wytoczeniem powództwa powódka nie wzywała pozwanej do dobrowolnej zapłaty dochodzonej kwoty.

Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa przecząc, by powódka wraz z mężem dokonywała jakichkolwiek nakładów na nieruchomość. Przyznała, że w donu przy ul. Jodłowej mieszkała wyłącznie powódka z mężem oraz, że po zawarciu małżeństwa przez jej syna doszło do zakończenia budowy domu. Tyle tylko, że — jak twierdziła — wszelkie nakłady były finansowane przez nią.

Pozwana podniosła nadto zarzut przedawnienia wskazując, iż budowa domu zakończyła się na początku 2000 r.

Odpowiadając na zarzut pozwanej, powódka oświadczyła, że roszczenie nie jest przedawnione, bowiem w sprawie zastosowanie znajduje art. 229 kc.

Sąd Okręgowy wyrokiem zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 51.147 zł z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu pozwanej tj. od dnia 5 stycznia 2008 r., w pozostałej części powództwo oddalając.

Na podstawie poczynionych ustaleń Sąd przyjął, iż nakłady na nieruchomość zostały poczynione przez powódkę i jej męża, w trakcie trwania związku małżeńskiego. Szczegółowo ustalając zakres dokonanych nakładów na nieruchomości, polegających na wykonaniu szeregu prac budowlanych i montażowych w znajdującym się na niej budynku, wskazał, że łączna wartość tych nakładów wyniosła 102.294 zł.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał roszczenie powódki za uzasadnione. W trakcie małżeństwa Anna T i Andrzej T. dokonali szeregu nakładów na nieruchomość pozwanej. Nakłady te weszły w skład majątku wspólnego małżonków, a po ustaniu małżeństwa — zgodnie z art. 43 § ] kro byli małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Tym samym powódka może domagać się od pozwanej połowy wartości dokonanych nakładów tj. kwoty 51.147 zł.

Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął przepis art. 405 kc — na skutek nakładów m.in. powódki, pozwana uzyskała korzyść majątkową bez podstawy prawnej.

W sprawie bezsporne było ponadto, że powódka opuściła dom w styczniu 2007 r., a po tej dacie nieruchomość była zajmowana wyłącznie przez Andrzeja T. Syn pozwanej wydał jej nieruchomość w maju 2008 r.

Sąd nie odniósł się do podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia.

Oceń rozstrzygnięcie sprawy, przyjmując za podstawę ustalony przez sąd stan faktyczny. Omów: 1) zasadność przyjętej podstawy prawnej; 2) zasadność wysokości zasądzonej kwoty; 3) zasadność przyjętej przez sąd daty początkowej świadczenia odsetkowego; 4) zasadność podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia.

Kazus z prawa publicznego

Jan S. w dniu 3 stycznia 2010 r. wystąpił do Burmistrza Miasta L. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla pawilonu, w którym zamierzał prowadzić punkt gastronomiczny na położonej w tym mieście działce nr ew. 35.

Miasto L. nie miało uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 2 lutego 2010 r. Burmistrz wydał decyzję odmowną, która została doręczona wnioskodawcy w dniu 9 lutego 2010 r. Jan S., który zamierzał wnieść od niej odwołanie, w dniu 20 lutego 2010 r. uległ wypadkowi samochodowemu i został przewieziony do szpitala. W dniu 2 marca 2010 r., w terminie 7 dni od opuszczenia szpitala, wniósł za pośrednictwem organu, który wydał decyzję odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i załączył do swojego pisma kartę pobytu w szpitalu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu 20 marca 2010 r. wydało postanowienie o niedopuszczalności odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazano, że pomiędzy doręczeniem decyzji a podaną przyczyną uchybienia terminu upłynęło 11 dni w ciągu których Jan S. mógl wnieść odwołanie. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwolawcze w L. pouczyło składającego odwołanie, że postanowienie to jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie.

Jan S. nie mógł się zgodzić z takim rozstrzygnięciem i skierował stosowny środek prawny zaskarżając wydane postanowienie.

1) Czy wniosek o przywrócenie terminu złożony przez Jana S. jest uzasadniony w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego?

2) Czy postępowanie organu odwoławczego, który wydał postanowienie było prawidłowe a jeżeli nie, to jak powinien postąpić?

3) Czy dopuszczalne jest wzruszenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 20 marca 2010 r., jeżeli tak, to w jakim trybie i w oparciu o jakie przepisy?

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

1. Przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o przywrócenie terminu do Złożony w dniu 2 marca 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania był prawidłowy, bowiem wniesiony był w terminie tj. 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a także Jan S. dopełnił czynności, dla której był określony termin, tj. złożył odwołanie (art. 58 § 2 kpa). Wniosek ten również był uzasadniony merytorycznie, bowiem okoliczność na którą powołał się wnioskodawca zasługiwała na jego uwzględnienie (pobyt w szpitalu spowodowany wypadkiem samochodowym).

. Problem przestrzegania przez organ właściwej formy zakończenia postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, a także zagwarantowania realizacji zasady Stanowisko organu jest niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego albowiem doszło do naruszenia przepisu art. 58 §1 i §2 kpa. Organ nie rozpoznał wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, który to wniosek złożyła ona zgodnie z wymaganiami naruszonego przepisu tzn. łącznie z wniesieniem odwołania, a wydając postanowienie na podstawie art. 134 kpa uniemożliwił kontrolę instancyjną decyzji Burmistrza Miasta która była dla strony niekorzystna.

Organ miał obowiązek po wniesieniu prośby o przywrócenie terminu wraz z wymaganym odwołaniem czyli z dopełnieniem czynności dla której termin był określony rozpatrzyć wniosek czyli sprawdzić i dokonać ustaleń uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę. Karta pobytu w szpitalu wskazywała, że wnioskodawca znalazł się w szpitalu w wyniku nagłego, niedającego się przewidzieć zdarzenia. Wskazywałoby to, iż został uprawdopodobniony brak winy wnioskodawcy. Organ, mimo że nie przeprowadził postępowania w celu wyjaśnienia czy wniosek o przywrócenie był uzasadniony, wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Tak więc wydane w oparciu o treść art. 134 kpa postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia odwołania bez rozpatrzenia wniosku strony stanowiło niewłaściwą formę zakończenia sprawy i było oczywistym naruszeniem prawa. 3. Problem naruszenia zasady udzielania informacji — art. 9 kpa.

Organ wydając postanowienia nie pouczył strony o przysługującym jej środku zaskarżenia tj. prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego, czym naruszył art. 125 §3 kpa. Postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania są ostateczne, nie podlegają weryfikacji zarówno w formie zażalenia, jak i stosowania nadzwyczajnych trybów weryfikacji postępowań administracyjnych. Postanowienia te podlegają zaskarżaniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 pkt 2 ppsa, kończą bowiem postępowanie: odwoławcze w związku z tym, że nie przysługuje od nich żaden środek zaskarżenia. Skargę wnosi się bez wyczerpania tych środków (art. 52 §1 pp sa).

Proponuje się, by za odpowiedzi oceniające poszczególne 3 grup problemów przyznać od 0-7 punktów uwzględniając trafność odpowiedzi, poprawność wskazanej podstawy prawnej, zasadność i sposób argumentacji, słownictwo, układ wypowiedzi, komunikatywność, gramatykę, ortografię, styl. Pozostałe punkty można przyznać za szczególnie wyróżniającą się argumentacje prawniczą oraz wykazanie się ponadstandardową wiedzą np. dotyczącą właściwości rzeczowej organu np. uprawnienia Burmistrza Miasta do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który wykonuje te uprawnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u s g i art. 60 ustawy o planowaniu i

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa prywatnego

Rozstrzygnięcie Sąd wydał prawidłowy wyrok w swej treści, przyjmując jednak nieprawidłową podstawę W sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu a) Między stronami nie było umowy co do sposobu rozliczenia nakładów, stąd podstawą rozstrzygnięcia nie jest umowa stron. b) Pozwana zezwoliła powódce i jej mężowi na czynienie nakładów obiecując, że w przyszłości przeniesie własność nieruchomości na syna i synową, co uzasadnia przyjęcie, że powódka z mężem była posiadaczem w dobrej wierze. W ustalonym stanie faktycznym zatem rozliczenie nakiadów winno nastąpić w oparciu o przepisy art. 224-226 kc w zw. z art. 230 kc. c) Przyjęcie wyżej wskazanej podstawy rozliczenia wykłucza zastosowanie art. 405 kc.

Wysokość zasądzonej kwoty Sąd zasądził prawidłowo wyliczoną kwotę. Po ustaniu małżeństwa powódce przysługuje jedynie udział w % części w roszczeniu o zwrot wartości nakładów (art. 46 kro i art. 50' kro w zw. zart. 43 § 2 kro).

Dla rozstrzygnięcia tej kwestii zastosowanie znajdują przepisy regulujące sytuację wielości wierzycieli i dłużników. Ustalają one zasadę, w myśl której, jeżeli wierzytelność jest podzielna, to (w razie wielości wierzycieli) rozpada się na tyle niezależnych części, ilu jest wierzycieli (art. 379 § 1 k.c.). Gdy jednak wierzyciele są uprawnieni do świadczenia niepodzielnego, wówczas po ich stronie istnieje jedno współuprawnienie do dochodzenia tej wierzytelności i każdy z nich może żądać spełnienia całego świadczenia (art. 381 § I k.e.). W konsekwencji każdy z nich może dochodzić swojej części bez udziału pozostałych. Jeżeli chodzi o współwłaścicieli, to uprawnienia każdego z nich są określone ułamkiem, lecz całe prawo własności przysługuje wszystkim razem.

Odsetki ustawowe należą się w przypadku opóźnienia w spełnieniu świadczenia (art. 481 kc). Dochodzone w sprawie świadczenie było świadczeniem bezterminowym (art. 455 kc), zatem termin spełnienia świadczenia przypada niezwłocznie po wezwaniu dłużnika.

Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, by pozwana przed wytoczeniem powództwa została wezwana do zapłaty świadczenia, w związku z tym datą wymagalności roszczenia była data doręczenia pozwu pozwanej.

Zarzut przedawnienia jest bezzasadny. Zgodnie z art. 229 kc roszczenie posiadacza przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz przedawnia się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Z okoliczności faktycznych sprawy pierwszą datą z jaką można wiązać wydanie rzeczy — niezależnie od przyjęcia, czy wyprowadzenie się powódki było aktem wydania nieruchomości — był styczeń 2007 r., zaś pozew został wniesiony w dniu 12 grudnia 2007 r.

Proponuje się przyjęcie następującej punktacji występujących w kazusie zagadnień: 1. podstawa prawna rozstrzygnięcia (0-10 pkt), 2. wielkość zasądzonej kwoty (0-6 pkt), Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Rozstrzygnięcie Sąd wydał prawidłowy wyrok w swej treści, przyjmując jednak nieprawidłową podstawę W sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu a) Między stronami nie było umowy co do sposobu rozliczenia nakładów, stąd podstawą rozstrzygnięcia nie jest umowa stron. b) Pozwana zezwoliła powódce i jej mężowi na czynienie nakładów obiecując, że w przyszłości przeniesie własność nieruchomości na syna i synową, co uzasadnia przyjęcie, że powódka z mężem była posiadaczem w dobrej wierze. W ustalonym stanie faktycznym zatem rozliczenie nakiadów winno nastąpić w oparciu o przepisy art. 224-226 kc w zw. z art. 230 kc. c) Przyjęcie wyżej wskazanej podstawy rozliczenia wykłucza zastosowanie art. 405 kc.

Wysokość zasądzonej kwoty Sąd zasądził prawidłowo wyliczoną kwotę. Po ustaniu małżeństwa powódce przysługuje jedynie udział w % części w roszczeniu o zwrot wartości nakładów (art. 46 kro i art. 50' kro w zw. zart. 43 § 2 kro).

Dla rozstrzygnięcia tej kwestii zastosowanie znajdują przepisy regulujące sytuację wielości wierzycieli i dłużników. Ustalają one zasadę, w myśl której, jeżeli wierzytelność jest podzielna, to (w razie wielości wierzycieli) rozpada się na tyle niezależnych części, ilu jest wierzycieli (art. 379 § 1 k.c.). Gdy jednak wierzyciele są uprawnieni do świadczenia niepodzielnego, wówczas po ich stronie istnieje jedno współuprawnienie do dochodzenia tej wierzytelności i każdy z nich może żądać spełnienia całego świadczenia (art. 381 § I k.e.). W konsekwencji każdy z nich może dochodzić swojej części bez udziału pozostałych. Jeżeli chodzi o współwłaścicieli, to uprawnienia każdego z nich są określone ułamkiem, lecz całe prawo własności przysługuje wszystkim razem.

Odsetki ustawowe należą się w przypadku opóźnienia w spełnieniu świadczenia (art. 481 kc). Dochodzone w sprawie świadczenie było świadczeniem bezterminowym (art. 455 kc), zatem termin spełnienia świadczenia przypada niezwłocznie po wezwaniu dłużnika.

Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, by pozwana przed wytoczeniem powództwa została wezwana do zapłaty świadczenia, w związku z tym datą wymagalności roszczenia była data doręczenia pozwu pozwanej.

Zarzut przedawnienia jest bezzasadny. Zgodnie z art. 229 kc roszczenie posiadacza przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz przedawnia się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Z okoliczności faktycznych sprawy pierwszą datą z jaką można wiązać wydanie rzeczy — niezależnie od przyjęcia, czy wyprowadzenie się powódki było aktem wydania nieruchomości — był styczeń 2007 r., zaś pozew został wniesiony w dniu 12 grudnia 2007 r.

Proponuje się przyjęcie następującej punktacji występujących w kazusie zagadnień: 1. podstawa prawna rozstrzygnięcia (0-10 pkt), 2. wielkość zasądzonej kwoty (0-6 pkt), Przy ocenie należy uwzględnić następujące kryteria: - trafność odpowiedzi, - poprawność wskazanej podstawy prawnej, Pozostałe 2 pkt można przyznać za: - szczególnie wyróżniającą się argumentację prawniczą, - wykazanie się ponadstandardową wiedzą związaną z tematyką kazusu.

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Prawidłowa kwalifikacja prawna Zachowanie Jana Kowalskiego, polegające na kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw. Wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych.

Zachowania Jana Kowalskiego, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, zaś resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne, wyczerpują znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym:

- polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, tj. z art. 310 § 2 kk iart. 286 § 1 kk w zw. zart. 11 § 2 kk; - polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele 1. Ocena przebiegu postępowania karnego W związku z prawidłową kwalifikacją prawną czynów Jana Kowalskiego, opisanych w Rozdziale XXXVII, postępowanie przygotowawcze powinno być obligatoryjnie wszczęte i prowadzone w formie śledztwa, zgodnie z treścią art. 325b § 2 kpk.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania sprawy przeciwko Janowi Kowalskiemu był sąd rejonowy, ponieważ nie popełnił on zbrodni, a popełnione przez niego przestępstwa nie mieszczą się w katalogu zakreślonym treścią art. 25 kpk.

2. Ocena kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych Janowi Kowalskiemu w akcie oskarżenia Kwalifikacja prawna_czynów Jana Kowalskiego przedstawiona przez prokuratora_ w _akcie Czyn polegający na kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, zakwalifikowany w akcie oskarżenia nie wyczerpywał znamion przestępstwa kradzieży z art. 278 § 1 kk, lecz stanowi wykroczenie z art. 119 § 1 kw, albowiem wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych.

Czyny Jana Kowalskiego, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy, zakwalifikowane w akcie oskarżenia jako przestępstwa z art. 310 § 1 kk, 312 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, wyczerpują znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym: - zart. 310 § 2 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł; - zart. 310 § 2 kk, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

3. Ocena kwalifikacji prawnej czynów przypisanych Janowi Kowalskiemu przez sąd w wyroku Kwalifikacja prawna czynów Jana Kowalskiego przyjęta przez sąd w wyroku była wadliwa.

Sąd w wyroku powielił błędy zarzutów aktu oskarżenia, polegające na tym, że:

- kradzież 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, zakwalifikował z art. 278 § 1 kk, mimo żę zachowanie oskarżonego stanowiło wykroczenie z art. 119 § 1 kw, albowiem wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych; - puszczenie w obieg sfałszowanych pieniędzy w dniu 2 stycznia 2010 r., polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy i zakupie za nie telewizora marki Samsung o wartości 3500 zł, zakwalifikował jako czyn ciągły z art. 310 § 1 kk, 312 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, mimo że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym - z art. 310 § 2 kki art. 286 § 1 kk w zw. zart. 11 § 2 kk; - puszczenie w obieg sfałszowanych pieniędzy w dniu 14 kwietnia 2010 r., poprzez ich przekazanie Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny w kwocie 6500 zł na cele charytatywne, nie zakwalifikował, jako odrębnego przestępstwa z art. 310 § 2 kk, lecz jako element czynu ciągłego z art. 12 kk.

4. Ocena orzeczonych wobec Jana Kowalskiego kar i środków karnych Wyrok sądu jest wadliwy w zakresie:

- warunkowego zawieszenia wykonania orzeczenia kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, albowiem zgodnie z treścią art. 69 § 1 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat; - braku orzeczenia obligatoryjnego przepadku podrobionych pieniędzy na podstawie art. 316 § 1 kk; - zasądzenia odszkodowania na rzecz domu dziecka, albowiem przekazanie sfałszowanych pieniędzy na rzecz domu dziecka nie wiązało się z wyrządzeniem szkody.

Uzasadnienia oceny kazusu z prawa karnego: Za odpowiedzi na postawione w kazusie pytania i omówienie zagadnień, zawierające prawidłowe rozwiązanie problemów, proponuje się punktację: 1) ocena przebiegu postępowania karnego, w zakresie formy postępowania przygotowawczego i właściwości sądu: (0-4); 2) ocena kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych oskarżonemu w akcie oskarżenia: (0-7); 3) ocena kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu przez sąd w wyroku: (0-7); 4) ocena orzeczonych wobec oskarżonego kar i środków karnych: (0-4; uwzględniającą następujące kryteria: - trafność i precyzyjność odpowiedzi, - prawidłowość wskazanej podstawy prawnej, - zasadność i dobór argumentacji, - słownictwo prawnicze; - umiejętność formułowania wypowiedzi, Pozostałe 3 pkt można przyznać w przypadku zastosowania szczególnie wyróżniającej się

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa publicznego

1. Przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o przywrócenie terminu do Złożony w dniu 2 marca 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania był prawidłowy, bowiem wniesiony był w terminie tj. 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a także Jan S. dopełnił czynności, dla której był określony termin, tj. złożył odwołanie (art. 58 § 2 kpa). Wniosek ten również był uzasadniony merytorycznie, bowiem okoliczność na którą powołał się wnioskodawca zasługiwała na jego uwzględnienie (pobyt w szpitalu spowodowany wypadkiem samochodowym).

. Problem przestrzegania przez organ właściwej formy zakończenia postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, a także zagwarantowania realizacji zasady Stanowisko organu jest niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego albowiem doszło do naruszenia przepisu art. 58 §1 i §2 kpa. Organ nie rozpoznał wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, który to wniosek złożyła ona zgodnie z wymaganiami naruszonego przepisu tzn. łącznie z wniesieniem odwołania, a wydając postanowienie na podstawie art. 134 kpa uniemożliwił kontrolę instancyjną decyzji Burmistrza Miasta która była dla strony niekorzystna.

Organ miał obowiązek po wniesieniu prośby o przywrócenie terminu wraz z wymaganym odwołaniem czyli z dopełnieniem czynności dla której termin był określony rozpatrzyć wniosek czyli sprawdzić i dokonać ustaleń uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę. Karta pobytu w szpitalu wskazywała, że wnioskodawca znalazł się w szpitalu w wyniku nagłego, niedającego się przewidzieć zdarzenia. Wskazywałoby to, iż został uprawdopodobniony brak winy wnioskodawcy. Organ, mimo że nie przeprowadził postępowania w celu wyjaśnienia czy wniosek o przywrócenie był uzasadniony, wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Tak więc wydane w oparciu o treść art. 134 kpa postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia odwołania bez rozpatrzenia wniosku strony stanowiło niewłaściwą formę zakończenia sprawy i było oczywistym naruszeniem prawa. 3. Problem naruszenia zasady udzielania informacji — art. 9 kpa.

Organ wydając postanowienia nie pouczył strony o przysługującym jej środku zaskarżenia tj. prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego, czym naruszył art. 125 §3 kpa. Postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania są ostateczne, nie podlegają weryfikacji zarówno w formie zażalenia, jak i stosowania nadzwyczajnych trybów weryfikacji postępowań administracyjnych. Postanowienia te podlegają zaskarżaniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 pkt 2 ppsa, kończą bowiem postępowanie: odwoławcze w związku z tym, że nie przysługuje od nich żaden środek zaskarżenia. Skargę wnosi się bez wyczerpania tych środków (art. 52 §1 pp sa).

Proponuje się, by za odpowiedzi oceniające poszczególne 3 grup problemów przyznać od 0-7 punktów uwzględniając trafność odpowiedzi, poprawność wskazanej podstawy prawnej, zasadność i sposób argumentacji, słownictwo, układ wypowiedzi, komunikatywność, gramatykę, ortografię, styl. Pozostałe punkty można przyznać za szczególnie wyróżniającą się argumentacje prawniczą oraz wykazanie się ponadstandardową wiedzą np. dotyczącą właściwości rzeczowej organu np. uprawnienia Burmistrza Miasta do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który wykonuje te uprawnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u s g i art. 60 ustawy o planowaniu i

Kryteria oceny pracy pisemnej kazusu z prawa karnego

Prawidłowa kwalifikacja prawna Zachowanie Jana Kowalskiego, polegające na kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw. Wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych.

Zachowania Jana Kowalskiego, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, zaś resztę sfałszowanych pieniędzy, a więc kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne, wyczerpują znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym:

- polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł, tj. z art. 310 § 2 kk iart. 286 § 1 kk w zw. zart. 11 § 2 kk; - polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele 1. Ocena przebiegu postępowania karnego W związku z prawidłową kwalifikacją prawną czynów Jana Kowalskiego, opisanych w Rozdziale XXXVII, postępowanie przygotowawcze powinno być obligatoryjnie wszczęte i prowadzone w formie śledztwa, zgodnie z treścią art. 325b § 2 kpk.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania sprawy przeciwko Janowi Kowalskiemu był sąd rejonowy, ponieważ nie popełnił on zbrodni, a popełnione przez niego przestępstwa nie mieszczą się w katalogu zakreślonym treścią art. 25 kpk.

2. Ocena kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych Janowi Kowalskiemu w akcie oskarżenia Kwalifikacja prawna_czynów Jana Kowalskiego przedstawiona przez prokuratora_ w _akcie Czyn polegający na kradzieży 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, zakwalifikowany w akcie oskarżenia nie wyczerpywał znamion przestępstwa kradzieży z art. 278 § 1 kk, lecz stanowi wykroczenie z art. 119 § 1 kw, albowiem wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych.

Czyny Jana Kowalskiego, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy, zakwalifikowane w akcie oskarżenia jako przestępstwa z art. 310 § 1 kk, 312 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, wyczerpują znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym: - zart. 310 § 2 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że 2 stycznia 2010 r. zakupił za nie telewizor marki Samsung o wartości 3500 zł; - zart. 310 § 2 kk, polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy w ten sposób, że kwotę 6500 zł przekazał 14 kwietnia 2010 r. Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny na cele charytatywne.

3. Ocena kwalifikacji prawnej czynów przypisanych Janowi Kowalskiemu przez sąd w wyroku Kwalifikacja prawna czynów Jana Kowalskiego przyjęta przez sąd w wyroku była wadliwa.

Sąd w wyroku powielił błędy zarzutów aktu oskarżenia, polegające na tym, że:

- kradzież 100 sztuk banknotów o nominale 100 zł każdy, zakwalifikował z art. 278 § 1 kk, mimo żę zachowanie oskarżonego stanowiło wykroczenie z art. 119 § 1 kw, albowiem wartość skradzionego mienia należy oceniać nie według wartości nominalnej pieniędzy, które są fałszywe, lecz według wartości użytego do produkcji banknotów papieru skradzionego z wytwórni papierów wartościowych; - puszczenie w obieg sfałszowanych pieniędzy w dniu 2 stycznia 2010 r., polegające na puszczeniu w obieg sfałszowanych pieniędzy i zakupie za nie telewizora marki Samsung o wartości 3500 zł, zakwalifikował jako czyn ciągły z art. 310 § 1 kk, 312 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, mimo że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstw, pozostających w zbiegu realnym - z art. 310 § 2 kki art. 286 § 1 kk w zw. zart. 11 § 2 kk; - puszczenie w obieg sfałszowanych pieniędzy w dniu 14 kwietnia 2010 r., poprzez ich przekazanie Dyrektorowi Domu Dziecka w postaci darowizny w kwocie 6500 zł na cele charytatywne, nie zakwalifikował, jako odrębnego przestępstwa z art. 310 § 2 kk, lecz jako element czynu ciągłego z art. 12 kk.

4. Ocena orzeczonych wobec Jana Kowalskiego kar i środków karnych Wyrok sądu jest wadliwy w zakresie:

- warunkowego zawieszenia wykonania orzeczenia kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, albowiem zgodnie z treścią art. 69 § 1 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat; - braku orzeczenia obligatoryjnego przepadku podrobionych pieniędzy na podstawie art. 316 § 1 kk; - zasądzenia odszkodowania na rzecz domu dziecka, albowiem przekazanie sfałszowanych pieniędzy na rzecz domu dziecka nie wiązało się z wyrządzeniem szkody.

Uzasadnienia oceny kazusu z prawa karnego: Za odpowiedzi na postawione w kazusie pytania i omówienie zagadnień, zawierające prawidłowe rozwiązanie problemów, proponuje się punktację: 1) ocena przebiegu postępowania karnego, w zakresie formy postępowania przygotowawczego i właściwości sądu: (0-4); 2) ocena kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych oskarżonemu w akcie oskarżenia: (0-7); 3) ocena kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu przez sąd w wyroku: (0-7); 4) ocena orzeczonych wobec oskarżonego kar i środków karnych: (0-4; uwzględniającą następujące kryteria: - trafność i precyzyjność odpowiedzi, - prawidłowość wskazanej podstawy prawnej, - zasadność i dobór argumentacji, - słownictwo prawnicze; - umiejętność formułowania wypowiedzi, Pozostałe 3 pkt można przyznać w przypadku zastosowania szczególnie wyróżniającej się

Kazus z prawa prywatnego

Jan W. parkując nieostrożnie w dniu ] czerwca 2008 r. własnym samochodem, uderzył w stojący na parkingu samochód Karola N. Poszkodowany Karol N. był właścicielem uderzonego samochodu i używał go jako taksówkarz. W dacie zdarzenia Jan W. był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie Ubezpieczeniowym X (I.U. X). W wyniku uderzenia samochód Karola N. został uszkodzony. Koszt naprawy wyniósł 40.000 zł. W czasie wykonywania naprawy Karol N., aby móc pracować jako taksówkarz, musiał wynająć inny samochód za kwotę 5.000 zł. W dniu zdarzenia Karol N. nie mógł uszkodzonym samochodem dojechać do klienta, w wyniku czego utracił spodziewany dochód w kwocie 1.000 zł. Dnia 3 czerwca 2008 r. Karol N. zawiadomił o szkodzie T.U. X, a dnia 10 lipca 2008 r. wczwał Jana W. do zapłaty kwoty 46.000 zł.

Karol N. wniósł w dniu 1 września 2008 r. pozew do Sądu Rejonowego o zasądzenie solidarnie od Jana W. i T.U. X kwoty 46.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty.

Jan W. wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc, że ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej zwalnia go od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wypadkiem oraz że nie ponosi winy.

T.U. X wniosło o oddalenie powództwa również w oparciu o zarzut braku winy ubezpieczonego sprawcy. Z ostrożności podniosło, że nie ma podstaw do wypłaty odszkodowania w zakresie kosztów wynajęcia samochodu i utraconego dochodu, ponieważ wydatki te nie są rzeczywistą szkodą. W ocenie tego pozwanego, odsetki ustawowe winny biec od daty przesądzenia odpowiedzialności. Wskazał on również na brak podstaw do przyjęcia solidarnej odpowiedzialności ze sprawcą, gdyż nie wynika to z umowy.

Sąd Rejonowy stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest niesporny i zasądził od T.U. X. na rzecz Karola N. kwotę 40.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2008 r., natomiast oddalił powództwo w pozostałym zakresie wobec T.U. X oraz wobec Jana W. w W uzasadnieniu stwierdził, że T. U. X odpowiada za szkodę poniesioną przez powoda, podzielił zarzut braku odpowiedzialności Jana W., podzielił zarzut braku podstaw do wypłaty odszkodowania w zakresie kosztów wynajęcia samochodu i utraconego dochodu i uznał, że roszczenie stało się wymagalne z dniem wypadku.

Proszę ocenić stanowiska stron i zapadły wyrok z uwzględnieniem następujących zagadnień:

1. Czy za szkodę odpowiadają obaj pozwani, jeśli tak na jakiej podstawie i w jaki sposób jako współdłużnicy? 2. Czy wszystkie zgłoszone szkody podlegają naprawieniu?

3. Kiedy roszczenia stały się wymagalne?

Kazus z prawa publicznego

Bronisław P. za pośrednictwem pełnomocnika — adwokata Karola W. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Kielcach z wnioskiem o przyznanie pomocy materialnej w postaci zasiłku celowego.

Bronisław P. argumentował, że zasiłek jest mu niezbędny z uwagi na konieczność pokrycia kosztu zakupu żywności, leków oraz odzieży, jest osobą praktycznie bezdomną i chwilowo przebywa u swojej siostry wskazując jej adres do korespondencji, a w miejscu swego stałego zamieszkania w Sandomierzu obecnie nie przebywa, ponieważ jego była żona nie chce go wpuścić do mieszkania, które zajmuje wspólnie z małoletnimi dziećmi.

W odpowiedzi na wniosek pełnomocnika, Bronisław P. otrzymał pisemną odpowiedź, że jego sprawa została załatwiona odmownie. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kielcach poinformował Bronisława P., iż w sprawie odstąpiono od wydania decyzji, albowiem właściwym do jej wydania jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Sandomierzu, jednak skontaktowano się z pracownikiem socjalnym tamtejszego ośrodka, który w nadesłanej informacji stwierdził, że wnioskodawca nie kwalifikuje się do jakiejkolwiek pomocy i jest znany jako osoba nadużywająca alkoholu, naruszająca zasady współżycia społecznego. Nadto, Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kielcach podkreślił, że rozstrzygnięcie o przyznaniu zasiłku socjalnego ma charakter uznaniowy, a organ administracji może, a nie musi przyznać pomocy socjalnej.

Ponieważ w sprawie nie wydano decyzji, dlatego też nie powiadomiono Bronisława P. o możliwości wniesienia odwołania. Bronisław P. niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy poskarżył się Karolowi W., który ze zdziwieniem przyjął wynik postępowania, ponieważ nie otrzymał w tej sprawie żadnego pisma z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Proszę dokonać oceny poprawności procedowania organu administracji z uwzględnieniem następujących zagadnień: 1. Czy w sprawie tej zachowano gwarancje procesowe uczestników postępowania administracyjnego? 2. Czy Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kielcach był właściwy do rozstrzygania w tej sprawie? 3. W jakiej formie powinno zakończyć się postępowanie administracyjne w sprawie przed właściwym organem i jakie konsekwencje dla strony postępowania wywołuje uchybienie polegające na niewydaniu aktu w postępowaniu administracyjnym?

Kazus z prawa karnego

Dnia 20 kwietnia 2003 r. Jarosław B. został zwolniony z zakładu karnego po odbyciu w całości kary roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej mu przez Sąd Rejonowy za przestępstwo z art. 204 § 1 k.k.

W grudniu 2007 r. Jarosław B. potrzebował pieniędzy, ewentualnie przedmiotów, które mógłby spieniężyć z przeznaczeniem na zakup dla siebie alkoholu i uznał, że tego rodzaju przedmioty znajdzie u mieszkającego po sąsiedzku Jakuba T, skąd będzie mógł je zabrać wbrew jego woli. W związku z tym w dniu 15 grudnia 2007 r. trwale uszkodził zamek wartości 30 zł w drzwiach mieszkania Jakuba T., na który były zamknięte drzwi tego mieszkania, a następnie dostał się do jego wnętrza. Tam zauważył używany telefon komórkowy marki Nokia o wartości 250 zł, który zabrał, a następnie uciekł zamierzając sprzedać ten telefon. Planu tego nie zdołał jednak zrealizować, gdyż jeszcze tego samego dnia został zatrzymany przez policjantów, którzy przedstawili mu zarzut popełnienia przestępstwa, a nadto, w charakterze dowodu rzeczowego, zabezpieczyli telefon Jakuba T.

Po przeprowadzeniu dochodzenia prokurator skierował akt oskarżenia przeciwko Jarosławowi B. zarzucając mu popełnienie na szkodę Jakuba T. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zbiegu z art. 288 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., a także domagając się na rozprawie skazania go i orzeczenia przepadku telefonu komórkowego. Na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008 r. obrońca Jarosława B. zakwestionował tak postawiony zarzut, twierdząc, że oskarżony dopuścił się dwóch oddzielnych czynów stanowiących wykroczenia i domagał się umorzenia postępowania z powodu przedawnienia, a także zwrotu oskarżonemu telefonu komórkowego, jako konsekwencji wyroku umarzającego postępowanie. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 5 stycznia 2009 r. uznał Jarosława B. za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zbiegu z art. 288 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, a także na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzekł przepadek telefonu komórkowego.

Proszę dokonać oceny stanowisk prokuratora i obrońcy oraz prawidłowości wyroku Sądu Rejonowego z uwzględnieniem następujących zagadnień:

1. Czy zachowanie Jarosława B. stanowiło przestępstwo (przestępstwa) czy też wykroczenie (wykroczenia) i jaka winna być przyjęta prawidłowa kwalifikacja prawna? 2. Uprzedniej karalności Jarosława B.

3. Prawidłowości orzeczonego środka karnego w postaci przepadku.